Aναζητώντας τον ήλιο...

Eίναι κάτι μεσημέρια που σέρνεις τα βήματά σου αργά και νιώθεις το κορμί σου να λυγίζει, λες και κουβαλάς πάνω σου όλου του κόσμου την κούραση. Αν είναι Παρασκευή, τότε σίγουρα κουβαλάς όλης της εβδομάδας. Μπαίνεις αργά στο αυτοκίνητο, βυθίζεσαι στο κάθισμα και ξεκινάς για τον προορισμό σου οδηγούμενος από τη συνήθεια. Βάζεις το ραδιόφωνο να παίζει δυνατά και χάνεσαι στην κίνηση της πόλης. 

Κάπου εκεί, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ύπνου και ξύπν(ι)ου, φλερτάρεις με τον ήλιο που σου γνέφει πονηρά και ξαφνικά, νιώθεις εκείνο το σκίρτημα στην καρδιά που κάνεις τις αναμνήσεις να φλερτάρουν με το σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει σταδιακά όψη και φαντάζει πιο φιλικός, όχι καλύτερος απαραίτητα. Άλλωστε, θαύματα δεν γίνονται. Έχει, όμως, ξανά αυτή τη χαμένη σπίθα, την ίδια χαμένη σπίθα με τη δική σου. Εκείνη που φορούσες κάποτε και ακτινοβολούσες ευτυχία, σχεδόν μεταμορφωνόσουν σε σούπερ ήρωα με ή χωρίς κολάν.

Ξαφνικά, καθώς αισθάνεται το ευεργετικό άγγιγμα του ήλιου, κοιτάς γύρω και αισθάνεσαι πως ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. Βλέπεις τις αμυγδαλιές να ανθίζουν και συγκινείσαι με τη ζωή που κάνει τον κύκλο της, παρακολουθείς το έφηβο ζευγαράκι να περπατά στον δρόμο και θυμάσαι τις δικές σου αγαπημένες στιγμές τότε που έκανες όνειρα και πίστευες πως θα πραγματοποιηθούν όλα, ακόμα και τα  παράλογα.

  Εσύ όμως επέμενες. Ονόμαζες τα πάντα ζωή και επένδυες σε αυτήν όχι όλα σου τα λεφτά, αλλά την ύπαρξή σου ολάκερη. Έβγαζες από την τσέπη και άφηνες στο τραπέζι του χρηματιστηρίου  όλα σου τα υπάρχοντα: όνειρα, έρωτες, διαδρομές χωρίς τέλος και άρχιζες να στροβιλίζεσαι στους ρυθμούς της επένδυσής σου...

Στα Οικονομικά δεν ήμουν ποτέ καλή, προτιμούσα τα θεωρητικά μαθήματα. Υποθέτω πως αυτός είναι ο λόγος που δεν ξέρω γιατί κάποιες επενδύσεις δεν φέρνουν τα κέρδη που προσδοκούσαμε. Φαντάζομαι πως κάναμε λάθος στο ζύγι των ονείρων, στο ζύγι της ζωής.  Βάζω ξανά τις μετοχές μου κάτω και επενδύω από την αρχή... 

Τι σου κάνει να λιάζεσαι στον ήλιο σαν γάτα μια χειμωνιάτικη μέρα...

