Read to Death: Mεγάλος διαγωνισμό για ένα ταξίδι στην Πράγα!

Read to Death: Mεγάλος διαγωνισμό για ένα ταξίδι στην Πράγα!: SALINA! Το πρώτο κόμικ για ενήλικες κυκλοφορεί από τον εκδοτικό μας όμιλο και τους ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ! Συγγραφέας:  Νατάσα, Γκουτζικ...

Κάπου κάνει κρύο...

Κάποιος ακούει ''σ' αγαπώ'' σε μια αγκαλιά που δεν νιώθει δική του, ενώ κάπου αλλού κάποιος θρηνεί τη χαμένη του αγάπη. 

Κάπου, ένας άντρας και μια γυναίκα κοιτούν ο ένας τον άλλον προσποιούμενοι πως δεν τους αφορούν. 

Κάπου αλλού, ένα ζευγάρι συμφιλιώνεται και δίνει όρκους αφοσίωσης. 

Κάπου, κάποιος κλαίει για τον άνθρωπό του που τον ''άφησε'' νωρίς και καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι να έχεις στο πλευρό του έναν άνθρωπο που σε νοιάζεται αληθινά.

Κάπου, κάποιος περπατά μόνος στους δρόμους της πόλης ενώ η αιθαλομίχλη από τα τζάκια των ανθρώπων που κρυώνουν, θα καλύψει τα πάντα.

Κυρίως, τις ψυχές αλλά δεν θα τις ζεστάνει καμία φλόγα...

Όταν μου λείπεις, δεν σε ψάχνω πια

Όταν μου λείπεις, δεν σε αποζητώ πια.

Σε κάνω χάρτινο ήρωα και σε πλάθω σε λέξεις. 
Ψέματα, σε πλάθω σε σημεία στίξης. 
Πότε ερωτηματικό και πότε κόμμα.
Ποτέ όμως τελεία.
Τελειώνει ο έρωτας μέσα μας;
Πεθαίνει, ξεχνιέται;
Κι αν…
Λέω αν αναπαύεται σε στάχτες, ξαναγεννιέται και γίνεται μια παύλα, ίσως;
Ξέρεις, από εκείνες των χαμένων διαλόγων που τελείωσαν απότομα και τώρα, ζητούν μια ευκαιρία να έρθουν ξανά στην επιφάνεια.
Στο τέλος, καταλήγω σε αποσιωπητικά.
Πάντα πίστευα πως υποδηλώνουν το ‘be continued’ αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πότε συνεχίζεται.
Σε αυτήν, σε μιαν παράλληλη ή σε μια ξένη ζωή.
Πάντως σίγουρα όχι σε μία που ζήσαμε μαζί.
Το καλό με τους χάρτινους ήρωες είναι πως τους πλάθεις όπως θες.
Ψεύτικους, δηλαδή.

Απλώς, χαμογελάς

-Ξέρεις ποια είναι η καλύτερη ώρα της μέρας;

-Ποια;

-Η ώρα που πας για ύπνο και κοιτάς πίσω τη μέρα που πέρασε, όσα προηγήθηκαν και χαμογελάς, όχι επειδή όλα κύλησαν ομαλά και είχες όσα ήθελες. 

Χαμογελάς γιατί μίλησες με έναν αγαπημένο φίλο και μοιραστήκατε τη στεναχώρια σας, γιατί η ζωή σου έφερε ένα αληθινό αερικό, γιατί νιώθεις ότι δικαιώνονται όσα προσπάθησες. 

Χαμογελάς ακόμα και στη σκέψη εκείνων που δεν έχεις, κι ας κοιμηθείς ακόμα μια φορά μόνος με μαξιλάρι τα όνειρά σου και σεντόνι τις ελπίδες σου. 

Χαμογελάς για εκείνους που δεν προσπάθησαν ποτέ να σε καταλάβουν, γιατί ξέρεις πως θα έρθει μια στιγμή που η όποια αλήθεια θα φανερωθεί σαν τις μάσκες που πέφτουν από τα ήδη απογυμνωμένα πρόσωπα. 

Χαμογελάς, γιατί ξέρεις πως έχεις μια τεράστια αγκαλιά ικανή να ανοίξει. 

Ξέρεις τι είναι να ζεις χωρίς αισθήματα; 

Πώς θα μυρίσεις το λουλούδι χωρίς όσφρηση; 

Πώς θα απολαύσεις το κρασί σου χωρίς γεύση; 

Γίνεται, δεν γίνεται. 

Έτσι είναι κι όταν ζεις χωρίς αισθήματα, έτσι είναι όταν δεν ξέρεις πώς είναι να ανοίγεις την αγκαλιά σου αλλά εσύ χαμογελάς γιατί ξέρεις πώς είναι, ακόμα κι όταν πονάς. 

Χαμογελάς γιατί τα μάτια σου μπορεί να έχουν πλημμυρίσει από δάκρυα, αλλά κάποια στιγμή θα κοιμάσαι στην πιο φιλόξενη αγκαλιά του κόσμου. 

Απλώς, χαμογελάς. 

Μετά, γύρισε πλευρό και αποκοιμήθηκε.

Καληνύχτα, λοιπόν

-Δεν μου αρέσουν οι καληνύχτες, σημαίνει πως κάτι τελειώνει κι εγώ δεν ήθελα να τελειώσουν οι νύχτες μαζί σου. Προτιμούσα τις καλημέρες, σαν να ξεκινούσαμε από την αρχή. Ξανά και ξανά, κι ας φτιάχναμε νέες μνήμες, νέα όνειρα. Βάζαμε ένα κομματάκι μας, ένα δικό σου- κι ας ήταν "βαρύ", μερικές φορές- κι ένα δικό μου, γκρινιάρικο σαν εμένα αλλά δεν πείραζε, γιατί ήμασταν εμείς. Καλημέρα ήθελα μόνο να σου λέω.

Έπειτα, νύχτωσε.
Καληνύχτα, λοιπόν...

Τα ετερώνυμα (δεν) έλκονται

Την είχα πάντοτε την απορία πώς είναι δυνατόν τα ετερώνυμα να έλκονται. Έχετε ακούσει φαντάζομαι τη θεωρία (αυτήν που σουφρώσαμε από την επιστήμη της Φυσικής) που υποστηρίζει πως δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες μπορούν να ταιριάξουν όπως ο τέντζερης με το καπάκι, ακριβώς εξαιτίας της αντίθεσης που τους χαρακτηρίζει. Ένα πράγμα σαν να περιμένεις να «δέσει» ο Ταύρος με τον Τοξότη. Ο Ταύρος θέλει τη μονιμότητα και ο Τοξότης την αλλαγή. Ο πρώτος στέκεται πάντοτε σοβαρός, ενώ ο δεύτερος ανοίγει  το στόμα του όποτε να 'ναι και όπου να 'ναι και δεν ξέρει τι λέει. 

Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Ξέρω τι θα ακούσω για συνέχεια, πως ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο υπάρχουν και άλλες αποχρώσεις όπως το γκρι, αρκεί να το θέλουν και οι δύο πλευρές. Και μάλλον αυτό ισχύει, μα μόνο σε ό, τι αφορά στο αγαπημένο μου φόρεμα που είναι δίχρωμο. Του προσέθεσα κι ένα φουλάρι διαφορετικού χρώματος και έγινε πραγματικά εξαιρετικό!

Η ιστορία σε αυτές τις περιπτώσεις πάει κάπως έτσι: κορίτσι γνωρίζει αγόρι, φλερτάρουν και αυτό είναι η αρχή μίας σχέσης. Στην πορεία φαίνεται πως διαφέρουν ακόμη και στα απλά: εκείνη χαλαρώνει διαβάζοντας Λογοτεχνία κι εκείνος βλέποντας τον Θρύλο. Εκείνη λατρεύει τον γαύρο τηγανητό κι εκείνος τον έχει κάνει θεό. Εκείνη ασχολείται με την πολιτική και τα κοινά ενώ εκείνος προτιμά να ξεσαλώνει στα μπουζούκια παρέα με φίλους. Μου λέτε πού θα κλείσουν ραντεβού αυτοί οι δύο; Όσο  ζουν τον μεγάλο, παραμυθένιο έρωτα θα βρεθούν κάπου στο ενδιάμεσο, όπουν κι αν είναι αυτό το ενδιάμεσο. Εκείνη θα καταπιεί το γεγονός πως ο καλός της δεν γνωρίζει τον Καμύ κι εκείνος θα δεχτεί να τρώει κάθε Τρίτη γαύρο από τη λαϊκή.

Όταν όμως ο έρωτας φύγει, τι θα μείνει πίσω; Οι διαφορές που πριν φαίνονταν χαριτωμένες, τώρα φαντάζουν ακόμα και ανυπόφορες, ειδικά αν ο γαύρος είναι ξεροτηγανισμένος και η ομάδα δεν πηγαίνει καλά! Για να αντέξεις κάποιον δίπλα σου, ιδίως αν ποντάρεις σε αυτό το «πάντα», δεν θέλεις τον «ετερώνυμο» σύντροφο. Έχεις ανάγκη τον «ομώνυμο», αυτόν με τον οποίο θα επικοινωνείς στην ίδια γλώσσα και δεν θα έχεις ανάγκη μεταφραστή. Χρειάζεσαι στο πλευρό σου αυτόν με τον οποίο τα θέλω σας συγκλίνουν, το ίδιο και η στάση σας απέναντι στη ζωή.   

                Συμπέρασμα: αφήστε τη Φυσική και ασχοληθείτε με τα Μαθηματικά. Είναι βέβαιη επιστήμη και με θεωρήματα που ενέχουν πάντοτε επαλήθευση.  Βέβαια, η ζωή δεν είναι κλάσμα να μιλάς για ομώνυμα και ετερώνυμα, ούτε και οι άνθρωποι. Όπως λέει και η φίλη μου η Σοφία, αν μη τι άλλο, κράτησε κοντά σου εκείνον ή εκείνην που θα σου μάθει να μιλάς μια νέα γλώσσα. Τη γλώσσα που θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο...

Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι

Θυμάμαι κάτι καλοκαίρια-όχι πολύ παλιά, μόλις μια δεκαετία πριν- που η Αθήνα έμοιαζε με έρημη πόλη τον Αύγουστο. Στο κέντρο, συναντούσες κυρίως τουρίστες και αλλοδαπούς, που αράδιαζαν την πραμάτεια τους δεξιά και αριστερά στους κεντρικούς δρόμους. Άντε, και κανένα σκύλο, που γάβγιζε πότε-πότε για να σπάει η μονοτονία. 

Για τα προάστια της Αθήνας, ειδικά για τα πιο απομονωμένα, ούτε λόγος. Αισθανόσουν πως περπατούσες σε πόλη-φάντασμα, μόνο η πόρτα από το σαλούν του Φαρ Ουέστ να τρίζει, έλειπε για να συμπληρωθεί ιδανικά το σκηνικό.  

Ως γνωστόν, ο Αύγουστος για τον Έλληνα έχαιρε  πάντα ιδιαίτερης εκτιμήσεως. Μαζεύαμε τα μπογαλάκια μας, κλείναμε τις επιχειρήσεις μας και ό,τι άλλο είχαμε ανοιχτό και την κάναμε γι’ άλλη γη, γι’ άλλα μέρη, δήθεν να γιορτάσουμε με ευλάβεια τον Δεκαπενταύγουστο. 

Εξυπακούεται πως ούτε οι μισοί Έλληνες, αν ερωτηθούν, δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα τι ακριβώς τιμούμε,αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.  

Στις λιγοστές φορές που ως παιδί έμεινα στην Αθήνα τον Αύγουστο, γιατί και η δική μου οικογένεια στους παραπάνω ανήκε, θυμάμαι να με πιάνει μια τρομαχτική μελαγχολία, σε σημείο να ανυπομονώ να έρθει ο Σεπτέμβρης. 

Το φετινό καλοκαίρι όμως στην Αθήνα θα είναι διαφορετικό, όπως και όλα των τελευταίων χρόνων. Θα υπάρχει κόσμος, ζωή, εκεί όπου άλλοτε δεν υπήρχε τίποτα, παρά μόνο ερημιά.  

Το σπουδαιότερο όμως δεν είναι αυτό,

Το σπουδαιότερο είναι ότι ξαφνικά άλλαξε η νοοτροπία του Έλληνα. 

Για την ακρίβεια, προσαρμόστηκε. 

Εκεί που άλλοτε γκρινιάζαμε πως δεν βρίσκουμε ξενοδοχείο στη Μύκονο και βρίζαμε όλον τον κόσμο, γιατί δεν γίνεται η κυρά-Λένη να έκανε διακοπές σε πιο must νησί από εμάς, αρχίσαμε να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα της πόλης και να αναζητούμε tips για να περάσουμε καλά και στο κλεινόν άστυ. 

