Η ευτυχία γράφεται με Α, όπως αγάπη

Είναι παράξενο πώς ένα συνηθισμένο μεσημέρι στη δουλειά μπορεί να μετατραπεί σε φιλοσοφική αναζήτηση. Παρασκευή μεσημέρι και οι μαθητές μου καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να διαβάσουν. Και λέω προσπάθειες γιατί λίγο η άνοιξη που μας έχει πιάσει όλους, λίγο το γεγονός ότι είναι μεσημέρι, η βαρεμάρα στην τάξη βαράει κόκκινο (εντάξει, το παραδέχομαι. Η δική μου περισσότερη από όλων των μαθητών μου μαζί. Φταίνε μάλλον οι πεταλούδες στην καρδιά μου, δεν εξηγείται αλλιώς). 

Η καλύτερη μαθήτριά μου γυρνάει και με κοιτάει. Είμαστε στο λήμμα Ε και χρειάζεται λέξεις που αρχίζουν από αυτό. Ευτυχία, πετάγεται ένας συμμαθητής της. «Τι είναι αυτό;» ρωτά απορημένη. Χμ, κοίτα που πέσαμε στα βαθιά. Άντε να εξηγήσεις τώρα τι είναι ευτυχία.  Οκ, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση.  Όταν σε πλημμυρίζει, αισθάνεσαι σαν κάτι να γαργαλά τις αισθήσεις σου. Νιώθεις πως έχεις μετακομίσει πάνω σε ένα γαλάζιο –για το χρώμα δεν παίρνω όρκο, ο καθένας ας βρει τι του ταιριάζει-συννεφάκι και μαζί του ταξιδεύεις.   Προσπαθώ να σκεφτώ τι κάνει εμένα ευτυχισμένη. Κλείνω τα μάτια. 

Χμ, όχι δύσκολο τελικά. Η ευτυχία μέσα μας ξεκινά από τα μικρά πράγματα και επεκτείνεται. Eπεκτείνεται μέχρι που χτυπάει κορυφή. Είναι  ένα τραγούδι, μια εικόνα, ένα τριαντάφυλλο που ανθίζει,  η όψη του φεγγαριού μια καθαρή νύχτα, οι ατελείωτες ώρες στο αυτοκίνητο με συντροφιά ένα αγαπημένο cd, μια βόλτα στη θάλασσα, μα κυρίως ένα αγαπημένο πρόσωπο να ζεσταίνει την καρδιά σου.  Ίσως τελικά η μεγάλη ευτυχία να κρύβεται ακριβώς εκεί.  Γιατί η μέρα αποκτά ξεχωριστό χρώμα όταν ένας αγαπημένος σού γράφει την καλημέρα του, όταν το τηλέφωνο  χτυπάει μια δύσκολη μέρα και μια φωνή που αγαπάς στην άλλη άκρη του ακουστικού, έρχεται να καλμάρει λίγο το τσιτωμένο νευρικό σου σύστημα. Έλα, παραδέξου το, μόλις ακούς τη φωνή που θέλεις, αυτόματα παύεις να θες να πνίξεις τον κάθε χριστιανό που περνάει από μπροστά σου. Παραδέξου το, ξαφνικά, ο κόσμος μοιάζει ωραίος κι ας είναι για μια στιγμή. 

Το μόνο πρόβλημα με την ευτυχία είναι ότι συνήθως είναι εφήμερη. Πώς λέγαμε κάποτε μόνιμο προσωπικό και πια δεν ισχύει; Έτσι ακριβώς. Η ευτυχία έρχεται και φεύγει όποτε της καπνίσει. Η διάρκειά της ποικίλλει κάθε φορά και έχει μάλλον να κάνει λίγο με την τύχη του καθενός μας, κατά το πώς έχει συνωμοτήσει το σύμπαν (Αυτά σκεφτόταν κι έγραφε ο Κοέλιο και έγινε ζάμπλουτος).  

