Μαθήματα Ανθρώπων

Παρασκευή πρωί, βολτάρω στην τοπική αγορά. Δεν θέλω να ψωνίσω. Πώς άλλωστε να ψωνίσεις με την τσέπη άδεια ή με την τσέπη να προορίζεται μόνο για τα απαραίτητα της καθημερινότητας; Παρόλα αυτά, μπαίνω σε ένα από τα μαγαζιά όπου συνηθίζω (ή μήπως συνήθιζα) να ψωνίζω για να χαζέψω- να περάσω την ώρα μου. 

Πρόκειται για μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, την οποία δουλεύει ένα ζευγάρι και η κόρη τους, ένα κορίτσι συνομήλικό  μου που πάσχει από σύνδρομο Down. Κάποιοι από τους πελάτες εκπλήσσονται βλέποντάς την να τους πλησιάζει για να τους εξυπηρετήσει. Έχω δει την αμηχανία στα πρόσωπα κάποιων, η οποία μεγαλώνει καθώς τη βλέπουν να κινείται με άνεση στο κατάστημα και να τους εξυπηρετεί με απίστευτη ευγένεια, αλλά και με τη διάθεση να πει τη γνώμη της για το αν το ρούχο τους ταιριάζει ή όχι. Η ειλικρίνειά της, ομολογώ πως με εκπλήσσει πολλές φορές. Το ίδιο και των γονιών της, παρότι ξέρουν πως μια αρνητική γνώμη σημαίνει πως δεν θα πουλήσουν.

Τα ρούχα που βρίσκονται κρεμασμένα στις κρεμάστές τους ποικίλουν, όσον αφορά στην ποιότητα. Από μέτρια μέχρι εξαιρετικά. Το κοινό όλων, όμως, είναι οι τιμές τους: χαμηλές, αντικειμενικά χαμηλές. Ξέρεις, από εκείνες που σε προκαλούν ανοιχτά όταν βρεις κάτι που σου αρέσει πολύ.

 Έτσι, την πάτησα κι εγώ. Είδα όχι ένα, δύο κομμάτια που μου άρεσαν πολύ (και μην ακούσω κουβέντα για τη γυναικεία φιλάρεσκη φύση). Οι τιμές τους κάτι περισσότερο από καλές. Με προκαλούσαν ανοιχτά να τα αγοράσω. Με τα πολλά, αποφάσισα να αγοράσω μόνο το ένα. Πηγαίνοντας στο ταμείο, είδα ένα βραχιόλι που μου άρεσε εξίσου, αλλά είπα όχι, θα αντισταθώ. Ο ιδιοκτήτης μου χαμογέλασε, μου έκοψε απόδειξη και με χαιρέτησε. 

Βέβαια, λίγα μέτρα μακριά, αποφάσισα ότι θέλω και το δεύτερο κομμάτι, οπότε γύρισα να το πάρω. Μπαίνοντας στο μαγαζί, ο ιδιοκτήτης μου χαμογέλασε, έβαλε το δεύτερο ρούχο στην τσάντα, μου έκοψε ξανά απόδειξη και μου έβαλε δώρο στη σακούλα το βραχιόλι που είχα δει. 

Συμπέρασμα Νο1: οι μικροί επαγγελματίες μπορούν και κάνουν τη διαφορά. Οφείλουμε να τους στηρίζουμε, αντί να συντελούμε στο κλείσιμό τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Συμπέρασμα Νο2: όλα έχουν να κάνουν με την ποιότητα του ανθρώπου και τον τρόπο που βλέπει τη ζωή ή αντίστοιχα, τον πελάτη.

Συμπέρασμα Νο3: αν η κοπέλα δεν είχε την τύχη να έχεις γονείς τους ιδιοκτήτες, δύσκολα θα έβρισκε δουλειά, ενώ αποδεικνύει σε καθημερινή βάση πως είναι ισάξιο μέλος της κοινωνίας μας και ως τέτοιο πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. 

Συμπέρασμα Νο4: μπορεί να επέστρεψα σπίτι μου με 20 ευρώ λιγότερα, όμως παραδέχομαι πως πέρα από την ευθυμία που προκαλεί η αγορά του καινούριου, αισθάνθηκα πληρότητα και ελπίδα. 

Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή μέσα από τα μάτια της Κλειούς Τσαλαπάτη

Η συνέχεια του πρώτου βιβλίου "Το Μυστικό Των Αλόγων" με ενθουσίασε και δε μου επέτρεψε να το αφήσω από τα χέρια μου παρά μόνο όταν το τελείωσα. Μέσα σε δύο μέρες, ρεκόρ για μένα!
Ένα βιβλίο υπέροχο, με μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα!
Η ηρωΐδα του πρώτου βιβλίου, η Άννα, έχει πλέον μεγαλώσει και αποφασίζει να δώσει τα ηνία του ιπποφορβείου της σε νέους ιδιοκτήτες. Η νέα οικογένεια όμως που έρχεται να αναλάβει την επιχείρηση και το αρχοντικό της Άννας κρύβει πολλά μυστικά.
Η συγγραφέας μας ξεναγεί με μαεστρία στον κόσμο και τον ψυχισμό των ηρώων της, αποκαλύπτοντάς μας λίγο λίγο τα διάφορα κομμάτια ενός παζλ, που συνθέτει η ζωή τους. Το υπερφυσικό στοιχείο είναι και εδώ έντονο και μας μεταφέρει σε έναν κόσμο πνευμάτων που συνδέεται άμεσα με τον κόσμο των ζωντανών.
Ανθρώπινα πάθη, έρωτες απαγορευμένοι, μίση για αυτό που θέλουμε αλλά δε μπορούμε να έχουμε, αδικίες και εγκλήματα απέναντι σε αθώους, απογοήτευση και πίκρα για όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, τραυματικές εμπειρίες που δεν επιτρέπουν σε θύμησες να γίνουν αντιληπτές και τέλος η δικαίωση που έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποδώσει, έστω και καθυστερημένα την πολυπόθητη λύτρωση. 
Συγχαρητήρια στη Νατάσα για το νέο υπέροχο βιβλίο της!

Το μυστικό των αλόγων, μέσα από τα μάτια της Κλειούς Τσαλαπάτη

Το βιβλίο αυτό είναι το τρίτο της Νατάσας που διαβάζω. Ενώ το είχα για αρκετό καιρό στη βιβλιοθήκη μου, για κάποιο λόγο δεν αποφάσιζα να το διαβάσω. Όταν πια πήρα στα χέρια μου και τη συνέχειά του, "Το Μυστικό Των Αλόγων-Η Επιστροφή", το αποφάσισα. Τώρα ξέρω γιατί το καθυστερούσα... Γιατί όταν θα τελείωνα το πρώτο θα ήθελα απεγνωσμένα να διαβάσω τη συνέχειά του!
Υπέροχο βιβλίο. Μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη σελίδα μέχρι και την τελευταία. Ζωντανοί χαρακτήρες που μπλέκονται μεταξύ τους σε μια πλοκή που δε μπορείς εύκολα να μαντέψεις. Οι ζωές όλων τους άρρηκτα δεμένες και οι αποφάσεις και οι πράξεις του ενός επηρεάζουν στο μέγιστο βαθμό την πορεία της ζωής του άλλου.
Ένα μυστήριο που προσπαθεί η ηρωΐδα μας να αποκαλύψει. Ένα μίσος που καταλήγει να γίνει αγάπη. Ένας άδικος χαμός ενός ανθρώπου, που παρεξηγήθηκε και παρερμηνεύτηκε από πολλούς. Ένα μυστικό που κρατούν σφραγισμένο μέσα τους έντεκα άλογα και που όταν θα αποκαλυφθεί θα αλλάξει τη ζωή όλων. Η δικαίωση κάποιων ανθρώπων που, ακόμα κι αν δε ζούνε, το πνεύμα τους, η ψυχή τους την επιζητά για ησυχάσει. Μέσα σε όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχει πάντα παρούσα και κυρίαρχη η αγάπη. Άλλοτε η όμορφη αγάπη-λυτρωτής και άλλοτε η βασανιστική αγάπη-τιμωρός.
Συγχαρητήρια Νατάσα μου για το πανέμορφο πρώτο σου μυθιστόρημα!
Φίλοι μου σας το προτείνω ανεπιφύλακτα! Μετά, να είστε σίγουροι, θα αναζητήσετε και τη συνέχειά του!

