Τα δάκρυα από αλάτι μέσα από τα μάτια του Σωκράτη Σημαιοφορίδη.

Δάκρυα από… μπαχάρι;
Όχι…
Δάκρυα από… κανέλα;
Όχι…
Μήπως, δάκρυα από αλάτι;
Φυσικά, ναι!
‘’Δάκρυα από αλάτι’’, λοιπόν. Είναι ο ευφάνταστος τίτλος του τελευταίου μυθιστορήματος της Νατάσας Γκουτζικίδου. 

Όταν μια μέρα πριν μερικούς μήνες, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι μόλις τελείωσε το καινούριο της μυθιστόρημα, περίμενα να ακούσω ότι έχει έτοιμη και την τρίτη συνέχεια της ‘’Επιστροφής των αλόγων’’.

«Όχι, Σωκράτη. Είναι ένα νέο μυθιστόρημα, βασισμένο σε αληθινή ιστορία…», μου είπε διστακτικά και συμπληρώνοντας τη φράση της,

«…και με διαφορετική πλοκή και θεματολογία.»

Δεν χρειαζόταν να μου πει τίποτα άλλο. Ήταν αρκετά αυτά, για να ξεκινήσω να το διαβάζω από την επόμενη μέρα κιόλας. Άλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει, η γραφή της Νατάσας είναι πολύ κοντά στο ύφος των μυθιστορημάτων που απολαμβάνω να διαβάζω.

Τα ‘’Δάκρυα από αλάτι’’, δεν έχουν αστυνομική πλοκή, δεν είναι μια περιπέτεια, δεν έχουν το μεταφυσικό στοιχείο που είναι και το αγαπημένο θέμα των βιβλίων της Νατάσας Γκουτζικίδου. 

Τα ‘’Δάκρυα από αλάτι’’ είναι μια ερωτική ιστορία. Μια ιστορία αγάπης. 

Μιας αγάπης αληθινής; Μιας αγάπης παιδικής; Μιας αγάπης εφήμερης; Μιας αγάπης που δεν έχει μέλλον; Κανείς δεν ξέρει. Βασικά, εγώ ξέρω εφόσον το έχω διαβάσει, αλλά σας αφήνω να το διαπιστώσετε μόνοι σας, διαβάζοντάς το κι εσείς.

Γνωρίζουμε τη Ζοζεφίνα και τον Αντώνη, που ενώ έχουν πολλά χρόνια να συναντηθούν παρόλο που μένουν στην ίδια πόλη στην Ελλάδα, η μοίρα τους φέρνει να συναντηθούν ξανά, με αφορμή μια επαγγελματική υποχρέωση διαφορετική και για τους δύο. Το φόντο της εξέλιξης της ιστορίας είναι η πιο ερωτική –κατά κοινή ομολογία- πόλη της Ευρώπης, το Παρίσι, που με τις ολοζώντανες περιγραφές της συγγραφέως, αν δεν ερωτευτεί ο αναγνώστης, τουλάχιστον θα αισθάνθεί τον αέρα του Παρισιού σαν να βρίσκεται στο τελευταίο επίπεδο του Άιφελ.

Δεν είναι μια καθημερινή ιστορία που συναντάμε συχνά σε περιγραφές φίλων. 

Έχει όμως, καθημερινές αλήθειες. Αλήθειες, που ο καθένας μας έχει ζήσει και που ίσως να μην είχε τη δύναμη να τις βγάλει μπροστά του και να τις κοιτάξει κατάματα.

‘’Όποιος δεν πόνεσε ποτέ για έρωτα, δεν έχει ζήσει τίποτα’’, μονολογεί η ηρωίδα σε μια σημαντική στιγμή δική της, αποδεχόμενη τη δική της αλήθεια. Και πόσων άλλων από εμάς, η ίδια αλήθεια, φυσικά.

Και μη βιαστείτε να πείτε ότι είναι καθαρά γυναικείο ανάγνωσμα το ‘’Δάκρυα από αλάτι’’, επειδή καταπιάνεται με το θέμα της αγάπης και του έρωτα. Στοχεύει στο συναίσθημα των αναγνωστών, χωρίς να γίνεται μελιστάλαχτο ή μελό.

