Ένα σκουριασμένο αν

Λένε πως η ζωή είναι μια διαρκής αναζήτηση. Υπάρχει πάντοτε κάτι που θέλουμε και πάντοτε κάτι που ονειρευόμαστε να φέρουμε κοντά μας.  Είναι στην ανθρώπινη φύση να ζητά, να επιμένει και  να κυνηγά. Είναι όμως το άγνωστο  που φορές-φορές βάζει φρένο στις αναζητήσεις. Είναι και ο φόβος  που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και τους κάνει να μην τολμούν. Και τότε γεννιέται μια τόση δα λεξούλα στις ψυχές.  Τη λένε «αν»…  Δυο γραμματάκια όλα κι όλα που όμως έχουν μια δύναμη πρωτόγνωρη, ικανή να συνθλίψει και τα πιο γερά θεμέλια.

Είναι τα «αν» που κάνουν την εμφάνισή τους μέσα μας και μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε για όλα αυτά που θελήσαμε να ζήσουμε αλλά δεν τολμήσαμε. Μας βάζουν σε μια αέναη διαδικασία αντιμετώπισης του ίδιου μας του εαυτού. Καθόμαστε απέναντί του  έτοιμοι να αναμετρηθούμε μαζί του.  Σηκώνουμε το βλέμμα  να αναζητήσουμε το δικό του. Τίμια ματιά. Αρχίζει τότε ένας διάλογος. Ποιος, πού, πότε, γιατί.  Μα εδώ δεν είναι μαθηματική εξίσωση να την λύσει κανείς. Είναι ζωή, αληθινή ζωή και δεν δίνει πάντα τις απαντήσεις που θέλουμε. Πότε-πότε, τις καμουφλάρει, τις κάνει να μοιάζουν εύκολες ή αυτονόητες, αλλά έλα που δεν είναι! Όχι πάντα τουλάχιστον. Και τότε αρχίζει ένα νέος γύρος, μια ακόμα παρτίδα αναζητήσεων.

Το θέμα δεν είναι τελικά το «αν», αλλά το πώς θα χειριστούμε την κατάσταση που το δημιούργησε, που υπήρχε ενδόμυχα και δεν εξωτερικεύτηκε ποτέ πριν. Ψυχολόγος δεν είμαι για να επεκταθώ, νομίζω φτάνει. Θα αφήσουμε λοιπόν μια κατάσταση να πλανάται στην ατμόσφαιρα, να χαλά ενίοτε τη διάθεσή μας και να μας τρώει όπως το σαράκι το ξύλο ή τελικά θα πάρουμε μέτρα δραστικά, θα σταθούμε απέναντί της και θα την αντιμετωπίσουμε όπως της αρμόζει; Ιδού το ερώτημα, ιδού η πράξη, ιδού και οι συνέπειες…

«Eίναι προτιμότερο να περάσεις μια ζωή χωρίς αν, παρά μια ζωή γεμάτα με δαύτα. Ακούγεται ίσως ανόητο, μα όταν τα χρόνια περάσουν και η καρδιά σου δεν γεμίζει με ζεστασιά, όχι με τη ζεστασιά που ήθελες να δοκιμάσεις και δεν το έκανες ποτέ, τότε θα καταλάβεις πως το μόνο που κουβαλούσες τόσο καιρό στις αποσκευές σου δεν ήταν παρά ένα σκουριασμένο αν...» (απόσπασμα από το μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ)

Βλέπεις το φως;

Τον Ρ. Κίπλινγκ τον ανακάλυψα γύρω στα 17 μου με αφορμή το ποίημά του ''Αν''. Για κάποιον λόγο, χαράκτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου, μάλλον, επειδή σαν άνθρωπος κουβαλούσα πάντα στις αποσκευές μου ένα ''αν''. 

Αν αντιδράσω έτσι, αυτό θα σημαίνει ότι... Αν κάνω αυτό, θα έχει τις τάδε επιπτώσες. Κάπως έτσι, κατέληξα μια ψυχρή υπολογίστρια. Όλα ήταν πάνω σε ένα ζύγι. Ακόμα και η καλύτερη φίλη μου έλεγε πως την τρόμαζε το πόσο ισορροπημένο ήταν το μυαλό μου (το ποιο;). 

Η αλήθεια είναι πως όλα ήταν τακτοποιημένα στην εντέλεια σε δεκάδες μικρά κουτάκια. Κάπου στο βάθος, υπήρχε και το συναίσθημα, σαν άγνωστη λέξη βέβαια, μία από εκείνες που αναζητάς στο λεξικό του Μπαμπινιώτη μπας και το ανοίξεις και ξεστραβωθείς. 

Επειδή όμως, η ζωή, σπάνια νοιάζεται για τα δικά μας σχέδια, τα φέρνει όπως της αρέσει αυτηνής. Αδιάκριτη, κουτσομπόλα και συχνά συνταρακτική, κάνει ό,τι της κατέβει στο κεφάλι. Όχι εγώ, η ζωή. Κάπως έτσι, σου ανοίγει τις βαλίτσες, κοιτά τι έχεις μέσα και πετά τα ''άχρηστα''. Κατά τη γνώμη της, πάντα. Κάπως έτσι, πέταξε και τα δικά μου ''αν''. Τα πήρε και τα έστειλε κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων. Ούτε  καν για ανακύκλωση. 

Τι να κάνεις χωρίς ''αν'' όταν έχεις μάθει να ζεις μόνο με αυτά;
Πώς να επιβιώσεις όταν έχεις μάθει να τα χρησιμοποιείς ως αλεξίπτωτο;

Είναι από εκείνες τις στιγμές που ψάχνεις απεγνωσμένα να πέσεις στα μαλακά. Έλα, όμως, που πέφτεις και πέφτεις και σταματημό δεν έχει. Μέχρι που κάποτε, φτάνεις στον πάτο. Εντάξει, καλά είσαι εδώ. 

Ευτυχώς που ο πάτος δεν έχει παρακάτω. 

Τι κάνεις, τώρα;
 Μα φυσικά, σηκώνεσαι.
Τσαλακωμένος.
Ναι, πολύ τσαλακωμένος. Με τα μούτρα ως το πάτωμα για την ακρίβεια, γιατί εκτός των ρούχων σου που τσαλακώθηκαν τσαλακώθηκε το  μυαλό σου (το ατσαλάκωτο),  η περηφάνεια σου και πολλά άλλα που μπορώ να σκεφτώ.
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν πειράζει.
Έγινες επιτέλους ανθρώπινη. Έμαθες πώς είναι να ζεις.
Και ανεβαίνεις.  Bλέπεις το φως;