Το μυστικό των αλόγων/Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή μέσα από τα μάτια της Βούλας Αθανασιάδου

Κάπου έξω από την Θεσσαλονίκη, εκεί αποφάσισα να τοποθετήσω τον χώρο και τον χρόνο που αφιέρωσα διαβάζοντας την διλογία της Νατάσας Γκουζικίδου. Μάλλον τυχεροί όσοι δεν έχουν διαβάσει κανένα από τα δύο, αφού τους δίνεται μια μοναδική ευκαιρία, να ταξιδέψουν ένα ταξίδι, μοναξιάς, μίσους, αγάπης, και έρωτα, ενός έρωτα που τελικά νικάει κάθε σκοτάδι, από την τρυφερή ψυχή της Άννας, και την μοναδική , την γλυκειά Νεφέλη. Τον Εκτορα και τον Μάριο. Δύο άντρες σταθμός, για τα βιβλία . Το ιπποφορβείο, να φαντάζει πανέμορφο μέσα στην κοιλάδα, στους βοσκότοπους, και να ζουν, να νιώθουν αυτά τα υπέροχα άτια, τις ψυχές των ανθρώπων. Όνειρα και απογοητεύσεις, μα και μυστήριο, να καλύπτει και να αναγκάζει τον αναγνώστη να τρέξει, να φτάσει στο τέλος. Να ταξιδεύει ιππεύοντας, προς τις λίμνες, ή τα φαράγγια, ανάλογα με το τι θα αποφάσιζε η ψυχή να διαλέξει, τις στιγμές τις μοναξιάς της, και των αναζητήσεων. Εύχομαι από καρδιάς, πάντα επιτυχίες Νατάσα. Αξίζουν και τα δύο, σαν μοναδική συντροφιά , σε διακοπές, στο σπίτι, εκεί όπου η ψυχή του ανρθώπους αναγνώστη, αποφασίζει, να αφεθεί στο ταξίδι τους.

''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή'' μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Γεωργίας Κακαλοπούλου

H Νατάσα είναι από τις συγγραφείς που γοητεύουν τους αναγνώστες της με κάθε τους έργο. Από τις συγγραφείς που έχουν την ικανότητα να δίνουν και να παίρνουν από εκείνους, όσο περίεργο και αν μοιάζει αυτό.Ίσως να φταίει βέβαια η ατμόσφαιρα που ξέρει τόσο καλά να δημιουργεί, το μυστηριώδες κλίμα, οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκει τους ήρωες της και που είναι βασανιστικές, εφιαλτικές μερικές φορές, μα πάντοτε, άκρως ενδιαφέρουσες. Ο ψυχισμός των ηρώων της και οι ιδιαιτερότητες τους, μοναδικά και με μια τάση να προσφέρουν με τα τερτίπια και τις επιλογές τους σκοτάδι, αιχμές φόβου κι σταγόνες αγωνίας στα μέτωπα των αναγνωστών. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ταλέντο της Νατάσας Γκουτζικίδου, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή ώς το τέλος του βιβλίου της . Όπως στο Μυστικό των Αλόγων -η επιστροφή. Ένα βιβλίο που μας τραβά στο μεταφυσικό και το πραγματικό, σε μίσος και πάθος και σε επικίνδυνα μυστικά, παράλληλα με τις ευωδιές από τις πτυχώσεις ενός άνθους, δυνατού έρωτα. Η ικανότητα της συγγραφέως, να δημιουργεί μια γοητευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, καταφέρνει να προκαλεί άμεση εξασθένιση της πραγματικότητας από τις πρώτες κιόλας στιγμές ανάγνωσης, ενώ ταυτόχρονα μας μεταφέρει στους αόρατους κύκλους του σύμπαντος της ιστορίας της και με μαθηματική πρόσοδο αρχίζουν να μας περιβάλλουν αδιόρατα, ακατανόητα και συχνά, μεταφυσικά στοιχεία. Η ιστορία του Μυστικού των αλόγων 2, εξελίσσεται κάτω από ένα άραχλο πέπλο περιστατικών και συμπεριφορών απροσδόκητων. Καθώς την περιδιαβαίνει κανείς, έρχονται στιγμές που τον κυριεύει ανατριχίλα, αγανάκτηση και αγωνία για λύτρωση και κάθαρση, για περισσότερο φως.... Οι σκιές επικρατούν και ο έρωτας είναι ο μοναδικός φάρος που φωτίζει την βασανιστική τους επέλαση. Τα άλογα, υπέροχα, υπερήφανα, μοναδικά, γεμάτα συναίσθημα και διαίσθηση πλάσματα, αποτελούν έναν δυνατό καταλύτη. Το παιχνίδι με τον κίνδυνο κορυφώνεται, σελίδα τη σελίδα, αράδα την αράδα. Ο κίνδυνος κλείνει το μάτι πονηρά μέσα στην Επιστροφή. Κουνά το δάκτυλο και γελά ανατριχιαστικά ενώ το μόνο που μπορεί να κάνει ο αναγνώστης είναι να συνεχίσει να παίζει το τρομερό του παιχνίδι προκειμένου να παραμείνει ζωντανός. Σιωπήστε λοιπόν και παραμείνετε ψύχραιμοι... Συνεχίστε να παίζετε..... Αγαπημένη μου φίλη, θερμά συγχαρητήρια για το όμορφο δημιούργημα σου. Εύχομαι πάντοτε να γοητεύεις τους αναγνώστες σου και να τους τραβάς στα βάθη ενός, ιδιαίτερου και ξεχωριστού ... παιχνιδιού ανάγνωσης. Συγχαρητήρια!