Άγγιγμα ψυχής

Λένε πως μπορεί να συναντήσουμε χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη ζωή, αλλά μόνο ένας ή έστω κάποιοι- αν το πρώτο ενδεχόμενο ακούγεται λειψό- θα  αγγίξουν την ψυχή μας.  Σε κάποιους θα ακουστεί ρομαντικό, κάποιοι άλλοι θα σπεύσουν να μου αποδείξουν πως έχω άδικο και κάποιοι -λίγοι, κατά τη γνώμη μου- θα συμφωνήσουν. Και δεν εννοώ απλώς να συμφωνήσουν. Μιλάω για εκείνους που είναι σε θέση να αποκρυπτογραφήσουν την επιφάνεια και να δουν την ουσία. Συναντάμε δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο μας και με πολλούς από αυτούς  αισθανόμαστε αυτόματα πως ταιριάζουμε, πως είναι ακόμα και το άλλο μας μισό. Άλλωστε, όταν με έναν άνθρωπο έχεις κοινά ενδιαφέροντα το να αισθανθείς πως ταιριάζεις, το να «έρθετε» κοντά, μου κάνει μάλλον εύκολο. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος  που μερικές φορές βιαζόμαστε να «βαφτίσουμε» κάποιον φίλο ή να τον δούμε σαν τον έρωτα της ζωής μας. Όχι πως δεν είναι σημαντικό να ταιριάζεις με τον άλλο στα απλά και στα καθημερινά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως όλοι  οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να αγγίξουν την ψυχή σου. Το άγγιγμα της ψυχής είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο ουσιαστικό απ’ ό,τι ενδεχομένως φανταζόμαστε. Το πετυχαίνει μόνο εκείνος που μπορεί να μοιραστεί μαζί σου χωρίς ανταλλάγματα, εκείνος που μπορεί να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου, τον αληθινό εαυτό σου, χωρίς να τρομάξεις. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου δείξει ποιος πραγματικά είσαι, ακόμα κι αν εκ πρώτης φανεί σκληρός μαζί σου ή και τρομαχτικός. Το βέβαιο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει μαζί σου έναν δεσμό για μια ζωή. Το θέμα είναι αν εσύ θα αντιληφθείς εγκαίρως εκείνον που μπορεί να αγγίξει την ψυχή σου χωρίς να τρομάξεις… Ναι, ξέρεις καμιά φορά τρομάζεις κι εσύ. Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. 

Δάκρυα από αλάτι, μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Κάκιας Ξύδη

Όταν το ραντεβού με τη μοίρα είναι κανονισμένο, όταν η μοναξιά και η έλλειψη στήνουν τρελό χορό στο μυαλό σου, όταν έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να αλλάξουν όλα αυτά, λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις. Όταν δε, όλα αυτά διαδραματίζονται στην πόλη του φωτός και του έρωτα, το Παρίσι, τα περιθώρια να αρνηθείς να ζήσεις έστω και μερικές κλεμμένες στιγμές, είναι πολύ μικρά. 

Το σκηνικό που έχει φτιάξει η Νατάσα Γκουτζικίδου είναι παραμυθένιο, ένας χορός, ένας πρίγκιπας που την περιμένει εν αγνοία και των δύο, ένα όμορφο πανάκριβο φουστάνι και η «σταχτοπούτα» είναι έτοιμη να επιβιβαστεί στην άμαξα που θα την οδηγήσει στο πεπρωμένο της. Ή μήπως είναι οι ήχοι από την φυσαρμόνικα που οδηγούν τα βήματά της και την ωθούν να πάρει αποφάσεις που κάτω από άλλες συνθήκες θα τις σκεφτόταν περισσότερο; Τα σοκάκια της Μονμάρτης, τα σκαλιά του Σαιντ Πιέρ είναι ο ιδανικός τόπος για να γεννηθεί και να θεριέψει ένας απαγορευμένος έρωτας, το τέλος του οποίου κανένας δεν ξέρει, ή μάλλον η Ζωζεφίνα ξέρει γιατί σκέφτεσαι (στην σελ. 104)«Μα αυτό που ζούσε ήταν λάθος και το ήξερε, κάτι χωρίς προορισμό, με μοναδικό σταθμό τη στιγμή. Μόλις περνούσε θα έπρεπε να κατέβει, να αλλάξει τρένο και να επιστρέψει στη μοναχική ζωή της με κίνδυνο να θεωρηθεί εύκολη στα μάτια του. Θεέ μου, πόσες σκέψεις σαρώνουν το μυαλό μέσα σε τόσο λίγο χρόνο… Να τρέχουν τα ερωτηματικά σαν την αστραπή αλλά οι απαντήσεις να αργούν. Να στέκονται και να σε κοιτάζουν. Λέξεις είναι οι σκέψεις, τίποτε παραπάνω, μα έχουν μια δύναμη…»