Η ευτυχία τελικά είναι στιγμές. Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο πείθομαι. Ζήσε τις στιγμές. Άνοιξε την αγκαλιά σου και ετοιμάσου να τις δεχτείς. Πάψε να αναζητάς το υπέρτατο, ίσως και να μην υπάρχει. Πάψε να πιστεύεις σε παραμύθια όταν στα πόδια σου απλώνεται η ζωή. Εύκολη δεν είναι και ούτε ποτέ χαρίστηκε σε κανέναν. Μπορείς όμως να την ζήσεις παλεύοντας για το καλύτερο. Αφουγκράσου τον κόσμο γύρω σου, τόλμα! Κάτι μου λέει πως η ευτυχία κρύβεται σε πράγματα που δεν τα περιμένεις, σε πρόσωπα που πριν φάνταζαν ξένα και τελικά, ήταν πάντα κομμάτι της ζωής σου. Υπήρχαν πριν καν τα ανακαλύψεις, σε πρόσωπα που ήρθαν στη ζωή σου για να μείνουν και να της χαρίσουν λάμψη. Τη λάμψη και το χρώμα που μόνο η αγάπη, η αληθινή αγάπη, μπορεί να σου δώσει.

  Η ευτυχία, ακόμα κι όταν παίζει κρυφτούλι, κάποτε φανερώνεται. 

Άλλωστε, όπως είχε πει ο Τολστόι, αν θες να είσαι ευτυχισμένος απλώς γίνεσαι.

Ο χορός της νύμφης με τα μάτια της Μαίρης Γκαζιάνη

Υπάρχει ένας υπέροχος πίνακας του Nils Blommer (1816-1853) στο εθνικό μουσείο της Στοκχόλμης με τίτλο «Ο χορός των νεράιδων». Παριστάνει μια ομάδα γυναικείων μορφών εξαίσιας ομορφιάς, αραχνοϋφαντα ντυμένες, που χορεύουν στα λιβάδια. 

Και το ερώτημα είναι: πως ξεκίνησε αυτός ο μύθος για τις νεράιδες, αλλά κυρίως τι επιρροές έχει αυτός ο μύθος, στον πραγματικό κόσμο που ζούμε αλλά και στον φανταστικό κόσμο της λογοτεχνίας. Πολλές φορές έχουμε ακούσει ιστορίες από ανθρώπους που είδαν ή που νόμιζαν πως είδαν κάποια νεράιδα να χορεύει κοντά σε ποτάμι αλλά κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να το αποδείξει. Πως θα μπορούσε άλλωστε! Εφόσον αν αντικρύσει την νεράιδα παραμένει παγωμένος στη θέση του από φόβο στο άγνωστο και δέος στην εξαίσια ομορφιά! Ή παράδοση μάλιστα λέει ότι δεν πρέπει να μιλήσεις γιατί αλλιώς θα χάσεις τη λαλιά σου. Αν όμως καταφέρεις να της πάρεις το μαντήλι τότε η νεράιδα χάνει τη δύναμή της και γίνεται κοινός άνθρωπος.

Δεν συνάντησα ποτέ στη ζωή μου κάποια νεράιδα, όμως, πολλά χρόνια πριν, πολύ συγγενικό μου πρόσωπο (α΄ εξάδελφος) ο οποίος λόγω της δουλειάς του αναγκαζόταν να επιστρέφει σπίτι του αργά το βράδυ, περνώντας μάλιστα από έρημους τόπους, μια νύχτα επέστρεψε σπίτι του αλαφιασμένος, φοβισμένος αλλά μαγεμένος και διηγήθηκε την συνάντησή του με μια νεράιδα κοντά σ΄ ένα ποτάμι η οποία του έκανε νόημα να την πλησιάσει. Εκείνος έμεινε παγωμένος, δεν μίλησε, δεν κινήθηκε κι η νεράιδα σε λίγο εξαφανίστηκε. Μια ιστορία που την έλεγε μέχρι το θάνατό του.

Παρασύρθηκα όμως στην θεωρία περί νεράιδων αλλά εκεί με παράπεμψε ο τίτλος του βιβλίου –εφόσον οι νεράιδες λέγονται και νύμφες- αλλά και η εσωτερική πλοκή του.

