Aναζητώντας τον ήλιο...

Eίναι κάτι μεσημέρια που σέρνεις τα βήματά σου αργά και νιώθεις το κορμί σου να λυγίζει, λες και κουβαλάς πάνω σου όλου του κόσμου την κούραση. Αν είναι Παρασκευή, τότε σίγουρα κουβαλάς όλης της εβδομάδας. Μπαίνεις αργά στο αυτοκίνητο, βυθίζεσαι στο κάθισμα και ξεκινάς για τον προορισμό σου οδηγούμενος από τη συνήθεια. Βάζεις το ραδιόφωνο να παίζει δυνατά και χάνεσαι στην κίνηση της πόλης. 

Κάπου εκεί, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ύπνου και ξύπν(ι)ου, φλερτάρεις με τον ήλιο που σου γνέφει πονηρά και ξαφνικά, νιώθεις εκείνο το σκίρτημα στην καρδιά που κάνεις τις αναμνήσεις να φλερτάρουν με το σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει σταδιακά όψη και φαντάζει πιο φιλικός, όχι καλύτερος απαραίτητα. Άλλωστε, θαύματα δεν γίνονται. Έχει, όμως, ξανά αυτή τη χαμένη σπίθα, την ίδια χαμένη σπίθα με τη δική σου. Εκείνη που φορούσες κάποτε και ακτινοβολούσες ευτυχία, σχεδόν μεταμορφωνόσουν σε σούπερ ήρωα με ή χωρίς κολάν.

Ξαφνικά, καθώς αισθάνεται το ευεργετικό άγγιγμα του ήλιου, κοιτάς γύρω και αισθάνεσαι πως ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. Βλέπεις τις αμυγδαλιές να ανθίζουν και συγκινείσαι με τη ζωή που κάνει τον κύκλο της, παρακολουθείς το έφηβο ζευγαράκι να περπατά στον δρόμο και θυμάσαι τις δικές σου αγαπημένες στιγμές τότε που έκανες όνειρα και πίστευες πως θα πραγματοποιηθούν όλα, ακόμα και τα  παράλογα.

  Εσύ όμως επέμενες. Ονόμαζες τα πάντα ζωή και επένδυες σε αυτήν όχι όλα σου τα λεφτά, αλλά την ύπαρξή σου ολάκερη. Έβγαζες από την τσέπη και άφηνες στο τραπέζι του χρηματιστηρίου  όλα σου τα υπάρχοντα: όνειρα, έρωτες, διαδρομές χωρίς τέλος και άρχιζες να στροβιλίζεσαι στους ρυθμούς της επένδυσής σου...

Στα Οικονομικά δεν ήμουν ποτέ καλή, προτιμούσα τα θεωρητικά μαθήματα. Υποθέτω πως αυτός είναι ο λόγος που δεν ξέρω γιατί κάποιες επενδύσεις δεν φέρνουν τα κέρδη που προσδοκούσαμε. Φαντάζομαι πως κάναμε λάθος στο ζύγι των ονείρων, στο ζύγι της ζωής.  Βάζω ξανά τις μετοχές μου κάτω και επενδύω από την αρχή... 

Τι σου κάνει να λιάζεσαι στον ήλιο σαν γάτα μια χειμωνιάτικη μέρα...

Ένα σκουριασμένο αν

Λένε πως η ζωή είναι μια διαρκής αναζήτηση. Υπάρχει πάντοτε κάτι που θέλουμε και πάντοτε κάτι που ονειρευόμαστε να φέρουμε κοντά μας.  Είναι στην ανθρώπινη φύση να ζητά, να επιμένει και  να κυνηγά. Είναι όμως το άγνωστο  που φορές-φορές βάζει φρένο στις αναζητήσεις. Είναι και ο φόβος  που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και τους κάνει να μην τολμούν. Και τότε γεννιέται μια τόση δα λεξούλα στις ψυχές.  Τη λένε «αν»…  Δυο γραμματάκια όλα κι όλα που όμως έχουν μια δύναμη πρωτόγνωρη, ικανή να συνθλίψει και τα πιο γερά θεμέλια.