Διαβάζεται, επομένως, άνετα από άντρες και γυναίκες. Ένα μόνο χρειάζεται να έχουν οι αναγνώστες. Ανοιχτό μυαλό στον έρωτα και την αγάπη. Αλλά κι αν ακόμη, τα έχουν θάψει βαθειά μέσα τους, η γραφή της Νατάσας, θα τα ανακαλύψει στον καθένα από εμάς και θα τα βγάλει στην επιφάνεια. Τι πιο σημαντικό στη ζωή μας από την αγάπη; Πόση δύναμη μπορεί να μας δώσει; Πόσο πιο ψύχραιμα και συγκροτημένα μπορούμε να σκεφτούμε, όταν αγαπάμε; Τι μπορεί να σταθεί εμπόδιο όταν αγαπάμε;

‘’Η αγάπη χαράζει την πορεία της, όσα εμπόδια κι αν εμφανιστούν μπροστά της’’ διαβάζουμε μια ακόμη αλήθεια από το βιβλίο.

Τις υπόλοιπες αλήθειες της Ζοζεφίνας, της ηρωίδας του μυθιστορήματος, σας αφήνω να τις ανακαλύψετε καθώς θα διαβάζετε το ‘’Δάκρυα από αλάτι’’ της Νατάσας Goutzikidou.
Καλή σας ανάγνωση…

©Σωκράτης Σημαιοφορίδης (Σινέ Σωκράτης)
www.facebook.com/cinesokratis

Τα δάκρυα από αλάτι μέσα από τα μάτια του Σωκράτη Σημαιοφορίδη

Δάκρυα από αλάτι, μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Κάκιας Ξύδη

Όταν το ραντεβού με τη μοίρα είναι κανονισμένο, όταν η μοναξιά και η έλλειψη στήνουν τρελό χορό στο μυαλό σου, όταν έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να αλλάξουν όλα αυτά, λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις. Όταν δε, όλα αυτά διαδραματίζονται στην πόλη του φωτός και του έρωτα, το Παρίσι, τα περιθώρια να αρνηθείς να ζήσεις έστω και μερικές κλεμμένες στιγμές, είναι πολύ μικρά. 

Το σκηνικό που έχει φτιάξει η Νατάσα Γκουτζικίδου είναι παραμυθένιο, ένας χορός, ένας πρίγκιπας που την περιμένει εν αγνοία και των δύο, ένα όμορφο πανάκριβο φουστάνι και η «σταχτοπούτα» είναι έτοιμη να επιβιβαστεί στην άμαξα που θα την οδηγήσει στο πεπρωμένο της. Ή μήπως είναι οι ήχοι από την φυσαρμόνικα που οδηγούν τα βήματά της και την ωθούν να πάρει αποφάσεις που κάτω από άλλες συνθήκες θα τις σκεφτόταν περισσότερο; Τα σοκάκια της Μονμάρτης, τα σκαλιά του Σαιντ Πιέρ είναι ο ιδανικός τόπος για να γεννηθεί και να θεριέψει ένας απαγορευμένος έρωτας, το τέλος του οποίου κανένας δεν ξέρει, ή μάλλον η Ζωζεφίνα ξέρει γιατί σκέφτεσαι (στην σελ. 104)«Μα αυτό που ζούσε ήταν λάθος και το ήξερε, κάτι χωρίς προορισμό, με μοναδικό σταθμό τη στιγμή. Μόλις περνούσε θα έπρεπε να κατέβει, να αλλάξει τρένο και να επιστρέψει στη μοναχική ζωή της με κίνδυνο να θεωρηθεί εύκολη στα μάτια του. Θεέ μου, πόσες σκέψεις σαρώνουν το μυαλό μέσα σε τόσο λίγο χρόνο… Να τρέχουν τα ερωτηματικά σαν την αστραπή αλλά οι απαντήσεις να αργούν. Να στέκονται και να σε κοιτάζουν. Λέξεις είναι οι σκέψεις, τίποτε παραπάνω, μα έχουν μια δύναμη…»

Αφεθείτε στη μαγεία της γραφής της Νατάσας Γκουτζικίδου και αφήστε την να σας παρασύρει στο δικό της παραμύθι…

Θυμήσου πόσα μου χάρισες, Σωκράτης Σημαιοφορίδης

Ο φίλος, Σωκράτης Σημαιοφορίδης, γράφει για το μυθιστόρημά μου, Θυμήσου πόσα μου χάρισες... Τον ευχαριστώ ολόψυχα!

Πριν λίγες μέρες τελείωσα την ανάγνωση του τελευταίου μυθιστορήματος της Νατάσας Γκουτζικίδου, ''Θυμήσου πόσα μου χάρισες...''.

Γνώρισα αυτή την υπέροχη συγγραφέα και καταπληκτική γυναίκα στην παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου της στο κέντρο της Αθήνας στα μέσα του Σεπτέμβρη του 2012.