Ο χορός της νύμφης! Η Νατάσα μας προκαταβάλει με τον τίτλο του βιβλίου της για κάτι μεταφυσικό που προφανώς επηρεάζει τους ήρωές της ή και την εξέλιξη της ιστορίας, κάτι άλλωστε που το συνηθίζει στα βιβλία της, χωρίς να πρόκειται για επιστημονική φαντασία. Και άραγε αναφέρεται στον χορό σαν τον δεσμό που δένει μεταξύ τους τους ήρωες ή αναφέρεται στην νύμφη που η απόκοσμη εμφάνισή της είναι καταλυτική για την εξέλιξη της ιστορίας; Και τα δυο εξ ίσου σημαντικά γι΄ αυτό και η Νατάσα τα συνέδεσε σε μια φράση.

Η ιστορία ξεκινάει αρκετά χρόνια πριν σε ένα μοναστήρι, όπου κατά τη διάρκεια μιας τρομερής καταιγίδας, μια βάναυσα κακοποιημένη νεαρή κοπέλα χτυπάει τη πόρτα του μοναστηριού και βρίσκει εκεί καταφύγιο. Μια εκμυστήρευση αρχίζει να πλέκει, μέσα από τις αριστοτεχνικά τοποθετημένες λέξεις τις Νατάσας, το μυστικό που όποιος το μάθει κινδυνεύει.

Η φαντασία της Νατάσας μας μεταφέρει στη συνέχεια σε ένα μικρό χωριό, όπου μια νεαρή δασκάλα μετατίθεται κατόπιν δικής της πρωτοβουλίας. Κι αναρωτιέται κάποιος πως μπορεί να συνδεθεί μια νεαρή του παρελθόντος με μια νεαρή η οποία φτάνει σε ένα χωριό που βρίσκεται πολύ κοντά στο μοναστήρι. Και γιατί άραγε; τι είναι αυτό που την προέτρεψε σε αυτήν την απόφαση; Ο συνταξιούχος πρώην δάσκαλος που την υποδέχεται, η αρνητική στάση του χωριού απέναντί της, η φιλία της με μια απλή αλλά ευτυχισμένη γυναίκα του χωριού, η επαφή της με το μοναστήρι αρχίζουν να δρουν στην ψυχολογία της πρωταγωνίστριας Σμαράγδας με συνέπεια την εξέλιξη της ιστορίας.

Κάπου εκεί ανάμεσα στα κρυμμένα μυστικά που η Σμαράγδα διακαώς επιθυμεί ν΄ ανακαλύψει και ν΄ αποκαλύψει, εφόσον αυτός είναι εξαρχής ο στόχος της, έρχεται η παράξενη συμπεριφορά του δασκάλου, η συνάντηση με την Φρόσω, σύζυγο του προύχοντα του χωριού Μαρίνου Δεληγιάννη, με τον γιο του Φίλιππα και τελικά και με τον ίδιο.

Ένας κύκλος μυστηρίου που γυροφέρνει σε σιωπηλά στόματα, σε ματιές υποταγμένες στην εξουσία της οικονομικής δύναμης, σε πράξεις ανομολόγητες, στην αδυναμία της παραδοχής μυστικών που όμως η Σμαράγδα είναι αποφασισμένη να διελευκάνει. 
Κάπου εκεί, καθώς βαδίζει την πορεία του κύκλου προσπαθώντας να συνδέσει τα κομμάτια του παζλ, συναντάει ή έτσι τουλάχιστον νομίζει, τη νύμφη η οποία ζει στον κορμό μιας βελανιδιάς κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Μαγεύεται από το χορό της νύμφης, στην πορεία η σπηλιά γίνεται το καταφύγιό της αλλά και η ίδια αφήνεται να παρασυρθεί στους ρυθμούς του χορού που η νύμφη της «διδάσκει».
Ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στη Σμαράγδα και τον Φίλιππα, πιστεύω υπό την αιγίδα της νύμφης, η οποία παραχωρεί το καταφύγιό της στις συναντήσεις των δυο ερωτευμένων. Ένας έρωτας εμπόδιο στα θολωμένα, από το πάθος και τη ζήλεια, μάτια του προύχοντα.
Οι αποκαλύψεις αρχίζουν να ξεδιπλώνονται η μια μετά την άλλη, σαν ένα γαϊτανάκι απελευθέρωσης των κορδελών που συνδέουν τα πρόσωπα και τα γεγονότα. Σαν επιστέγασμα ακολουθεί μια μεγάλη σύγκρουση. Θα υπάρξει λύτρωση; Αυτό θα το ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο. Πάντως η νύμφη εξακολουθεί να ζει στη μεγάλη βελανιδιά κοντά στην είσοδο της σπηλιάς. 
Προσωπικά, τον τρόπο γραφής της Νατάσας Γκουτζικίδου, έχοντας διαβάσει τα τέσσερα από τα πέντε βιβλία της, τον θεωρώ ένα χάδι στη ψυχή. Η φαντασία της είναι αστείρευτη και παράλληλα μυστηριώδης. Έχει τον τρόπο να σε μεταφέρει στο τόπο που ζουν οι ήρωές της, να σου μεταβιβάσει το συναίσθημά τους, να σε υποβάλει στην ανάγκη της συμμετοχής στα δρώμενα με τρόπο ώστε να μην εγκαταλείπεις το βιβλίο από τα χέρια σου πριν το ολοκληρώσεις.

Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις δολοπλοκίες, τα μυστικά και ψέματα, τους ξεχασμένους φακέλους, την μεταφυσική εμπλοκή, πείθει ότι η σκέψη της, κρατάει τον μίτο της φαντασίας πολλών λαβυρίνθων, τους οποίους μας αποκαλύπτει κάθε φορά με την πένα της με την έκδοση κάθε νέου βιβλίου της.

Η Νατάσα Γκουτζικίδου είναι μια γυναίκα όμορφη εξωτερικά κι εσωτερικά. Όταν διαβάσεις τα βιβλία της αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Μόλις την συναντήσεις δεν μπορείς παρά να την συμπαθήσεις. Όταν την γνωρίσεις, την αγαπάς. Όταν συνδεθείς μαζί της, τη λατρεύεις.

Αυτή είναι η Νατάσα για μένα! Μια φίλη ψυχής! 
Νατάσα μου καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σου!
12-01-2013

Μαίρη Γκαζιάνη

Ποιήτρια, συγγραφέας, ζωγράφος

Η πανοπλία του ιππότη

Mεγαλώνεις, χαράσσεις τη δική σου πορεία, ενίοτε αποκτάς οικογένεια και άλλοτε, εξακολουθείς να πορεύεσαι μόνος και μια μέρα κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς πως το κορίτσι με τα χαριτωμένα κοτσιδάκια ή αντίστοιχα, το αγόρι με τα κοντά παντελονάκια δεν υπάρχει πια. Τη θέση του καταλαμβάνει ένας ενήλικας που έχει δραπετεύσει καιρό τώρα από τον μαγικό κόσμο του Πίτερ Παν κι ο Κάπτεν Χουκ που τον καταδιώκει δεν είναι ο τύπος με τον γάντζο, αλλά οι δεκάδες απλήρωτοι λογαριασμοί που τον καταδιώκουν, οι ενοχλητικοί τύποι από την τράπεζα για εκείνο το στεγαστικό δάνειο που πήρε κάποτε, η αγενέστατη και προκλητική τύπισσα από εκείνο το δικηγορικό γραφείο για κάποιαν πιστωτική κάρτα και τόσοι άλλοι ''ήρωες'' της καθημερινότητας.

Τη στιγμή που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αναζητάς απεγνωσμένα εκείνο το γλυκό πιτσιρίκι που έτρεχε από αγκαλιά σε αγκαλιά αμέριμνο χωρίς τις σκοτούρες της καθημερινότητας, συνειδητοποιείς πως υπάρχουν αξίες που μένουν ακλόνητες στον χρόνο, no matter what.  Είναι εκείνη η αγκαλιά από τη μητέρα σου μια νύχτα του χειμώνα-ας έκλεισες τα τριάντα και οδεύεις προς τα σαράντα- είναι το χαμόγελο ευτυχίας που διαβάζεις στο πρόσωπο του αγαπημένου σου, εκείνου που σαραντάρισε αλλά όταν κοιτάς το πρόσωπό του βλέπεις πάντα το παλικαράκι των είκοσι πέντε που ερωτεύτηκες με πάθος, είναι η κολλητή σου που όταν τη βλέπεις να μεγαλουργεί στη δουλειά της ντυμένη γάτα μάγισσας μιαν Αποκριά, σκέφτεσαι πόσο σου λείπει, εκείνη που βρίσκεται μακριά και για χάρη της θα κινούσες γη και ουρανό να είναι εδώ μαζί σου και τόσα άλλα που θα ήθελες μια ζωή για να τα περιγράψεις. 