Χώρια που το γυρίσαμε και στη θρησκεία. Κάθε τρεις και λίγο, όλο και κάποιον θα δεις να σταυροκοπιέται και να λέει: «Δόξα τω Θεώ, που έχουμε την υγεία μας, κι ας μην πήγαμε διακοπές» ή «Πρώτα ο Θεός, του χρόνου».  

Μέχρι και οι εφοριακοί άλλαξαν στάση. 

Έγινε ο κλάδος, βρε αδελφέ, πιο φιλικός προς τον πολίτη. Εκεί που έμπαινες στην εφορία κι έτρεμε η ψυχή σου μην τυχόν σου βγάλουν κάνα μπουγιορτί και χρειαστείς ασθενοφόρο για την έξοδο, ο εφοριακός έγινε φίλος σου. «Δώστε ό,τι έχετε», συμβουλεύει τον κόσμο κι εσύ νομίζεις ότι χρειάζεσαι επειγόντως γιατρό να ελέγξει τα αυτιά σου. Έλα όμως που έχεις ακούσει σωστά και δεν είναι η φαντασία σου η πλανεύτρα. 

Αναρωτιέμαι όμως, πρέπει να φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού για να αλλάξουμε νοοτροπία; 

Γιατί να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή στα μικρά και στα απλά της; 

Γιατί θα πρέπει να φτάσει το πρόβλημα στην πόρτα μας για να κατανοήσουμε και του γείτονα; 

Τελικά, όλα στη ζωή είναι ένα μάθημα. 

Άλλος παθαίνει και μαθαίνει, και άλλος δεν θα μάθει ποτέ έτσι κι αλλιώς. 

Υπάρχει βέβαια πάντα και το σχέδιο Β. Να μαθαίνεις, χωρίς να παθαίνεις, αρκεί να έχεις μάτια και αυτιά ανοιχτά και να θυμάσαι πως ουδείς άφθαρτος…

Αν όλη μας η ζωή ήταν ροζ

Θα ήθελα όλη μας η ζωή να είναι ροζ. 

Ροζ σύννεφα, ροζ καραμέλες, ροζ δέντρα, ροζ αυτοκίνητα.

Όπου στρέφουμε το βλέμμα να αντικρίζουμε κάτι ροζ. 

Ροζ σαν το ρουζ στα μάγουλα.

Ροζ σαν το φόρεμα της πορσελάνινης κούκλας πάνω στο παλιό σύνθετο. 

Ροζ σαν την απόχρωση που παίρνει ο ουρανός όταν δύει ο ήλιος.

Ροζ σαν φόρεμα, σαν πουκάμισο ή σαν μπλούζα.

Φαντάζεσαι πώς θα ήταν να περνά από δίπλα σου μια ροζ γάτα;

Έλα όμως που μάθαμε πως το ροζ είναι μόνο για τα κορίτσια, πως είναι χρώμα που φανερώνει αδυναμία. 

Και τι πετύχαμε τελικά στη ζωή μας; Να την κάνουμε μαύρη; Να την κάνουμε σκούρα αλλά σίγουρα όχι πολύχρωμη. 

Μετά, φταίνε τα χρώματα...

Τα αληθινά

Τα αληθινά δεν δημιουργούν σύγχυση.
Δεν σε μπερδεύουν.
Δεν σε αγχώνουν.
Δεν σε κάνουν να φαντάζεσαι πιθανά σενάρια και συμπεριφορές.
Δεν δημιουργούν θέμα εμπιστοσύνης, ούτε σε αναγκάζουν να συμπεριφέρεσαι καχύποπτα και να αναζητάς το ψέμα πίσω από τις λέξεις.
Τα αληθινά σε κάνουν να χαμογελάς.
Δεν σε κάνουν να να εξηγείς διαρκώς και να ζητάς.
Έρχονται μόνα τους, αβίαστα και φυσικά.
Τα αληθινά δεν ψάχνουν αφορμές.
Δεν κρύβονται πίσω από δικαιολογίες, ούτε τις αναζητούν.
Τα μάτια τους λένε τις αλήθειες, ακόμα κι αν δεν τολμούν τα λόγια.
Tα αληθινά ξέρουν να συγχωρούν και να δίνουν ευκαιρίες, όπως κάποτε συγχώρεσαν τα δικά τους λάθη κάποιοι άλλοι.
Τα αληθινά έχουν μάθει από τα λάθη τους και δεν ζουν με απωθημένα, ούτε κατάλοιπα του παρελθόντος.
Τα αληθινά σου επιτρέπουν να είσαι ο εαυτός σου.
Δεν σε κάνουν να σκέφτεσαι κάθε κουβέντα σου, ούτε να προσποιείσαι κάτι που δεν είσαι.
Τα αληθινά δεν δραπετεύουν σαν κλέφτης.
Είναι κοντά σου στα εύκολα και στα δύσκολα.
Τα αληθινά θέλουν να πηγαίνεις παρακάτω, να εξελίσσεσαι, να γίνεσαι καλύτερος σε ό,τι κάνεις.
Να τολμάς, να πιάνεις όνειρα και στόχους.
Τα αληθινά τα ξεχωρίζεις από μακριά.
Τα καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή, δεν χρειάζεται να παραβλέπεις και να προσπερνάς.
Τα αληθινά υπάρχουν, κι ας μοιάζει δύσκολο να τα βρεις.

Αφιερωμένο στα ''αληθινά'' και στα αληθινά.

She's a runaway

Ποτέ δεν συμφωνούσα πως η φυγή είναι λύση. 

Πάντοτε πίστευα πως είναι κάτι προσωρινού χαρακτήρα. 

Άλλωστε, τα προβλήματα μπορεί να πιστεύεις πως τα άφησες πίσω, μα στην πραγματικότητα εκείνα βρίσκουν πάντα τρόπο να τρυπώσουν στη βαλίτσα και να έρθουν μαζί σου. Ακόμα όμως κι αν υποθέσουμε πως δεν θα βρουν τρόπο να χωρέσουν, θα έρθουν νέα να σε ανταμώσουν εκεί που πας. Ψευδαίσθηση λοιπόν η διαφυγή. 

Είναι όμως κάποιες φορές που το μόνο που θες πραγματικά είναι να μπεις στο αυτοκίνητό σου και να φύγεις. Να οδηγήσεις χιλιόμετρα μακριά από ό, τι σε βαραίνει, με το παράθυρο ανοιχτό να σε χτυπάει ο αέρας (μήπως και συνέλθεις επιτέλους και ξεκολλήσει το μυαλό) και τη μουσική να παίζει στο τέρμα. 