Η αμεσότητα και η γλυκύτητά της διάχυτη στο χώρο και τη ματιά της, αλλά φάνηκε και τη στιγμή που γνωριστήκαμε καθώς υπέγραψε το βιβλίο της και το αφιέρωνε στην τετράχρονη κόρη μου που την είχα πάρει εκείνο το απόγευμα μαζί μου.

Από τις δύο πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος της η Νατάσα, κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου για να συνεχίσω την ανάγνωση. Και δεν έπεσα έξω. Κάθε σελίδα που τελείωνα την ανάγνωσή της με οδηγούσε στην επόμενη με ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον.

Δεν είναι μόνο η εξέλιξη της ιστορίας που με κράτησε μέχρι και την τελευταία σελίδα χωρίς να υπερβάλω διόλου γι' αυτό που γράφω, αλλά και οι αλήθειες ζωής που διατύπωνε κατά την πλοκή του μυθιστορήματος και που αγγίζουν τον αναγνώστη θυμίζοντας σίγουρα στον καθένα μια δική του εμπειρία.

Η περιγραφή των τοπίων και των χαρακτήρων τόσο παραστατική μου νόμιζα ότι άκουγα το κύμα της θάλασσας και την ανάσα των ηρώων της.

Από ένα σημείο του βιβλίου και μετά -δεν σας λέω από που, γιατί δεν είμαι και μαρτυριάρης- η πλοκή γίνεται τόσο έντονη με ταυτόχρονη εναλλαγή συναισθημάτων,

που το διάβασμα προχωράει με τόσο γρήγορο ρυθμό που δεν βλέπεις τη στιγμή να αλλάξεις σελίδα.

Και όπως και στην αρχαία τραγωδία, έτσι κι εδώ η Νατάσα φέρνει την κάθαρση με ένα μαγικό τρόπο!
Καλή συνέχεια, Νατάσα...

Θυμήσου πόσα μου χάρισες, Βασίλης Πέρρος

Ο συγγραφέας και φίλος, Βασίλης Πέρρος, γράφει (για την ακρίβεια, μίλησε, κιόλας) για το μυθιστόρημά μου, Θυμήσου πόσα μου χάρισες, που κυκλοφορεί από τη Δυάς εκδοτική.

Πρώτα απ΄ όλα να σας καλησπερίσω όλους με τη σειρά μου και να ευχαριστήσω τη Νατάσα Γκουτζικίδου, που μου εμπιστεύτηκε την παρουσίαση του βιβλίου της. Με τη Νατάσα συναντηθήκαμε και γνωριστήκαμε τυχαία, σε κάποια παρουσίαση βιβλίου, στο κέντρο της Αθήνας, πριν λίγα χρόνια… Από τότε άρχισα να διαβάζω τα βιβλία της και ομολογώ ότι με συνεπήρε ο τρόπος γραφής και η ευρηματική σκέψη της. Μα πιο πολύ εκτίμησα και εκτιμώ τον άνθρωπο Νατάσα. Έναν άνθρωπο συγκροτημένο, γεμάτο όρεξη, πάθος και ευαισθησίες. Μία γυναίκα που χρωματίζει ότι βρίσκεται γύρω της, με την ομορφιά της ψυχής και του χαρακτήρα της.

Σ΄ ευχαριστώ Νατάσα που μου πρότεινες να προλογίσω το βιβλίο σου και θέλω να σου τονίσω πως είναι τιμή για μένα να βρίσκομαι απόψε εδώ, μαζί σου …και μαζί με τους όμορφους φίλους και αναγνώστες σου.

Το να εμπιστεύεσαι όμως Νατάσα σε συγγραφείς, τη γνώμη για το ταξίδι σου στη λογοτεχνία, είναι σα να αφήνεις ναυτικούς να κρίνουν την ρότα σου στο πέλαγος… Σ΄ ένα ταξίδι με ένα πλοίο γεμάτο επιβάτες, που λαχταρούν μαζί σου να γίνουν ένα με την αρμύρα της θάλασσας, να γεμίσουν τα μάτια τους εικόνες, να γνωρίσουν καινούριες Ιθάκες… Σ΄ ένα τέτοιο ταξίδι, δεν έχει σημασία τι θα πουν άλλοι καπεταναίοι… μα έχει σημασία ο επιβάτης… η δική του γνώμη.. η δική του απόλαυση. Θέλω να πω σ΄ αυτό το σημείο, πως ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο της Νατάσας σαν συγγραφέας, μα το τελείωσα σαν αναγνώστης… Απλός επιβάτης στο δικό της ταξίδι… Επιβάτης, αναγνώστης, θεατής, που απόλαυσα λέξη λέξη, κάθε γεγονός, κάθε εικόνα… Επιβάτης σ΄ ένα ταξίδι τόσο μεστό από εικόνες και χρώματα, αλλά και τόσο μακρινό, τόσο αγωνιώδες… περνώντας μέσα απ΄ τη ροή των εκρηκτικών αποκαλύψεων και των αναπάντεχων γεγονότων.