Το παιχνίδι της χαράς

Όταν ήμουν μικρή, διάβαζα την Πολυάννα, μια πιτσιρίκα που έπαιζε ''το παιχνίδι της χαράς''. Ένα τέχνασμα ήταν, το οποίο είχε εφεύρει η ίδια για να παλεύει κόντρα στα άσχημα της καθημερινότητάς της. Εν ολίγοις, προσπαθούσε να σκέφτεται πως η ζωή θα μπορούσε να είναι χειρότερη και έβλεπε τα προβλήματά της ως μικρά.
Η Πολυάννα και το παιχνίδι της έγιναν φίρμες παγκοσμίως, είναι η αλήθεια, αλλά στην πράξη, πολλοί από εκείνους που τη μιμήθηκαν, διαπίστωσαν πως ήταν μία φούσκα, εκτός κι αν δεν το έπαιζαν σωστά.
Τι να πω, υπάρχει, πάντα και αυτό το ενδεχόμενο.
 Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν κάποιος να παίζει το παιχνίδι τόσο επιδέξια όταν όλος ο κόσμος γύρω του γκρεμίζεται και δεν έχει από πουθενά να πιαστεί.
Ναι, μαγκιά αν το καταφέρνει, το παραδέχομαι.
Αλήθεια, Πολυάννα, τι θα πρότεινες σε κάποιον που βλέπει όλη του τη ζωή να ανατρέπεται;  Δεν ξέρω αν μπορείς να τον βοηθήσεις, ίσως και να μην γίνεται, να πρέπει μόνος του να περάσει το λούκι και να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Η μόνη, ίσως, χρήσιμη συμβουλή που μπορείς να του δώσεις είναι μία: να προσέξει, εκεί, στην αναμπουμπούλα της ζωής, να μη χάσει τους δύο-τρεις ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να είναι κοντά του.Κανείς δεν πρέπει να γίνεται βράχος για να ξεσπάς τα μανιασμένα σου κύματα.
Να θυμάσαι,μόνο,  η ζωή, ποτέ, δεν χαρίστηκε σε κανέναν. Εντάξει, με κάποιους έχει υπάρξει λίγο πιο επιεικής και με άλλους, πιο σκληρή. Στο τέλος, πάντως, μένει μόνο ό,τι αξίζει. Ξεσκαρτάρισμα, το λένε και είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή'' με τα μάτια της Μαίρης Γκαζιάνη