Είναι τα «αν» που κάνουν την εμφάνισή τους μέσα μας και μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε για όλα αυτά που θελήσαμε να ζήσουμε αλλά δεν τολμήσαμε. Μας βάζουν σε μια αέναη διαδικασία αντιμετώπισης του ίδιου μας του εαυτού. Καθόμαστε απέναντί του  έτοιμοι να αναμετρηθούμε μαζί του.  Σηκώνουμε το βλέμμα  να αναζητήσουμε το δικό του. Τίμια ματιά. Αρχίζει τότε ένας διάλογος. Ποιος, πού, πότε, γιατί.  Μα εδώ δεν είναι μαθηματική εξίσωση να την λύσει κανείς. Είναι ζωή, αληθινή ζωή και δεν δίνει πάντα τις απαντήσεις που θέλουμε. Πότε-πότε, τις καμουφλάρει, τις κάνει να μοιάζουν εύκολες ή αυτονόητες, αλλά έλα που δεν είναι! Όχι πάντα τουλάχιστον. Και τότε αρχίζει ένα νέος γύρος, μια ακόμα παρτίδα αναζητήσεων.

Το θέμα δεν είναι τελικά το «αν», αλλά το πώς θα χειριστούμε την κατάσταση που το δημιούργησε, που υπήρχε ενδόμυχα και δεν εξωτερικεύτηκε ποτέ πριν. Ψυχολόγος δεν είμαι για να επεκταθώ, νομίζω φτάνει. Θα αφήσουμε λοιπόν μια κατάσταση να πλανάται στην ατμόσφαιρα, να χαλά ενίοτε τη διάθεσή μας και να μας τρώει όπως το σαράκι το ξύλο ή τελικά θα πάρουμε μέτρα δραστικά, θα σταθούμε απέναντί της και θα την αντιμετωπίσουμε όπως της αρμόζει; Ιδού το ερώτημα, ιδού η πράξη, ιδού και οι συνέπειες…

«Eίναι προτιμότερο να περάσεις μια ζωή χωρίς αν, παρά μια ζωή γεμάτα με δαύτα. Ακούγεται ίσως ανόητο, μα όταν τα χρόνια περάσουν και η καρδιά σου δεν γεμίζει με ζεστασιά, όχι με τη ζεστασιά που ήθελες να δοκιμάσεις και δεν το έκανες ποτέ, τότε θα καταλάβεις πως το μόνο που κουβαλούσες τόσο καιρό στις αποσκευές σου δεν ήταν παρά ένα σκουριασμένο αν...» (απόσπασμα από το μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ)

Μη σταματήσεις να γελάς

Λατρεύω το γέλιο. Το γέλιο, το αληθινό, το αυθόρμητο. Εκείνο που βγαίνει αβίαστα και γαληνεύει τα έσω, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. 

Περισσότερο, όμως, λατρεύω τους ανθρώπους που με κάνουν να γελάω. Εκείνους, που εκτός από καρδιά, έχουν μια φλόγα άσβεστη στην ψυχή να καίει χειμώνα-καλοκαίρι, με το ίδιο πάθος. 

Εκείνους, που αντιλαμβάνονται πότε κλαις (κι ας μην σε βλέπουν, δεν χρειάζεται) και κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να γελάσεις. 

Άλλος, σου στέλνει το ζώδιο της ημέρας, κατηγορώντας τον ανάδρομο Ερμή για την κατάντια σου/μας ή ψάχνει να βρει τον αστρολόγο με τις καλύτερες προβλέψεις. Άλλος, παρότι μπορεί να είναι σε χειρότερη κατάσταση από σένα, σου στέλνει ένα μήνυμα γεμάτο χιούμορ, οπότε θες, δεν θες, θα γελάσεις. Κι άλλος, σου φέρνει στη δουλειά το πρωινό του δημιούργημα, καλλιτεχνικής εμπνεύσεως, βεβαίως-βεβαίως, γιατί ξέρει ότι θα γελάσεις.

Κάπως έτσι, σκέφτεσαι πως ό,τι αξίζει είναι μια ζωή με γέλιο. Ό,τι αξίζει είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς. Ανοίγω το ραδιόφωνο και το τραγούδι που παίζει συνηγορεί απόλυτα στις σκέψεις μου. Μ' αρέσεις γιατί...