Νατάσα, κράτησα στα χέρια μου ένα βιβλίο που αποτύπωσε μέσα μου εικόνες και συναισθήματα έντονα… Ένα βιβλίο ανεπιτήδευτα καλογραμμένο, που από την πρώτη σελίδα δεν με άφηνε να το κλείσω. Η αλήθεια είναι πως αυτό το μυθιστόρημα, έχει αυτό που λέμε… κάτι απ΄ όλα μέσα του… Έχει κάτι από κοινωνική περιπέτεια, από αισθηματική ιστορία, από αστυνομικό μυθιστόρημα… κάτι απ΄ όλα, σε μια συνταγή μαγική… με μια αναλογία δύναμης και πάθους. Και λέω δύναμης… γιατί έχει τη δύναμη να σε καθηλώσει, να σε κάνει να συγκινηθείς, να προβληματιστείς, να θυμώσεις… να ταξιδέψεις…

Κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος η Μελίνα, ένα κορίτσι βουτηγμένο στην κατάθλιψη της μοναξιάς, στην απόρριψη της αγάπης… μα μια όψιμη αγωνίστρια της ζωής, ένα πρόσωπο που καταφέρνει να συγκεντρώσει όλα τα στοιχεία εκείνα που κάνουν μια ύπαρξη, μια γυναίκα… όμορφη, μυστηριώδη, και την μετατρέπουν σε πρωταγωνίστρια της ζωής…
Η Μελίνα, η ηρωίδα του μυθιστορήματος της Νατάσας, προσπαθεί με αγωνία σε όλη τη διάρκεια της πλοκής, να ξεφύγει από τη δική της φυλακή, τη φυλακή της μοίρας της….

Πολλές οι συμπτώσεις, περίεργη η εξέλιξη της μοίρας, αγωνιώδης η τροπή των γεγονότων, κάνουν τον αναγνώστη να ρουφάει τις σελίδες του μυθιστορήματος, όχι μόνο για να δει το παρακάτω… μα για να ξετυλίξει το κουβάρι του μυστηρίου, αναζητώντας τη δική του κάθαρση, τη δική του δικαίωση.

-Η αυτοκτονία της Μαρίνας…
-ένας παλιός θρύλος που στοιχειώνει έναν τόπο ολόκληρο…
-δυο αδέλφια που ζουν συμβατικά κάτω απ΄ την ίδια στέγη…
-μια προτομή που συμβολίζει τη μακροχρόνια δωρεά στο μυστικό της οικογένειας…
-ένας φάκελος που αποκαλύπτει το σκληρό παρελθόν…
-ένας γάμος που ξέφτισε στο φως της αλήθειας…
-και μια απόφαση ζωής, ένα γερό ταρακούνημα στην ψυχή της ηρωίδας, της Μελίνας… που μετατρέπει την κατάθλιψη σε όρεξη για ζωή… και την παράδοση στη μοίρα, σε λαχτάρα για όνειρα…

Ήρθα εδώ απόψε αρχικά για να σας μιλήσω για το μυθιστόρημα «Θυμήσου πόσα μου χάρισες»… ήρθα για να μιλήσω μαζί σας, για να σας παρουσιάσω την τροπή, την εξέλιξη, το ύφος, το χρώμα του βιβλίου… Όμως στην πορεία άλλαξα γνώμη… Δεν θέλω να σας πω άλλα, δεν θέλω να πείσω… Θέλω μονάχα να ευχαριστήσω τη συγγραφέα, για την απόλαυση που μου πρόσφερε μέσα από τις σελίδες της και να της πω, πως… τελικά και σε μένα χάρισε πολλά… ευχαριστώ πολύ

Η Κοραλία της σιωπής, Ζηνοβία Μαρνέζη

Σιωπή… Λέξη που γεννά από μόνη της εικόνες στο μυαλό. Παράξενο, αν το καλοσκεφτεί κανείς, κι όμως μια μικρή αλήθεια. Κι αντίκρυ της, ένα όνομα: η Κοραλία. Να είναι άραγε εκείνη που γεννά τις σιωπές ή η σιωπή που δημιούργησε έναν χαρακτήρα;’ Είναι οι πρώτες σκέψεις που έκανα, κρατώντας στα χέρια μου το δεύτερο πόνημα της συγγραφέως Ζηνοβίας Μαρνέζη.