Ξέρεις, η ψυχή ενός ανθρώπου μοιάζει με την πανοπλία ενός ιππότη. Μπορεί να φθαρεί, άλλοτε να παλιώσει και να χρειαστεί αντικατάσταση, μα εκείνο το οικόσημο πάνω της δεν θα αλλάξει ποτέ γιατί εκπροσωπεί όσα πραγματικά είναι ο κύριός της.

 Μην ακούς ανοησίες, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Βελτιώνονται ίσως, κάποιοι γίνονται χειρότεροι αλλά η βάση μένει πάντα ίδια. 

Ό,τι αλλάζει είναι η επικάλυψη. 

Πότε σοκολάτα, πότε πικρό κακάο. 

Τα δάκρυα από αλάτι μέσα από τα μάτια του Σωκράτη Σημαιοφορίδη.

Δάκρυα από… μπαχάρι;
Όχι…
Δάκρυα από… κανέλα;
Όχι…
Μήπως, δάκρυα από αλάτι;
Φυσικά, ναι!
‘’Δάκρυα από αλάτι’’, λοιπόν. Είναι ο ευφάνταστος τίτλος του τελευταίου μυθιστορήματος της Νατάσας Γκουτζικίδου. 

Όταν μια μέρα πριν μερικούς μήνες, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι μόλις τελείωσε το καινούριο της μυθιστόρημα, περίμενα να ακούσω ότι έχει έτοιμη και την τρίτη συνέχεια της ‘’Επιστροφής των αλόγων’’.

«Όχι, Σωκράτη. Είναι ένα νέο μυθιστόρημα, βασισμένο σε αληθινή ιστορία…», μου είπε διστακτικά και συμπληρώνοντας τη φράση της,

«…και με διαφορετική πλοκή και θεματολογία.»

Δεν χρειαζόταν να μου πει τίποτα άλλο. Ήταν αρκετά αυτά, για να ξεκινήσω να το διαβάζω από την επόμενη μέρα κιόλας. Άλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει, η γραφή της Νατάσας είναι πολύ κοντά στο ύφος των μυθιστορημάτων που απολαμβάνω να διαβάζω.

Τα ‘’Δάκρυα από αλάτι’’, δεν έχουν αστυνομική πλοκή, δεν είναι μια περιπέτεια, δεν έχουν το μεταφυσικό στοιχείο που είναι και το αγαπημένο θέμα των βιβλίων της Νατάσας Γκουτζικίδου. 

Τα ‘’Δάκρυα από αλάτι’’ είναι μια ερωτική ιστορία. Μια ιστορία αγάπης. 

Μιας αγάπης αληθινής; Μιας αγάπης παιδικής; Μιας αγάπης εφήμερης; Μιας αγάπης που δεν έχει μέλλον; Κανείς δεν ξέρει. Βασικά, εγώ ξέρω εφόσον το έχω διαβάσει, αλλά σας αφήνω να το διαπιστώσετε μόνοι σας, διαβάζοντάς το κι εσείς.

Γνωρίζουμε τη Ζοζεφίνα και τον Αντώνη, που ενώ έχουν πολλά χρόνια να συναντηθούν παρόλο που μένουν στην ίδια πόλη στην Ελλάδα, η μοίρα τους φέρνει να συναντηθούν ξανά, με αφορμή μια επαγγελματική υποχρέωση διαφορετική και για τους δύο. Το φόντο της εξέλιξης της ιστορίας είναι η πιο ερωτική –κατά κοινή ομολογία- πόλη της Ευρώπης, το Παρίσι, που με τις ολοζώντανες περιγραφές της συγγραφέως, αν δεν ερωτευτεί ο αναγνώστης, τουλάχιστον θα αισθάνθεί τον αέρα του Παρισιού σαν να βρίσκεται στο τελευταίο επίπεδο του Άιφελ.