Παράξενο, αλλά παρά  τη θλίψη σου δεν επιλέγεις να ακούσεις τραγούδια που υπό άλλες συνθήκες θα σε έκαναν να αισθανθείς καλύτερα αλλά ό, τι πιο λυπητερό αγάπησες ποτέ. 

Είναι το  τραγούδι που σου θυμίζει την πρώτη σου αγάπη όταν πήγαινες στο γυμνάσιο, το τραγούδι του πρώτου χωρισμού, το τραγούδι που για πάντα συνέδεσες με εκείνον που ερωτεύτηκες και δεν είναι πια εδώ. 

Κάποιες φορές λοιπόν δεν αντέχεις άλλο και η μόνη λέξη που τριγυρνά στο μυαλό σου είναι ‘βαρέθηκα’.  

Χρησιμοποιείς παρελθοντικό χρόνο γιατί δεν υπάρχει χώρος για άλλο τέτοιο συναίσθημα. Μπούκωσες.

Είσαι έτοιμος να εκραγείς, οπότε αντί να το κάνεις και να μαζεύουμε θρύψαλα από τις γύρω βιτρίνες, μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου ή σε όποιο άλλο μεταφορικό μέσο σου φαίνεται ιδανικό για διαφυγή (αν υπάρχει μαγικό χαλί ακόμα καλύτερα) και φεύγεις για άλλη γη, άλλα μέρη.  

Είναι που απλώς βαρέθηκες να σου κάθονται πράγματα, άνθρωποι και καταστάσεις στο ρουθούνι σαν ενοχλητική μύγα. 

Μια μέρα μπορεί και να επιστρέψεις. 

Ψέματα, θα επιστρέψεις. 

Πάντα θα επιστρέφεις γιατί έχεις μάθει να αγωνίζεσαι και να μην το βάζεις κάτω no matter what. 

Άλλωστε, αυτό κάνουν οι αληθινοί αγωνιστές. 

Εσύ, σε ποια κατηγορία θέλεις να ανήκεις;

Καρδιά-λογική, σημειώσατε Χ

«Καρδιά ή λογική;» 

Το πληκτρολόγιό μου με κοιτάζει με βλέμμα επίμονο σαν να θέλει να μου εκμαιεύσει απάντηση και όχι όποια κι όποια απάντηση, κατά προτίμηση αυτήν που βολεύει. 

Χμ, ενδιαφέρουσα ωστόσο η ερώτηση. 

Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως με βάζει στη διαδικασία να σκεφτώ. Στο μυαλό, μου έρχεται μια εικόνα που είδα πρόσφατα να κυκλοφορεί σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης. 

Απεικονίζει το μυαλό και την καρδιά. 

Το μυαλό, εντελώς cool, κατσαδιάζει την καρδιά ότι δεν πρέπει να ερωτεύεται αφού μόνο πληγώνεται και να αφήσει το σπορ σε εκείνο που είναι πιο ψύχραιμο και λογικό. 

Εκ πρώτης, γέλασα. Τελικά,

 κατέληξα προβληματισμένη. 

Η λογική έχει μια ατσάλινη, συνήθως, άμυνα απέναντι σε όλα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως έχει τη δική της φωνή. Τη φωνούλα αυτή που μας κατευθύνει και μας χτυπάει το καμπανάκι κάθε φορά που κάνουμε μια γκάφα ή έστω οδεύουμε με επιτυχία προς τα εκεί. 

Τουλάχιστον για τη λογική τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. 

Υπάρχει το άσπρο και το μαύρο. 

Διαλέγεις και παίρνεις τι σου κάνει και τι όχι. Είναι σαν να βάζεις τα δεδομένα σε μια ζυγαριά και τα ζυγίζεις.  Το αποτέλεσμα, δηλαδή το προς τα πού θα παλαντζάρει το θέμα, συνήθως φαίνεται εύκολα όταν έχεις σύμμαχο τη λογική. 

Τι γίνεται όμως όταν η καρδιά έχει αποφασίσει πως δεν έχει πει την τελευταία της κουβέντα;  Κάπως έτσι δεν συμβαίνει συνήθως; Έρχεται ακάλεστη και κάνει τη διαφορά. Βέβαια, το πώς κάνει τη διαφορά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. 

Η καρδιά κρατά για αρχή χαμηλό προφίλ. Ναι, της πάει αυτό της χαμηλοβλεπούσας. Είναι που πάσχει από έλλειψη αυτοπεποίθησης, μην βιαστείτε να πάρετε το μέρος της και σκεφτείτε τι καλό παιδί που είναι. 

Κάθε άλλο! 

Μόλις αρχίσει να βαδίζει έστω και λίγο σταθερά, ή τουλάχιστον έτσι νομίζει, ξεσπαθώνει. Τι αφιερώσεις, τι εξομολογήσεις, τι πέφτω στα πατώματα και λιώνω σαν παγωτό Αύγουστο μήνα.  

Η καρδιά θυμίζει κάτι από πυροτέχνημα. Από την πολλή χαρά φωτίζει τα πάντα. Αυτό στην αρχή, γιατί αν το αίσθημα δεν πάει καλά, τότε σβήνει αφήνοντας πίσω της μοναχά μια πολύχρωμη γραμμή με ημερομηνία λήξης. 

Κατεβαίνουν λοιπόν σε αναμέτρηση οι δυο τους. 

Καρδιά εναντίον λογικής, ποια θα επικρατήσει; 

Προσπαθώ να σκεφτώ μια ενδιάμεση λύση, μεσοβέζικη ίσως. 

Λογική καρδιά, υπάρχει τέτοιο πράγμα; 

Δύσκολο το βλέπω. Τι να επιλέξεις, τι να κρατήσεις; 

Δυο έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, μα τόσο αλληλένδετες. Νομίζω πως μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορώ να καταλήξω. Η μία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλην. Κάτι σαν αδελφές-ψυχές. Πορεύονται μαζί, συνήθως σε δρόμους παράλληλους, μα πότε-πότε ξεστρατίζει η μία στο δρόμο της άλλης και τότε αρχίζουν τα μπερδέματα. 

Καρδιά-λογική, τελικό σκορ Χ.

Σ' αγαπώ αλλά αγαπώ εμένα εξίσου

To Sex and the City είναι από εκείνες τις σειρές που όσο αγαπήθηκαν,  άλλο τόσο σχολιάστηκαν δυσμενώς. 

Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είχε πράγματα να πει, είτε προς τη μία, είτε προς την άλλη κατεύθυνση. 

Κάποια είναι τεράστιες αλήθειες, όπως η παρακάτω- πάντα κατ’ εμέ. 