Δύο περίπου χρόνια μετά το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ‘Αναίσθητοι και Ονειροπόλοι’, η συγγραφέας επιστρέφει δυναμικά για να ‘κλείσει’ παλιές υποθέσεις και να αποκαλύψει ανομολόγητα μυστικά, αλήθειες που περιμένουν καρτερικά να αποκαλυφθούν, ώστε να επέλθει η Κάθαρση στις ψυχές των ηρώων της.

Η Ζηνοβία Μαρνέζη επιχείρησε- με επιτυχία, θα έλεγα- να δώσει δύο βιβλία, τα οποία ενώ σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό (αφού όπως έμμεσα προανέφερα, πολλά από τα πρόσωπα του πρώτου βιβλίου επιστρέφουν για να μάθουμε τι απέγιναν), ωστόσο, διαβάζονται και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.

Ομολογουμένως, το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει τον αναγνώστη είναι οι πολλοί χαρακτήρες του βιβλίου. Χαρακτήρες γερά δομημένοι, με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ο καθένας, με προσωπικότητες που ενίοτε εντυπωσιάζουν με την ευαισθησία και με την οξύνοια του πνεύματός τους και άλλοτε, προκαλούν το συναίσθημα με την σκληράδα και την απανθρωπιά τους. Το βέβαιο είναι ότι ο καθένας από αυτούς εντυπώνεται στο μυαλό, αφήνει το στίγμα του καθώς στο πρόσωπό του αναγνωρίζουμε κάτι οικείο, κάτι που φαντάζει γνωστό: μια συμπεριφορά, έναν άνθρωπο δικό μας, τον διπλανό ή τον γείτονά μας. Άλλωστε, οι χαρακτήρες που έπλασε η συγγραφέας δεν είναι άνθρωποι ‘μακρινοί’ και απρόσιτοι: θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους και να βιώναμε αντίστοιχα, την φτώχια, τον έρωτα ή την προδοσία.

Κύριο χαρακτηριστικό σχεδόν όλων των ηρώων είναι η αναζήτηση ενός ιδανικού, όπως το έχει ο καθένας πλασμένο στο μυαλό του: για κάποιους, η οικογενειακή θαλπωρή, για άλλους το χρήμα και η ευτυχία που πιστεύουν πως αυτό συνεπάγεται ή ο έρωτας στην υπέρτατη μορφή του. Καθένα από τα πρόσωπα του βιβλίου δίνει τη δική του μάχη για τη διατήρηση των κεκτημένων του.

Παρά την πληθώρα των χαρακτήρων, στο ‘τιμόνι’ του βιβλίου, η Ζηνοβία Μαρνέζη καθίζει τέσσερις γυναίκες. Η καθεμιά από αυτές διηγείται την προσωπική της ιστορία, δίνοντας ταυτόχρονα ώθηση στην πλοκή του βιβλίου, ώστε να πάει παρακάτω.  Ναυσικά, Μαρίνα, Μαργαρίτα, Αρτεμισία: τέσσερις γυναίκες, που συνθέτουν έναν καμβά με χρώματα, μα πάνω από όλα, έναν καμβά με άρωμα… Γυναίκας.  Η καθεμιά ξεδιπλώνει ένα κουβάρι, κρατά τον μίτο της Αριάδνης και μια ζωή στα χέρια της, που υπομένει τα καπρίτσια ανθρώπων και θεών. Τέσσερις γυναίκες, που συνδέονται με πολύ πιο στενούς δεσμούς από ότι έχουν και οι ίδιες φανταστεί, ενώ η ζωή τις δένει ολοένα και πιο σφιχτά μεταξύ τους, με δεσμά που είναι δύσκολο να σπάσουν.

 Κι αν στο βιβλίο, οι γυναίκειοι χαρακτήρες φαίνεται να υπερτερούν εκ πρώτης όψεως, η συγγραφέας βρίσκει τη χρυσή τομή και εξισορροπεί τα πράγματα. Χαρακτήρες όπως ο παπα-Σάββας ή ο Έκτορας, που θεωρητικά κρατούν δεύτερους ρόλους, επηρεάζουν με τη στάση τους τις ηρωίδες και κατευθύνουν έστω κι έμμεσα τις ζωές τους, άλλοτε ως συνοδοιπόροι και άλλοτε ως σύμμαχοι στα μικρά ή στα μεγάλα σχέδιά τους.