Δεν είναι μια καθημερινή ιστορία που συναντάμε συχνά σε περιγραφές φίλων. 

Έχει όμως, καθημερινές αλήθειες. Αλήθειες, που ο καθένας μας έχει ζήσει και που ίσως να μην είχε τη δύναμη να τις βγάλει μπροστά του και να τις κοιτάξει κατάματα.

‘’Όποιος δεν πόνεσε ποτέ για έρωτα, δεν έχει ζήσει τίποτα’’, μονολογεί η ηρωίδα σε μια σημαντική στιγμή δική της, αποδεχόμενη τη δική της αλήθεια. Και πόσων άλλων από εμάς, η ίδια αλήθεια, φυσικά.

Και μη βιαστείτε να πείτε ότι είναι καθαρά γυναικείο ανάγνωσμα το ‘’Δάκρυα από αλάτι’’, επειδή καταπιάνεται με το θέμα της αγάπης και του έρωτα. Στοχεύει στο συναίσθημα των αναγνωστών, χωρίς να γίνεται μελιστάλαχτο ή μελό.

Διαβάζεται, επομένως, άνετα από άντρες και γυναίκες. Ένα μόνο χρειάζεται να έχουν οι αναγνώστες. Ανοιχτό μυαλό στον έρωτα και την αγάπη. Αλλά κι αν ακόμη, τα έχουν θάψει βαθειά μέσα τους, η γραφή της Νατάσας, θα τα ανακαλύψει στον καθένα από εμάς και θα τα βγάλει στην επιφάνεια. Τι πιο σημαντικό στη ζωή μας από την αγάπη; Πόση δύναμη μπορεί να μας δώσει; Πόσο πιο ψύχραιμα και συγκροτημένα μπορούμε να σκεφτούμε, όταν αγαπάμε; Τι μπορεί να σταθεί εμπόδιο όταν αγαπάμε;

‘’Η αγάπη χαράζει την πορεία της, όσα εμπόδια κι αν εμφανιστούν μπροστά της’’ διαβάζουμε μια ακόμη αλήθεια από το βιβλίο.

Τις υπόλοιπες αλήθειες της Ζοζεφίνας, της ηρωίδας του μυθιστορήματος, σας αφήνω να τις ανακαλύψετε καθώς θα διαβάζετε το ‘’Δάκρυα από αλάτι’’ της Νατάσας Goutzikidou.
Καλή σας ανάγνωση…

©Σωκράτης Σημαιοφορίδης (Σινέ Σωκράτης)
www.facebook.com/cinesokratis

Τα δάκρυα από αλάτι μέσα από τα μάτια του Σωκράτη Σημαιοφορίδη

Με λένε αλήθεια, εσένα;

Κοίταξε ένα-ένα τα πρόσωπα των μαθητών της. Το θέμα του σημερινού μαθήματος ήταν τα ιδανικά και τα πιτσιρίκια έδειχναν ενθουσιασμένα, δεδομένου ότι πολλά από αυτά είχαν ονόματα όπως Ελευθερία και Πίστη. Πρώτη και καλύτερη σήκωσε το χέρι η αγαπημένη της μαθήτρια και συστήθηκε σαν να ήταν αυτή η παρθενική της φορά στο σχολείο.

«Με λένε Αγάπη και κάνω τους ανθρώπους ευτυχισμένους γιατί η αγάπη είναι το σπουδαιότερο αγαθό, έτσι λέει η μαμά μου».

«Με λένε Ελευθερία και οι άνθρωποι κάνουν τα πάντα γι’ αυτήν, γιατί χωρίς την ελευθερία δεν υπάρχει πολιτισμός» συστήθηκε η επόμενη μικρούλα.

«Με λένε Ζωή και δίνω ανάσα στον κόσμο» σχολίασε  μιαν άλλη.