Η Νατάσα Γκουτζικίδου επιστρέφει με το έκτο βιβλίο της και μαζί της επιστρέφουν τα άλογά της. Και τι μπορεί να προσφέρουν αυτή τη φορά τα άλογα που τόσο επιδέξια χειρίζεται η Νατάσα σαν αμαζόνα που η επαφή μαζί τους γίνεται μέρος της συγγραφικής της ζωής.
Ομολογώ πως με εξίταρε η ιδέα να διαβάσω την συνέχεια του βιβλίου, αγωνιώντας για το τι θα μπορούσε να μου προσφέρει η Νατάσα λογοτεχνικά, εφόσον το πρώτο βιβλίο είχε ολοκληρώσει την ιστορία μέσα από την πλήρη δικαίωση και κάθαρση των ηρώων. 
Όμως όταν πρόκειται για μια συγγραφέα του βεληνεκούς της Νατάσας τίποτα δεν είναι δύσκολο, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και κυρίως τίποτα δεν είναι επαναλαμβανόμενο.
Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου συναντάμε την Άννα, ηρωίδα του πρώτου βιβλίου σε περασμένη πια ηλικία και αυτή είναι η μόνη σύνδεση με την πρώτη ιστορία.
Από τις πρώτες, επίσης, σελίδες, συστήνοντάς μας τους νέους ήρωες, η Νατάσα καταφέρνει να κινητοποιήσει το θυμοειδές μας και να προκαλέσει την περιέργεια και στην συνέχεια την αγωνία μας.
Φυσικά και αυτή τη φορά, όπως κάνει σε όλα τα βιβλία της, χρησιμοποιεί έντονα το μεταφυσικό στοιχείο που ως φαίνεται ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στην ίδια και ως αριστοτέχνης του είδους μας την μεταφέρει μέσα από τα γραπτά της.
Γιατί η Νεφέλη είναι για χρόνια κλεισμένη στον εαυτό της και τι επιδιώκει να της προμηνύσει το κοριτσάκι με την κάπα, που συνεχώς εμφανίζεται σαν όραμα μπροστά της; Τι θέλουν να της αποκαλύψουν τα άλογα που αφηνιασμένα τρέχουν προς τον γκρεμό; 
Τι την χωρίζει από την αγάπη προς τον πατέρα της και τη ρόλο παίζει η θεία Ελευθερία που δεν τον αφήνει μόνο του ούτε για μια στιγμή;
Η Νεφέλη θα βρει την λύτρωση και το πραγματικό νόημα της ζωής μέσα από τον έρωτά της για τον Μάρκο και από τι αυτός θέλει να την προστατεύσει;
Ποια μυστικά κρύβονται; Και ποια είναι τα μάτια που ακούραστα παρακολουθούν τις κινήσεις όλων;
Θα καταφέρουν οι ήρωες να βρουν τις ισορροπίες στις σχέσεις τους και μέσα από ποια διαδικασία;
Η «επιστροφή» θα μπορούσε να είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά η Νατάσα προτίμησε να μην εμπλέξει «έξω» δυνάμεις στο βιβλίο της και έκανε πολύ καλά.
Η δεξιοτεχνία της στην συγγραφή, μας δίνει ένα πλήρες κείμενο, χωρίς καμιά αναπάντητη απορία. Μια-μια της διοχετεύει στο μυαλό μας και στη συνέχεις μέσα από περιπλοκές, διαπλοκές, μυστήρια ξεδιαλύνει το τοπίο δίνοντας τελικά έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στα άλογα, που αυτή τη φορά δεν κρύβουν κάποιο μυστικό αλλά αναλαμβάνουν τον ρόλο του εκτελεστή για την λύτρωση και την κάθαρση.
Ένα βιβλίο άρτιο από κάθε άποψη, γεμάτο με την αστείρευτη φαντασία της Νατάσας, την οποία καταθέτει στον γραπτό λόγο τόσο επιδέξια, ώστε να μην σου επιτρέπει να το αποχωριστείς.
Και κάθε φορά που διαβάζω Νατάσα Γκουτζικίδου μια σκέψη έρχεται έντονα στο νου μου…
Άραγε τι θα διαβάσω στο επόμενο βιβλίο; Και βέβαια αδημονώ!
Νατάσα μου καλοτάξιδο! Αν και ήδη ταξιδεύει με ούριο άνεμο!!!
Μαίρη Γκαζιάνη 13/07/2013