Η συγγραφέας μας ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν, ενώνει και χωρίζει οικογένειες, θίγει τα κακώς κείμενα, τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα εποχών, αφήνοντας ωστόσο πάντοτε μια χαραμάδα για να εισβάλλει ο έρωτας και η ελπίδα. Στο τέλος,  κάθε ήρωας βρίσκει τη δική του θέση στον ήλιο, κάθε ήρωας αμοίβεται ή απαξιώνεται, σύμφωνα με τις πράξεις του. Ένα βιβλίο ανατρεπτικό από την αρχή μέχρι το τέλος, μια Κοραλία που περιμένει να βγει από τη σιωπή της και σας καλεί να ταξιδέψετε στο βυθό της. Καλοτάξιδο  Ζήνα μου!

Η Κοραλία της σιωπής, Ζηνοβία Μαρνέζη

Εκδ. ΔΥΑΣ

Εξάρες, Μαρία Κρόκου

Λένε πως η ζωή μοιάζει με παιχνίδι. Θα συμπλήρωνα πως θυμίζει περισσότερο  τυχερό παιχνίδι, μιας και τα καπρίτσια της είναι τόσα πολλά, που θαρρείς και μας εμπαίζει. Κάποιοι άλλοι θα έλεγαν πως το μόνο που χρειάζεται για να τα βγάλεις πέρα μαζί της είναι μια τυχερή ζαριά. Ντόρτια, ασσόδυο - γιατί όχι- εξάρες.

Στην περίπτωση της συγγραφέως, Μαρίας Κρόκου, φαίνεται πως Οι εξάρες ήταν ο τυχερός συνδυασμός, εκείνος που φέρει το νικηφόρο αποτέλεσμα, ενώ τολμώ να πω πως η Μαρία, όχι απλώς νίκησε, αλλά «κατατρόπωσε» τον αντίπαλο (ας μου επιτραπεί το λογοπαίγνιο) δηλ. τον αναγνώστη, κρατώντας το ενδιαφέρον του αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Σε ό, τι αφορά τον ‘αντίπαλο’, δηλ. εμένα, σίγουρα το πέτυχε και μάλιστα, με το παραπάνω.

Το βιβλίο της Μαρίας είναι ένα βιβλίο άρτιο από κάθε πλευρά.  Το μυστικό της επιτυχίας, θα έλεγα, απλό: μια ιστορία- αναφορά στις ανθρώπινες σχέσεις και στην πολυπλοκότητά τους, κοινωνικά θέματα, που αν και σε κάποιους ακούγονται ξένα ή και μακρινά, ειδικότερα στο παρελθόν, αποτελούσαν συνηθισμένη πραγματικότητα, παρότι σπάνια έβλεπαν τη δημοσιότητα και μια μοίρα, που επιμένει να περιπαίζει με κάθε τρόπο τους πρωταγωνιστές του βιβλίου.

Η συγγραφέας ρίχνει εύστοχα την πρώτη ζαριά και μας μεταφέρει αυτόματα στο νησί, εκεί όπου ζει η Θάλεια με τον πατέρα και τα αδέλφια της. Είναι νέα, όμορφη, γεμάτη ζωντάνια κι ενθουσιασμό. Ο έρωτας δεν αργεί να χτυπήσει την πόρτα της και η Θάλεια, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της γι’ αυτόν τον δεσμό, παίρνει την απόφαση να ακολουθήσει την καρδιά της και να φύγει κρυφά από το σπίτι της. Μόνο που την επόμενη ζαριά δεν θα την ρίξει εκείνη… Έξι παιδιά, που δεν θα προλάβει να κρατήσει καλά-καλά στην αγκαλιά της και μια μάνα σε ρόλο αρχαίας τραγωδίας.

Η συγγραφέας ρίχνει εύστοχα και τη δεύτερη ζαριά και η ιστορία εξελίσσεται πια σε ρυθμούς καταιγιστικούς, ενώ το πλάνο πια αλλάξει. Παραμονή Χριστουγέννων και έξι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ένα ασανσέρ κατά τη διάρκεια ενός δυνατού σεισμού. Έξι άνθρωποι μέχρι πρότινος άγνωστοι μεταξύ τους, αλλά που οι συνθήκες φέρνουν κοντά… Έξι άνθρωποι που για να μείνουν ζωντανοί μοιράζονται τις προσωπικές τους ιστορίες. Έξι ιστορίες με κοινό παρανομαστή…

Η Μαρία Κρόκου ξεδιπλώνει με μαεστρία τις ζωές αυτών των ανθρώπων και πλάθει χαρακτήρες, που παρά την τραγικότητά τους, έχουν καταφέρει να επιβιώσουν και να φτιάξουν καριέρες, οικογένεια και γενικότερα, να πατήσουν πάνω σε στέρεο έδαφος. Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο.