Αφεθείτε στη μαγεία της γραφής της Νατάσας Γκουτζικίδου και αφήστε την να σας παρασύρει στο δικό της παραμύθι…

Ένα σκουριασμένο αν

Λένε πως η ζωή είναι μια διαρκής αναζήτηση. Υπάρχει πάντοτε κάτι που θέλουμε και πάντοτε κάτι που ονειρευόμαστε να φέρουμε κοντά μας.  Είναι στην ανθρώπινη φύση να ζητά, να επιμένει και  να κυνηγά. Είναι όμως το άγνωστο  που φορές-φορές βάζει φρένο στις αναζητήσεις. Είναι και ο φόβος  που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και τους κάνει να μην τολμούν. Και τότε γεννιέται μια τόση δα λεξούλα στις ψυχές.  Τη λένε «αν»…  Δυο γραμματάκια όλα κι όλα που όμως έχουν μια δύναμη πρωτόγνωρη, ικανή να συνθλίψει και τα πιο γερά θεμέλια.

Είναι τα «αν» που κάνουν την εμφάνισή τους μέσα μας και μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε για όλα αυτά που θελήσαμε να ζήσουμε αλλά δεν τολμήσαμε. Μας βάζουν σε μια αέναη διαδικασία αντιμετώπισης του ίδιου μας του εαυτού. Καθόμαστε απέναντί του  έτοιμοι να αναμετρηθούμε μαζί του.  Σηκώνουμε το βλέμμα  να αναζητήσουμε το δικό του. Τίμια ματιά. Αρχίζει τότε ένας διάλογος. Ποιος, πού, πότε, γιατί.  Μα εδώ δεν είναι μαθηματική εξίσωση να την λύσει κανείς. Είναι ζωή, αληθινή ζωή και δεν δίνει πάντα τις απαντήσεις που θέλουμε. Πότε-πότε, τις καμουφλάρει, τις κάνει να μοιάζουν εύκολες ή αυτονόητες, αλλά έλα που δεν είναι! Όχι πάντα τουλάχιστον. Και τότε αρχίζει ένα νέος γύρος, μια ακόμα παρτίδα αναζητήσεων.

Το θέμα δεν είναι τελικά το «αν», αλλά το πώς θα χειριστούμε την κατάσταση που το δημιούργησε, που υπήρχε ενδόμυχα και δεν εξωτερικεύτηκε ποτέ πριν. Ψυχολόγος δεν είμαι για να επεκταθώ, νομίζω φτάνει. Θα αφήσουμε λοιπόν μια κατάσταση να πλανάται στην ατμόσφαιρα, να χαλά ενίοτε τη διάθεσή μας και να μας τρώει όπως το σαράκι το ξύλο ή τελικά θα πάρουμε μέτρα δραστικά, θα σταθούμε απέναντί της και θα την αντιμετωπίσουμε όπως της αρμόζει; Ιδού το ερώτημα, ιδού η πράξη, ιδού και οι συνέπειες…

«Eίναι προτιμότερο να περάσεις μια ζωή χωρίς αν, παρά μια ζωή γεμάτα με δαύτα. Ακούγεται ίσως ανόητο, μα όταν τα χρόνια περάσουν και η καρδιά σου δεν γεμίζει με ζεστασιά, όχι με τη ζεστασιά που ήθελες να δοκιμάσεις και δεν το έκανες ποτέ, τότε θα καταλάβεις πως το μόνο που κουβαλούσες τόσο καιρό στις αποσκευές σου δεν ήταν παρά ένα σκουριασμένο αν...» (απόσπασμα από το μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ)