Σε ένα από τα επεισόδια λοιπόν η ‘σκληρή’ της σειράς, η Σαμάνθα, ερωτεύεται έναν πλούσιο τον οποίο αφού πιάνει να την απατά, συγχωρά και μάλιστα, αρραβωνιάζεται κιόλας. 

Όμως, ζει συνεχώς με την υποψία πως θα επαναλάβει την πράξη του. 

Προκειμένου να τον πιάσει επ’ αυτοφώρω για άλλη μία φορά όπως υποψιάζεται, ανεβαίνει δεκάδες ορόφους με τα πόδια.

 Εκείνος αποδεικνύεται αθώος, τελικά. 

Η Σαμάνθα όμως θα ξεστομίσει μια μεγάλη αλήθεια. ‘Σ’ αγαπώ αλλά αγαπώ περισσότερο εμένα’. 

Το θέμα δεν είναι να αγαπάς περισσότερο εσένα, το θέμα είναι να αγαπάς εξίσου με τον άλλον και τον εαυτό σου ώστε να μην ξεχνάς να σε φροντίζεις. 

Οι σχέσεις (πρέπει να) είναι ισότιμες. 

Να θέλουν δύο και να φροντίζουν δύο γι’ αυτό. Αλλιώς, όσες σκάλες κι αν τρέξεις, αν ο άλλος δεν αισθάνεται την ανάγκη να σε δει, να σε φροντίσει, να είναι κοντά σου ακόμα κι αν είναι μακριά κι εσύ φυσικά εκείνον, ο ένας θα ανεβαίνει πάντα με το ασανσέρ κι εσύ θα αγκομαχάς σε κάποιο σκαλοπάτι. 

Να ονειρεύεσαι δύο φορές περισσότερο από όσο τολμάς

Μεσημέρι καθημερινής, από το ανοιχτό παράθυρο να μπαίνει η δροσιά. 

Ποια δροσιά δηλαδή, ψυχρούλα έχει και ο καιρός μοιάζει να τρελάθηκε. 

Να ήταν μόνο ο καιρός, θα ήταν παρηγορητικό. 

Έλα που ο καιρός τρελάθηκε, εγώ τρελάθηκα, εσύ τρελάθηκες και το ρήμα κλίνεται σε όλα τα πρόσωπα και σε όλους τους χρόνους.

 Όχι, όρεξη για γραμματική δεν έχω. 

Είναι που βαρέθηκα. 

Βαρέθηκα την παράνοια που επικρατεί όπου κι αν κοιτάξεις, μα περισσότερο την παράνοια που ενίοτε κυκλοφορεί σαν αδέσποτη σφαίρα μέσα μου και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. 

Δεν μου αρέσουν τα θλιμμένα πρόσωπα-φυσικά, ούτε το δικό μου- αλλά από την άλλην, βαρέθηκα και τα πρόσωπα που υποκρίνονται πως όλα είναι υπέροχα ενώ μέσα τους αργοπεθαίνουν για δέκα διαφορετικούς  λόγους ο καθένας. 

Δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να υποκρίνομαι ότι είμαι καλά. 

Δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να γελάω όταν μέσα μου πεθαίνω.  

Πόση ψευτιά αλήθεια χωράει αυτός ο κόσμος;

Προτιμώ να μην δώσω απάντηση, γιατί θα πικράνω πολλούς και ήδη οι φίλοι μου άρχισαν να μειώνονται επικίνδυνα. 

Μήπως όχι και τόσο επικίνδυνα τελικά; 

Μήπως μένει πίσω ό, τι αξίζει αληθινά; 

Μερικές φορές, προσπαθώ να σκεφτώ κάτι να κρατηθώ, αλλά δυσκολεύομαι.  

«Είναι που δεν βοηθάει και η οικονομική κρίση» λέει μια φωνή. 

Δεν βοηθάει, ναι. Αλλά εσύ τι κάνεις γι’ αυτό; Όταν δηλαδή βλέπεις τα συνοικιακά σου μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο κι εσύ εξακολουθείς να ψωνίζεις από τη μεγάλη αλυσίδα ξένων συμφερόντων, όχι επειδή έχει καλύτερα πράγματα αλλά ρε αδελφέ είναι πιο in να πηγαίνεις εκεί αντί για την κυρά-Λένη, τι πιστεύεις πώς είσαι; 

Διαφορετικός; 

Έξυπνος; 

\Δήθεν ιδεαλιστής είσαι. 

Από επαναστάσεις του καναπέ χορτάσαμε πια. 

Για τους επαναστάτες, δεν έχω καν λόγια. 

Βαρέθηκα και τις φανφάρες τους και τις δήθεν απόψεις-λύσεις που έχουν για όλα. 

Φυσικά, μιλάμε πάντα για θεωρία. 

Η πράξη είναι δύσκολη και προϋποθέτει προσόντα παντός τύπου, σε αντίθεση με την κριτική που προϋποθέτει απλώς μεγάλο στόμα. 

Θα το κλείσω τελικά το παράθυρο. Ελπίζω να συνεχίσει να βρέχει μέχρι να καθαρίσει η γη από καθετί που τη βρωμίζει. 

Κι αν δεν τα καταφέρει εκείνη, λέω για αλλαγή να ξεκινήσω από μένα. 

Άλλωστε, αλλαγή είναι να ονειρεύεσαι δυο φορές περισσότερο από όσο τολμάς.

Στη μέση

Oδηγείς στο πιο πολυσύχναστο σημείο της πόλης, ''σκαστός'' από τη δουλειά όπου πρέπει να ξαναγυρίσεις όσο το δυνατόν πιο σύντομα. 

Ξαφνικά, ουρά και μάλιστα, χωρίς εμφανή λόγο.
Ψάχνεις δεξιά και αριστερά τι συμβαίνει, διότι μάνα μου είσαι και Έλληνας οδηγός. 
Βλέπεις ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να προσπαθεί να περάσει τον δρόμο.
Εκείνη, τα καταφέρνει. 
Εκείνος μένει στα μισά γιατί κουβαλάει το καρότσι της λαϊκής, το οποίο δεν περπατάει σωστά. Μόλις το αντιλαμβάνεται εκείνη, γυρίζει πίσω να τον βοηθήσει. Χάρη στην ευγένεια των δύο οδηγών, συναντιούνται εκεί στη μέση και πιασμένοι χέρι χέρι περνούν τελικά απέναντι χαμογελώντας ο ένας στον άλλο. 
Ίσως είμαι ανόητη, ίσως ρομαντική- μπορεί να είμαι όλα αυτά και άλλα τόσα- αλλά σε έναν κόσμο όπου όλοι δηλώνουν πληγωμένοι, υπάρχει αγάπη, υπάρχει έρωτας και μάλιστα, με διάρκεια. 