Κοίταξε ευτυχισμένη τα προσωπάκια των παιδιών που έλαμπαν γιατί είχαν αισθανθεί το βαθύτερο νόημα των λέξεων κι εκείνη τη στιγμή, η ύπαρξή της στο σχολείο είχε αποκτήσει ξεχωριστό νόημα. Μόνο ένας μαθητής της, ο πιο μικρός ηλιακά, ο Πέτρος έδειχνε προβληματισμένος. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και του έδωσε τον λόγο.

«Να, κυρία, τόση ώρα ακούμε τα ονόματα των κοριτσιών, Πίστη, Ειρήνη, Ελευθερία, και κανένα δεν το λένε αλήθεια. Στον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο από την αλήθεια, εκείνη είναι που τρυπώνει στις καρδιές των ανθρώπων και κάνει τις σχέσεις τους καλύτερες ή χειρότερες. Προχτές, ο καλύτερός μου φίλος μου είπε ψέματα. Πληγώθηκα πολύ αλλά το έκρυψα. Ούτε εγώ είπα την αλήθεια. Τώρα, νιώθω θυμωμένος και σκέφτομαι πως όταν τον δω δεν θα του μιλήσω. Εκείνος θα παραξενευτεί και δεν θα μου μιλήσει  πιθανότατα ούτε αυτός.  Έτσι, θα τον χάσω. Βλέπετε, κυρία, η αλήθεια είναι κάτι που δεν διδάσκεται και κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να την κάνει κτήμα του χωρίς ψυχή. Ίσως και γι’ αυτό δεν την τιμούμε σαν όνομα. Όλα τα άλλα, με κάποιον τρόπο, τα έχουμε κατακτήσει. Μα η αλήθεια θέλει πολύ δρόμο ακόμα».

Τον κοίταξε έκπληκτη, μα προτού προλάβει να συνέλθει πήρε τον λόγο η μικρή Αγάπη.

«Ο Πέτρος έχει δίκιο, χωρίς την αλήθεια όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς αλήθεια, φιλία χωρίς αλήθεια, ελευθερία χωρίς αλήθεια. Είναι ό,τι σημαντικότερο».

Τα παιδιά ξέσπασαν σε χειροκροτήματα κι εκείνη χαμογέλασε ευτυχισμένη. Είχε πάρει άλλο ένα πολύτιμο μάθημα, γιατί η αλήθεια που φωλιάζει στις καρδιές των παιδιών είναι ασύγκριτη σαν τον ήλιο που κάνει όμορφη τη μέρα. 

ΥΓ. Το κειμενάκι γράφτηκε με αφορμή την εκπομπή της Κάκιας Ξύδη στο Μαγικό Ραδιόφωνο.

Aναζητώντας τον ήλιο...

Eίναι κάτι μεσημέρια που σέρνεις τα βήματά σου αργά και νιώθεις το κορμί σου να λυγίζει, λες και κουβαλάς πάνω σου όλου του κόσμου την κούραση. Αν είναι Παρασκευή, τότε σίγουρα κουβαλάς όλης της εβδομάδας. Μπαίνεις αργά στο αυτοκίνητο, βυθίζεσαι στο κάθισμα και ξεκινάς για τον προορισμό σου οδηγούμενος από τη συνήθεια. Βάζεις το ραδιόφωνο να παίζει δυνατά και χάνεσαι στην κίνηση της πόλης. 

Κάπου εκεί, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ύπνου και ξύπν(ι)ου, φλερτάρεις με τον ήλιο που σου γνέφει πονηρά και ξαφνικά, νιώθεις εκείνο το σκίρτημα στην καρδιά που κάνεις τις αναμνήσεις να φλερτάρουν με το σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει σταδιακά όψη και φαντάζει πιο φιλικός, όχι καλύτερος απαραίτητα. Άλλωστε, θαύματα δεν γίνονται. Έχει, όμως, ξανά αυτή τη χαμένη σπίθα, την ίδια χαμένη σπίθα με τη δική σου. Εκείνη που φορούσες κάποτε και ακτινοβολούσες ευτυχία, σχεδόν μεταμορφωνόσουν σε σούπερ ήρωα με ή χωρίς κολάν.