Aναζητώντας την τελειότητα

Γύρισα όλον τον κόσμο αναζητώντας το τέλειο, εκείνο που θα γαληνέψει την ψυχή μου και θα με κάνει να ονειρευτώ έναν κόσμο από την αρχή. Στα ταξίδια  μου είχα συνοδοιπόρο άλλοτε το φεγγάρι και άλλοτε τον ήλιο. Πότε με βροχή και πότε με ξαστεριά, περπατούσα σε μονοπάτια που δεν είχα βρεθεί ξανά χωρίς να ξεχνάω τον σκοπό μου. Είδα θάλασσες και ψηλά βουνά, αλμύρα και χιόνι, πόλεις που μύριζαν τα χνώτα τους από την ανθρώπινη παρουσία και συνέχιζα να περπατώ, συνέχιζα να περιπλανιέμαι γιατί τίποτα δεν ήταν ικανό  να ημερέψει το πλάσμα μέσα μου. Τίποτα δεν ήταν ικανό να γητέψει το είναι μου ώστε να με πείσει πως είναι το τέλειο. Μέχρι που μια νύχτα, κουρασμένη από την αναζήτησή μου, ξαπλωμένη σ’ ένα ξέφωτο, είδα το φεγγάρι να ανατέλλει και ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα αντικρίσει ποτέ. Με πήρε το ξημέρωμα κοιτάζοντάς το να σεργιανίζει στο ουράνιο στερέωμα. Έπειτα, ήρθε η αυγή και ήταν ακόμα πιο μοναδική. Τα μάτια μου σχεδόν δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από πάνω της. Ύστερα, ο ήλιος ανέβηκε ψηλά και έκανε τον κόσμο φωτεινό, τόσο φωτεινό που απέμεινα να τον κοιτάζω μέχρι που νύχτωσε. Τότε μόνο κατάλαβα πόσο καιρό έχασα άδικα αναζητώντας την τελειότητα, τη ζούσα αλλά δεν το καταλάβαινα…

Η επόμενη μέρα

Είναι κάτι νύχτες που βγαίνεις στους δρόμους και νιώθεις πως θες να ουρλιάξεις απεγνωσμένα με όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου, τη μοναξιά, τη φτώχεια, τον παραλογισμό, την κακία κι όμως, επιλέγεις τη σιωπή σαν να μην υπάρχουν λέξεις ικανές να περιγράψουν όσα αισθάνεσαι. Το πιο περίεργο είναι πως νιώθεις τη νύχτα συνένοχη στη σιωπή σου που ολοένα βαθαίνει καθώς απλώνεται πάνω απ' την πόλη και απιθώνεται σε συνειδήσεις όπως ακριβώς στροβιλίζονται οι νιφάδες του χιονιού στην παγωμένη επιφάνεια. Η επόμενη μέρα όμως πάντα έρχεται...

Δάκρυα από αλάτι, Βασιλική Λεβεντάκη

Περπατάς στα γραφικά στενά της Μονμάρτης ή νοιώθεις το χρόνο να σε γυρίζει στο παρελθόν, χαζεύοντας το μαγευτικό τοπίο του Μον Σεν Μισέλ… Μαρτυράς τον παφλασμό της θάλασσας ή γαληνεύεις κάτω από τους μελωδικούς ήχους της φυσαρμόνικας…. Κι είσαι εκεί… Στο Παρίσι… Να ζεις μια ερωτική ιστορία μέσα απ’τη μοναδική πένα της Νατάσας Γκουτζικίδου, παρακολουθώντας τις ζωές των πρωταγωνιστών της να σε παρασύρουν στο μεθύσι της δικής τους ύπαρξης, μέσα απ’το πάθος, την αγάπη, τα έντονα συναισθήματα. Πληθωρική αφήγηση, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες και μια ιστορία που σε παρασύρει μέχρι το τέλος… Δεν ξέρω αν τα Δάκρυα είναι από Αλάτι… Σίγουρα πάντως τα Δάκρυα από Αλάτι της πολυαγαπημένης μας Νατάσας θα δώσουν την πιο γευστική απόλαυση στα αναγνωστικά σας ταξίδια!!!