Δεν θα πω εγώ ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Πότε ήταν άλλωστε για να είναι τώρα; Ποτέ. 

Υπάρχουν όμως άνθρωποι που αξίζει να ερωτευτείς.
Βλέπεις, η απάντηση βρίσκεται πάντα κάπου εκεί, στη μέση.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που...

Λένε πως οι σχέσεις πρέπει να είναι ισότιμες. Να δίνεις και να παίρνεις. 

Λένε πως οι περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για να την ομορφύνουν αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για να σωθούν μέσα από εμάς. 

Λίγοι, κάποιοι σπάνιοι, είναι αυτοί που έρχονται στη ζωή κάποιου για να τον σώσουν και στη συνέχεια, μπορεί και να σωθούν εκείνοι παρότι δεν το έχουν πραγματικά ανάγκη. 

Δεν έρχονται για να απαγκιστρωθούν στον άλλον, ούτε να γιατρέψουν τις πληγές τους μέσα από εκείνον. 

Δεν έχουν ανάγκη να βγάλουν τα απωθημένα τους πάνω τους, ούτε περιμένουν να γίνει ο άλλος- ο σύντροφος, το ταίρι- ο ψυχολόγος τους. 

Τις νύχτες που κλείνουν τα μάτια, δεν περιμένουν να τους κρατήσεις το χέρι και να τους κλείσεις στην αγκαλιά σου, το κάνουν πρώτοι. 

Δεν περιμένουν να τους φροντίσεις για να στο ανταποδώσουν. Θα σε φροντίσουν γιατί από τέτοιο υλικό είναι καμωμένοι. 

Δεν προσδοκούν από σένα τον κόσμο. Θα στον χαρίσουν πρώτοι, γιατί το θέλουν και δεν θα σου χαρίσουν έναν οποιοσδήποτε κόσμο.

 Θα σου χαρίσουν τον δικό τους καλύτερο κόσμο, εκείνον που μπορεί να έχει ατέλειες, ελαττώματα αλλά που για χάρη σου θα τα γλυκάνουν. Θα φροντίσουν να μη σε αγγίζουν. 

Ναι, θα κάνουν την υπέρβαση. 

Την υπέρβαση που εσύ φοβάσαι να κάνεις για έναν άλλον. 

Μη νομίζεις, κι εκείνοι φοβούνται γιατί την προδοσία την έχουν ζήσει στο πετσί τους, όπως κάθε άνθρωπος που τολμά το άνοιγμα στον ξένο. 

Όμως, είναι διατεθειμένοι να κάνουν το επόμενο βήμα.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου για να σου δώσουν την αγάπη τους, χωρίς ανταλλάγματα. 

Εκείνοι σ' αγάπησαν εδώ.

Άκου, μάτια μου, το μυστικό που θα σου πω και άκου το προσεχτικά. Στον φθαρτό κόσμο που ζούμε, δεν είμαστε μόνοι. 

Υπάρχει μια κατηγορία πλασμάτων που τα λένε αερικά. Ξέρω τι φαντάζεσαι  και τι ιστορίες σκαρώνει ήδη ο λογισμός σου. Φαντάζεσαι άυλα πλάσματα, διάφανα, με μακριά φορέματα και λυτά μαλλιά να πέφτουν στους ώμους και να τρέχουν σε λιβάδια με παπαρούνες, μαργαρίτες και χαμομήλια. 

Να έβλεπες πώς χαμογελώ τώρα, γιατί κάποτε κι εγώ τα ίδια πίστευα αλλά έκανα λάθος. 

Βλέπεις, τα αερικά είναι άνθρωποι σαν εμένα κι εσένα. Γήινα πλάσματα, με ελαττώματα και προτερήματα όπως όλοι μας, δηλαδή. Ζουν ανάμεσά μας. Μπορεί να είσαι εσύ, εγώ, ο φίλος σου, η μητέρα ή η αδελφή σου, ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες, αυτός που νιώθεις ότι κάπου, κάποτε, συνάντησες και άφησε το στίγμα του πάνω σου. 

Άλλο πράγμα, μάτια μου, κάνει κάποιους ανθρώπους αερικά και αυτό είναι η ψυχή τους. 

Αν είχε χρώμα, θα ήταν χρυσαφιά. Αν ήταν μέρος να ζει κανείς, θα ήταν θάλασσα ακύμαντη και αν ήταν φυσικό στοιχείο, θα ήταν άνεμος Λίβας και Βαρδάρης μαζί.

 Αερικά είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να σου δώσουν την ψυχή τους, να σε αγαπήσουν και να σε ερωτευτούν. Ανοίγουν την αγκαλιά τους κι ας ξέρουν πως θα τους ρουφήξουν κάθε ανάσα τους, δίχως αυτοί να πάρουν τα ίσα. 

Θα σου δώσουν ξανά και ξανά, ό,τι έχουν. 

Τα καλύτερα από εκείνους και μετά, μια μέρα θα φύγουν. 

Όχι γιατί δεν σ’ αγάπησαν αλλά γιατί μόνο εκείνοι σε αγάπησαν εδώ, θα πω παραφράζοντας αγαπημένο τραγούδι. 

Θα μαζέψουν την πικρία, την απογοήτευσή τους και θα κατηγορήσουν τους εαυτούς τους για ό,τι δεν πήγε καλά. 

Μετά, θα φορέσουν το πιο καλό τους χαμόγελο και θα βγουν στον κόσμο, δίχως να φοβούνται ότι θα πληγωθούν ξανά.

 Ξέρουν ότι αυτό θα συμβεί και πάλι.

 Βλέπεις, τα αερικά ταξιδεύουν με τον αέρα. 

Δεν τα φοβίζουν τα μεγάλα ύψη, δεν τα φόβισαν ποτέ. 

Ποτέ δεν μου έφτασε ο χρόνος μαζί σου

Δεν ξέρω, είναι κάτι βράδια που ο χρόνος δεν περπατά πάνω στο ρολόι μου. Ακριβό, φτηνό, δεν έχει σημασία. Στέκεται εκεί και απλώς, με κοιτάζουν οι δείχτες του. Μοιάζει με αναμέτρηση, αλλά γιατί πάντα εγώ είμαι αυτή που νιώθει ηττημένη;

Θυμάμαι πως όταν ήμουν παιδί, πάσχισα πολύ να μάθω την ώρα. Παρά τέταρτο, παρά δέκα, πέντε ακριβώς, μεσάνυχτα, καταμεσήμερο, όλα έννοιες μπερδεμένες στο κεφάλι μου. Χρόνια μετά, διαπιστώνω πως και οι μαθητές μου αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες. Χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει ίδιο κι ας μην είμαι πια εκείνο το κοριτσάκι με τις κοτσίδες που του έφτιαχνε η μητέρα του.

