Λένε πως μπορεί να συναντήσουμε
χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη ζωή, αλλά μόνο ένας ή έστω κάποιοι- αν το πρώτο
ενδεχόμενο ακούγεται λειψό- θα αγγίξουν την
ψυχή μας. Σε κάποιους θα ακουστεί
ρομαντικό, κάποιοι άλλοι θα σπεύσουν να μου αποδείξουν πως έχω άδικο και
κάποιοι -λίγοι, κατά τη γνώμη μου- θα συμφωνήσουν. Και δεν εννοώ απλώς να
συμφωνήσουν. Μιλάω για εκείνους που είναι σε θέση να αποκρυπτογραφήσουν την
επιφάνεια και να δουν την ουσία. Συναντάμε δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο μας και
με πολλούς από αυτούς αισθανόμαστε
αυτόματα πως ταιριάζουμε, πως είναι ακόμα και το άλλο μας μισό. Άλλωστε, όταν
με έναν άνθρωπο έχεις κοινά ενδιαφέροντα το να αισθανθείς πως ταιριάζεις, το να
«έρθετε» κοντά, μου κάνει μάλλον εύκολο. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που μερικές φορές βιαζόμαστε να «βαφτίσουμε»
κάποιον φίλο ή να τον δούμε σαν τον έρωτα της ζωής μας. Όχι πως δεν είναι
σημαντικό να ταιριάζεις με τον άλλο στα απλά και στα καθημερινά. Όμως, αυτό δεν
σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι έχουν
καταφέρει να αγγίξουν την ψυχή σου. Το άγγιγμα της ψυχής είναι κάτι πολύ πιο
βαθύ και πολύ πιο ουσιαστικό απ’ ό,τι ενδεχομένως φανταζόμαστε. Το πετυχαίνει
μόνο εκείνος που μπορεί να μοιραστεί μαζί σου χωρίς ανταλλάγματα, εκείνος που
μπορεί να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου, τον αληθινό εαυτό σου, χωρίς να
τρομάξεις. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου δείξει ποιος πραγματικά είσαι, ακόμα
κι αν εκ πρώτης φανεί σκληρός μαζί σου ή και τρομαχτικός. Το βέβαιο είναι ότι
αυτός ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει μαζί σου έναν δεσμό για μια ζωή. Το θέμα
είναι αν εσύ θα αντιληφθείς εγκαίρως εκείνον που μπορεί να αγγίξει την ψυχή σου
χωρίς να τρομάξεις… Ναι, ξέρεις καμιά φορά τρομάζεις κι εσύ. Δεν φταίνε πάντα
οι άλλοι.