Ξαφνικά, καθώς αισθάνεται το ευεργετικό άγγιγμα του ήλιου, κοιτάς γύρω και αισθάνεσαι πως ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. Βλέπεις τις αμυγδαλιές να ανθίζουν και συγκινείσαι με τη ζωή που κάνει τον κύκλο της, παρακολουθείς το έφηβο ζευγαράκι να περπατά στον δρόμο και θυμάσαι τις δικές σου αγαπημένες στιγμές τότε που έκανες όνειρα και πίστευες πως θα πραγματοποιηθούν όλα, ακόμα και τα  παράλογα.

  Εσύ όμως επέμενες. Ονόμαζες τα πάντα ζωή και επένδυες σε αυτήν όχι όλα σου τα λεφτά, αλλά την ύπαρξή σου ολάκερη. Έβγαζες από την τσέπη και άφηνες στο τραπέζι του χρηματιστηρίου  όλα σου τα υπάρχοντα: όνειρα, έρωτες, διαδρομές χωρίς τέλος και άρχιζες να στροβιλίζεσαι στους ρυθμούς της επένδυσής σου...

Στα Οικονομικά δεν ήμουν ποτέ καλή, προτιμούσα τα θεωρητικά μαθήματα. Υποθέτω πως αυτός είναι ο λόγος που δεν ξέρω γιατί κάποιες επενδύσεις δεν φέρνουν τα κέρδη που προσδοκούσαμε. Φαντάζομαι πως κάναμε λάθος στο ζύγι των ονείρων, στο ζύγι της ζωής.  Βάζω ξανά τις μετοχές μου κάτω και επενδύω από την αρχή... 

Τι σου κάνει να λιάζεσαι στον ήλιο σαν γάτα μια χειμωνιάτικη μέρα...

Άγγιγμα ψυχής

Λένε πως μπορεί να συναντήσουμε χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη ζωή, αλλά μόνο ένας ή έστω κάποιοι- αν το πρώτο ενδεχόμενο ακούγεται λειψό- θα  αγγίξουν την ψυχή μας.  Σε κάποιους θα ακουστεί ρομαντικό, κάποιοι άλλοι θα σπεύσουν να μου αποδείξουν πως έχω άδικο και κάποιοι -λίγοι, κατά τη γνώμη μου- θα συμφωνήσουν. Και δεν εννοώ απλώς να συμφωνήσουν. Μιλάω για εκείνους που είναι σε θέση να αποκρυπτογραφήσουν την επιφάνεια και να δουν την ουσία. Συναντάμε δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο μας και με πολλούς από αυτούς  αισθανόμαστε αυτόματα πως ταιριάζουμε, πως είναι ακόμα και το άλλο μας μισό. Άλλωστε, όταν με έναν άνθρωπο έχεις κοινά ενδιαφέροντα το να αισθανθείς πως ταιριάζεις, το να «έρθετε» κοντά, μου κάνει μάλλον εύκολο. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος  που μερικές φορές βιαζόμαστε να «βαφτίσουμε» κάποιον φίλο ή να τον δούμε σαν τον έρωτα της ζωής μας. Όχι πως δεν είναι σημαντικό να ταιριάζεις με τον άλλο στα απλά και στα καθημερινά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως όλοι  οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να αγγίξουν την ψυχή σου. Το άγγιγμα της ψυχής είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο ουσιαστικό απ’ ό,τι ενδεχομένως φανταζόμαστε. Το πετυχαίνει μόνο εκείνος που μπορεί να μοιραστεί μαζί σου χωρίς ανταλλάγματα, εκείνος που μπορεί να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου, τον αληθινό εαυτό σου, χωρίς να τρομάξεις. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου δείξει ποιος πραγματικά είσαι, ακόμα κι αν εκ πρώτης φανεί σκληρός μαζί σου ή και τρομαχτικός. Το βέβαιο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει μαζί σου έναν δεσμό για μια ζωή. Το θέμα είναι αν εσύ θα αντιληφθείς εγκαίρως εκείνον που μπορεί να αγγίξει την ψυχή σου χωρίς να τρομάξεις… Ναι, ξέρεις καμιά φορά τρομάζεις κι εσύ. Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.