Γιατί μάθαμε να μετράμε τον χρόνο, για να μας στερούμε αναπνοές;

Για να μας αρπάζουμε ανάσες;

Όλη μέρα, τρέχει κανείς με ένα χρονόμετρο στο χέρι. Συγγνώμη, ρολόι εννοούσα. Να ξυπνήσεις το πρωί, να πιεις έναν καφέ στο πόδι, άντε κι ένα τσιγάρο στα βιαστικά και στο επόμενο λεπτό βρίσκεσαι κιόλας να ντύνεσαι, να μακιγιάρεσαι, να μιλάς παράλληλα στο τηλέφωνο και με δύο χέρια να πρέπει να κάνεις δέκα δουλειές γιατί απλούστατα, ο χρόνος δεν σου φτάνει.

Στο κόκκινο φανάρι της αργοπορίας σου, ο χρόνος μοιάζει ήδη να τσουλά εις βάρος σου. Κοίτα πως μερικά δευτερόλεπτα γίνονται εχθρός σου ενώ θα έπρεπε να είναι σύμμαχός σου. Ανάβει το πράσινο και η ελπίδα φτερουγίζει μέσα σου, πως ίσως προλάβεις. Μα, τι να προλάβεις; Τον χρόνο; Προλαβαίνει κανείς τον χρόνο; Αυτός πάντα τρέχει γοργά κι εσύ, ανόητε άνθρωπε, απλώς τον κυνηγάς.

Φεύγει η μέρα και δεν την καταλαβαίνεις, γιατί κι αυτή στο κόλπο είναι. Σύμμαχος του χρόνου, μην την εμπιστεύεσαι. Το ίδιο και ο ήλιος που αργά χάνεται από τον ουρανό και σου χαρίζει απατηλές ελπίδες καθώς βάφει τα πάντα με παστέλ αποχρώσεις.

Καθώς κλειδώνεις ένα άψυχο πια γραφείο και κοιτάς το φεγγάρι που έχει παγιδευτεί στα κλαδιά κάποιου δέντρου, σκέφτεσαι πως πάλι έφυγε η μέρα. Πάλι δεν πρόλαβες να κάνεις πράγματα κι αυτό το ημερολόγιο πια, τι το θες; Όλο εκτός προγράμματος βγαίνεις. Και είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως όλα σύμμαχος αυτού του μπερμπάντη του χρόνου είναι και πως το παιχνίδι είναι τελικά, σικέ.

Πώς να τα βάλεις μαζί του;

Έπειτα, χτυπάει το τηλέφωνο. Η οθόνη αναβοσβήνει. Μια γνώριμη φωνή έρχεται από την άλλη άκρη της γραμμής. Μια φωνή που σε γεμίζει ζεστασιά, ενώ απευθύνεται μόνο στην καρδιά σου. Άλλωστε, εκείνη δεν είναι που κινεί τα νήματα; Αυτή δεν είναι που στέλνει το αίμα παντού; Σε κάθε άκρο, σε κάθε μυ, σε κάθε εκατοστό της ύπαρξής σου;

Και τότε μόνο συνειδητοποιείς πως ο χρόνος δεν θα γίνει ποτέ σύμμαχος. Το καταλαβαίνεις όταν κλείσεις το τηλέφωνο, γιατί αγάπη μου, ο χρόνος με σένα δεν ήταν ποτέ αρκετός. Ποτέ δεν μου έφτασε μαζί σου.

Μα είναι πάλι αυτός ο ίδιος ο μπαγάσας, ο αντι-σύμμαχός σου, που στην πραγματικότητα σου δείχνει τον δρόμο, πως τον χρόνο δεν πρέπει να τον σπαταλάς για ό,τι δεν αξίζει. Του το χρωστάς όμως να τον επενδύεις σε ό,τι σε κάνει να χαμογελάς.

Ποτέ δεν μου έφτασε ο χρόνος μαζί σου… 

Ένα παραμύθι για τις κακές μάγισσες

Θα σου πω ένα παραμύθι για τις κακές μάγισσες. Μια φορά, ας μιλήσει κάποιος και για αυτές αλλά πρόσεξε, στο δικό μου παραμύθι δεν θα σου μιλήσω για εκείνες τις άσχημες με τη μακριά μύτη και το γέρικο σώμα. 

Βλέπεις, οι άνθρωποι προσπαθούμε να ξορκίσουμε το κακό μειώνοντάς το. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος να το ξορκίσει κανείς είναι άλλος αλλά θα στον πω στο τέλος της ιστορίας.

Στη δικό μου παραμύθι λοιπόν θα σου μιλήσω για εκείνες τις όμορφες κακές μάγισσες με τα μακριά μαλλιά και τα πλουμιστά φορέματα που τις κάνουν να φαίνονται ακόμα πιο όμορφες.

 Θα σου μιλήσω για εκείνες τις όμορφες κακές μάγισσες που ενώ η όψη τους είναι υπέροχη, η ψυχή τους είναι γυάλινη, παγωμένη σαν την καρδιά μιας γνωστής βασίλισσας. Αυτής του χιονιού.

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί η καρδιά αυτών των μαγισσών μπορεί να πάγωσε; 

Μπήκες ποτέ στη διαδικασία να κοιτάξεις βαθιά στα μάτια τους; 

Μην μου πεις ότι το έκανες, θα είναι ψέμα. 

Είναι η ταμπέλα που κουβαλούν και σε τρομάζει. 

  Ποτέ δεν το έπραξες. 

Πίστεψες ότι έτσι είναι.

Όμως κανείς ποτέ δεν έγινε από μόνος του κακός.

 Κάποιος, κάτι, κάπου, τον πλήγωσε.

 Του άφησε στίγματα στην καρδιά. 

Στην αρχή, ήταν μόνο μία χαρακιά. 

Με τον καιρό όμως, καθώς δεν έκλεινε η χαρακιά, μεγάλωνε και σύντομα έγινε αυλακιά. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κλείσει μία αυλακιά; Πόσο δύσκολο είναι να θεραπευτεί;  Πρέπει να έχεις ανεξάντλητη δύναμη για να μην την αφήσεις να μεγαλώσει και ξέρεις, μερικές φορές δεν την έχουμε αυτήν τη δύναμη. 