Η γραφή της συγγραφέως είναι λιτή και κατανοητή, χωρίς πομπώδεις χαρακτηρισμούς και περιττές περιγραφές. Αντιθέτως, η πλοκή κυλάει γρήγορα, δίχως να κουράζει, ενώ σε πολλά σημεία θα την χαρακτήριζα, κινηματογραφική.

Από τα πιο δυνατά σημεία του βιβλίου, η ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού χαρακτήρων. Ίσως κάποιος να θεωρούσε κάτι τέτοιο κουραστικό ή και δύσκολο στην ανάγνωση, ωστόσο στα χέρια της Μαρίας οι χαρακτήρες παύουν να είναι απλώς μαριονέττες, αλλά παίρνουν σάρκα και οστά. Μεταμορφώνονται σε φιγούρες γνώριμες, ίσως ο άνδρας της διπλανής πόρτας ή η δασκάλα των παιδιών σου.  Κάποιος, που κάπου, κάποτε έχεις ξανασυναντήσει.

Οι ήρωες της συγγραφέως, όχι μόνο φαντάζουν οικείοι, μα κυρίως σε κάνουν να ταυτίζεσαι μαζί τους. Αυτό άλλωστε δεν είναι και η επιτυχία ενός γραφιά; Να σε κάνει να βλέπεις μέσα από τα μάτια των ηρώων του;  Κατά την άποψή μου, ναι. Αυτό είναι τουλάχιστον το ήμισυ της επιτυχίας του.

Όπως είπα και νωρίτερα, η Μαρία καταπιάνεται αριστοτεχνικά με την ανάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων και με το πώς αυτές εξελίσσονται στο χρόνο. Οι σχέσεις πατέρα-κόρης, οι κοινωνικές προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, η υιοθεσία… Όλα τα παραπάνω θίγονται, χωρίς ωστόσο να θίγουν.  Και στο επίκεντρο, πάντοτε τα παιχνίδια της μοίρας… Μια μικρή θεά γεμάτη τερτίπια, που άθελά τους οι κοινοί θνητοί τρέχουν να εκπληρώσουν.

Ακόμα και ο τίτλος του βιβλίου κρίνεται ως απόλυτα εύστοχος. Σε αυτό το παιχνίδι της ζωής, μόνο η Κάθαρση μπορεί να είναι μπορεί να είναι το ιδανικό αποτέλεσμα, μόνο οι εξάρες είναι αυτές που θα κάνουν τη διαφορά.

Κι εσύ, Μαρία μου, έκανες πράγματι τη διαφορά. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου, η Λογοτεχνία μόλις κέρδισε μια εξαίρετη πένα!

Εξάρες, Μαρία Κρόκου

Εκδ. Novel Books

Θυμήσου πόσα μου χάρισες, Κάκια Ξύδη

Το νέο μου μυθιστόρημα, Θυμήσου πόσα μου χάρισες, μέσα από τα μάτια της αγαπημένης φίλης και συγγραφέα Κάκιας Ξύδη. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, Κάκια!

Η Νατάσα Γκουτζικίδου επανέρχεται για να μας οδηγήσει με το καινούργιο της βιβλίο στους μυστηριώδεις λαβύρινθους που μας οδηγούν τα περίεργα παιχνίδια του μυαλού και να μας υπενθυμίσει ξεχασμένες μικροχαρές παρέα με τους γλάρους και το ατέλειωτο πήγαινε- έλα των θεραπευτικών κυμάτων, που φεύγοντας παίρνουν μαζί τους και ένα κομμάτι από την θλίψη εκείνων που τα εμπιστεύονται και τους παραδίδουν την ψυχή τους. Οδηγεί τα βήματά μας μέχρι τον ερειπωμένο φάρο που το φως του έχει σβήσει χρόνια πριν για τον πολύ κόσμο. Όχι όμως και για την Μελίνα, την ηρωίδα της Νατάσας, που έχει βάλει σκοπό της ζωής της να διαλευκάνει το μυστήριο που τον καλύπτει, με αποτέλεσμα να έρθουν στο φως μυστικά που δεν φανταζόταν και αυτή η ίδια. Εκπλήξεις, αποκαλύψεις, κλειστοί φάκελοι που ξέχασαν να ανοιχτούν, οι νότες ενός πιάνου που ακούγεται από μακριά και ένα φως που ανάβει ξαφνικά στο μικρό φινιστρίνι του φάρου συνθέτουν την ιστορία της Νατάσας, η οποία πλέκει το μύθο τόσο καλά που δεν σου αφήνει καμία αμφιβολία ότι όλα αυτά έλαβαν χώρα και είναι πέρα για πέρα αληθινά. Όμως η Νατάσα ξέρει να μιλάει με τα στοιχειά τόσο του δάσους, όπως έκανε στο «Χορό της νύμφης», όσο και της θάλασσας που επιχειρεί εδώ. Ξέρει να ξετυλίγει το κουβάρι του μύθου και να σε εκπλήσσει σε κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου όπως είχε κάνει με μεγάλη επιτυχία από το πρώτο της κιόλας μυθιστόρημα, «Το Μυστικό των αλόγων». Της ταιριάζει η μυστηριακή γραφή θα έλεγα, μιας και έχω μελετήσει όλα της τα έργα, δεδομένο ότι το ένα είναι καλύτερο από το άλλο. Αφήστε την μαγεία της γραφής της Νατάσας να σας παρασύρει για άλλη μια φορά στο «Θυμήσου πόσα μου χάρισες».

Όνειρα δίχως ουρανό, Κατερίνα Σωπύλη-Μπουγαζιανού

Πριν καιρό έφτασε στα χέρια μου ένα βιβλίο, ανέκδοτο τότε, μα γεμάτο ελπίδες και προσδοκίες για το μέλλον. Συγγραφέας του μια νεαρή γυναίκα, η Κατερίνα Σωπύλη-Μπουγαζιανού, που εναπόθεσε τα δικά της όνειρα σε μερικές κόλλες χαρτί. Η ιστορία που πραγματεύεται θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας. Ίσως σε μια άλλη ζωή, να κρατούσαμε εμείς τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Είναι η ιστορία μιας σύγχρονης Ελληνίδας με πολλαπλούς ρόλους: μιας εργαζόμενης, μιας συζύγου, μιας μητέρας. Η ζωή  κυλά γοργά κι εκείνη τρέχει ξοπίσω της, μήπως και αδράξει λίγες στιγμές μόνο για εκείνην.  Η ζωή δεν είναι εύκολη όταν είσαι γυναίκα, ιδίως όταν ο σύντροφός σου, όχι μόνο μοιάζει απρόθυμος να σταθεί στο πλάι σου, αλλά κάνει και την ήδη δύσκολη καθημερινότητά σου δυσκολότερη. Μέχρι που μια μέρα, ένα ξεχασμένο συναίσθημα χτυπά την πόρτα της Μυρτούς (της πρωταγωνίστριάς μας) για να ξυπνήσει ό,τι αποκοιμήθηκε πριν καιρό. Είναι ο έρωτας, αυτό το φτερωτό αγόρι που σημαδεύει με τα βέλη του τις καρδιές των θνητών. Ένας έρωτας που ξεπηδά μέσα από την οθόνη ενός υπολογιστή ανάμεσα σε μια Ελληνίδα κι έναν Τούρκο.  Είναι η στιγμή που η ηρωίδα μας θυμάται τι σημαίνει γυναίκα, τι σημαίνει άνθρωπος με όνειρα.

Η Κατερίνα Σωπύλη-Μπουγαζιανού ξεδιπλώνει τις ιδιοτροπίες της μοίρας, τον τρόπο που ανακατεύει τα χαρτιά και ταράζει, μπερδεύει ή και ανακατώνει παντελώς τις ζωές των ανθρώπων με τρόπο απρόσμενο.  Θίγει θέματα ταμπού για ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας και υμνεί τη γυναίκα που τολμά να βγει από τα στεγανά της μικροαστικής αντίληψης και να διεκδικήσει τον χαμένο της εαυτό. Περιγράφει εξαίσια τις ανθρώπινες σχέσεις, επικεντρώνοντας την προσοχή της  στην αποξένωση και τη μοναξιά, αλλά και στην ανάγκη για συντροφικότητα. Δίνει έμφαση στα social medias, ως κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης, αλλά και επικοινωνίας και στο πώς επιδρούν στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Τελικά, έχουν τα όνειρα ουρανό, αναρωτιέται κανείς περιπλανώμενος στις σελίδες του βιβλίου.  Προτιμώ την αισιόδοξη πλευρά του θέματος. Κάθε όνειρο έχει κάπου να ακουμπήσει, ακόμα κι αν αυτό είναι απλώς ένα μικρό συννεφάκι που περνά από δίπλα μας. Άλλος, το αντιλαμβάνεται εγκαίρως και ταξιδεύει μαζί του και άλλος, το χάνει. Τότε, δεν έχει απλώς να περιμένει το επόμενο. Όσο για την απάντηση της συγγραφέως, δεν έχετε παρά να αναζητήσετε τη νουβέλα της. Θα σας αποζημιώσει! Καλοτάξιδο, Κατερίνα!

  

Όνειρα δίχως ουρανό, Κατερίνα Σωπύλη-Μπουγαζιανού

Εκδ. Αναζητήσεις