Το αντίθετο.

Χώρια που καθώς η ζωή τρέχει, προστίθενται κι άλλες χαρακιές. Πολλές, πάρα πολλές, γιατί έτσι είναι φτιαγμένη η ζωή, από χαρακιές και ελπίδες.

Οι μάγισσες της ιστορίας μου, κάποτε, ήταν γυναίκες σαν όλες μας. Ζούσαν ανάμεσα στους κοινούς θνητούς. Γελούσαν, χόρευαν, τραγουδούσαν και το κυριότερο, είχαν καρδιά σαν μικρού παιδιού. Γι’ αυτό και κάποιος την ‘πάτησε’, την ισοπέδωσε και τις άφησε να γλύφουν τις πληγές τους. Ένας κακός κυνηγός ίσως, μια Χιονάτη από ένα ψέμα, ένας πρίγκιπας που αποδείχτηκε πως μόνο τίτλο έφερε. Τα άλλα εξαρτήματα που θα έπρεπε να τον συνοδεύουν τα ξέχασε στο παλάτι, στο παλιό μπαούλο.

Και περνούσαν οι μέρες και οι μάγισσες της ιστορίας μας ολοένα κλείνονταν στον εαυτό τους, μέχρι που η ψυχή τους κλείδωσε οριστικά. Πάγωσε, διαλύθηκε σε χιλιάδες κομματάκια που έπρεπε ένα ένα να μαζέψουν από το πάτωμα και να ξανακολλήσουν. Μα κολλιέται ό,τι διαλύθηκε; Μπορεί να φτιαχτεί όπως πριν;

Θα σου πω ένα μυστικό και να το θυμάσαι πάντα, το κακό ξορκίζεται μόνο με το καλό. Μόνο όταν αφήσεις λίγο φως να μπει στη ζωή σου. Και αυτές οι όμορφες μάγισσες δεν το άφησαν από φόβο μήπως πληγωθούν κι άλλο και δεν κατάλαβαν πως δίχως αγάπη, δίχως καλό στη ζωή τους, είχαν όλα τελειώσει. 

Απλώς, δεν το ήξεραν.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα... Της Αναστασίας Κορινθίου

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή. Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη. Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.

Όχι, φίλε. Από τέτοιες γυναίκες δεν επιστρέφεις.

Μένεις εκεί, ταγμένος ψυχή και σώμα. Δεμένος πεισθάγκωνα, δίχως καμία διαμαρτυρία.

Αυτές οι γυναίκες είναι όαση σε έναν κόσμο που διψά. Είναι φως σε ένα σύμπαν που πνίγηκε μες τα σκοτάδια.

Από τη μια πλευρά είναι οι δήθεν. Δήθεν άνετες, δήθεν οικείες, δήθεν οι γυναίκες της ζωής σου. Κι είναι μια απειροελάχιστη στιγμή που τραβιέται η κουρτίνα από τα μάτια σου και βλέπεις την αλήθεια.

Λάθεψες φίλε.

Κι από την άλλη είναι εκείνες. Θα σου γελάσουν, θα σου φωνάξουν, θα σε νοιαστούν. Θα παθιαστούν με κάτι τόσο δα μικρό, θα προνοήσουν, θα δοθούν.

Ξέρεις πως είναι να δίνεσαι δίχως όρια; Δίχως δεύτερες σκέψεις; Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς;

Εκείνες θα στο μάθουν. Γιατί από την ώρα που θα μπουν στη ζωή σου ή εσύ στη δική τους, ο κόσμος σου θα αλλάξει τροχιά. Τόσο πολύ που θα ξεχάσεις πως ήσουν πριν. Τόσο πολύ που δε θα θελήσεις ποτέ άλλοτε να είσαι αλλιώς.

Αυτές οι γυναίκες φτιάχτηκαν για να σημαδεύουν. Και δεν το κάνουν επίτηδες. Δεν το αποζητούν. Απλά έτσι γίνεται.

Η γνωριμία τους είναι σημάδι. Η παρουσία τους ανάσα. Η απουσία τους καημός.

Δε θα σου πω εγώ να τα αγαπάς τούτα τα θηλυκά. Γιατί απλούστατα δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς.

Θα σου πω μόνο να τα προσέχεις ως τους αξίζει...


Μια ''πειραγμένη'' μετάφραση από τα αγγλικά της υπέροχης συγγραφέως και φίλης, Αναστασίας Κορινθίου.

Συγγραφέας θα πει...

Αυτός που χτίζει λέγεται χτίστης και αυτός που φτιάχνει έπιπλα επιπλοποιός. 

Έτσι, αυτός που γράφει βιβλία λέγεται συγγραφέας. 

Τα πρώτα χρόνια που έγραφα, απέφευγα να πω τι κάνω. Όταν κάποιοι φίλοι άρχισαν να το διαδίδουν, άκουσα δεκάδες σχόλια: ότι είμαι ψώνιο, σνομπ, απόμακρη, λίγο… σαλταρισμένη, πως αποκλείεται να ασχολούμαι σοβαρά με τους μαθητές μου γιατί την ώρα που κάνω μάθημα σκέφτομαι τους πρωταγωνιστές των βιβλίων μου και άλλα πολλά. 

Η αλήθεια είναι πως τα βράδια φοράω το ‘σκάφανδρό’ μου και περπατάω στα σύννεφα. 

Ένας από τους λόγους που το κάνω είναι για να μην αρχίσω στα πινελάκια αυτούς που κάνουν την καθημερινότητά μου δύσκολη (φαντάζομαι πως αυτό με κάνει και στριμμένη, τώρα). 

Βλέπετε, οι συγγραφείς είμαστε πάνω απ’ όλα άνθρωποι από τον ίδιο γαλαξία με όλους τους άλλους. Ερωτευόμαστε, αγαπάμε με πάθος, θυμώνουμε, κλαίμε, εκνευριζόμαστε και ενίοτε, θέλουμε να τα παρατήσουμε όλα.

 Εμένα τουλάχιστον μου συμβαίνουν όλα τα παραπάνω και καμιά φορά, τα όσα ζω τα κάνω και βιβλία. Έτσι, για να μου θυμίζω ότι τα ωραιότερα παραμύθια τα γράφει η ζωή. Η δική μου, η δική σου, του ξένου. 

Ξέρεις, είναι ωραίο πράγμα να τροφοδοτείς την ελπίδα, μέσα σου πρωτίστως.