''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή, μέσα από τα μάτια του δημοσιογράφου Γιάννη Παρασκευόπουλου

• 

   Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Γιάννη Παρασκευόπουλο (συγγραφέας του βιβλίου ''Άγιος Άθεος''), ο οποίος έγραψε για το βιβλίο μου ''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή'' και την Τρίτη, 11 του μήνα, θα με συντροφεύσει στην παρουσίαση του βιβλίου στο Δημοτικό Ωδείο Άνω Λιοσίων.

  
  

   Λένε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Το τέλος όμως είναι εκείνο που σε κάνει να χαίρεσαι ή να λυπάσαι! Να νιώθεις ικανοποίηση ή απογοήτευση! Να ενθουσιάζεσαι ή να καταρρακώνεσαι! Υπάρχουν βέβαια και κάποιες φορές που το τέλος σου δίνει την αίσθηση ότι κάτι ακόμα θα μπορούσες να κάνεις για πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα! Είναι η αίσθηση εκείνη, του άλλου! Αυτού που καλείται να αποδεχτεί ή να αρνηθεί το αποτέλεσμα! Η σχέση του ίδιου του δημιουργού, με το δημιούργημα από την απόσταση όμως του κριτή, του θεατή, του ακροατή, του αναγνώστη!
  Σήμερα μιλάμε για βιβλίο!
  Όλοι όσοι καλούνται να παρουσιάσουν, να σχολιάσουν, ή να γράψουν μια κριτική για ένα βιβλίο, ξεκινούν από την αρχή! Μιλούν για το πώς και τι νιώθουν διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες. Η αλήθεια είναι πως οι πρώτες εντυπώσεις, από την ανάγνωση ενός βιβλίου είναι εξαιρετικά σημαντικές, για τον αν αυτό μπορεί να σε έλξει ή να σε απωθήσει! 
  Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντα έτσι! Λίγο πιο πάνω μίλησα για το πώς, το τέλος δηλαδή το αποτέλεσμα, είναι εκείνο που επηρεάζει! 
  Για το συγκεκριμένο βιβλίο της Νατάσας, εγώ θα ξεκινήσω από το τέλος! Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες και κλείνοντάς το, ένιωσα μια φοβερή θλίψη! Μια θλίψη που δεν έχω ξανανιώσει! Όχι για το απρόσμενο τέλος του, ούτε για το ότι θα ήθελα να έχει άλλες τόσες σελίδες. Ούτε ακόμα γιατί ίσως, δεν έχει αυτό που λέμε ευτυχισμένο τέλος! Αλλά γιατί δεν είμαι μεγαλοπαραγωγός να χρηματοδοτήσω την κινηματογράφηση του! Και πιστέψτε με αν υπάρχει κάποιος εδώ μέσα και θελήσει να το κάνει, σίγουρα έκανε και την τύχη του!!! 
  «Το μυστικό των αλόγων! Η επιστροφή! » είναι ένα ανάγνωσμα, με τα χαρακτηριστικά μιας δυναμικής κινηματογραφικής ταινίας! 
  Μιας απρόσμενης μέρας, από αυτές που αλλιώς ξεκινούν κι αλλιώς εξελίσσονται. Για παράδειγμα, ξεκινάς ένα ηλιόλουστο πρωινό μια χαρούμενη εκδρομή, σε τόπο άγνωστο, όμως πλημυρισμένο από φως, χρώματα, ήχους, αρώματα! Κάθε στιγμή κάθε βήμα, ένας υπέροχος ζωγραφικός πίνακας! Εικόνες ζηλευτές! Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στο κάλος των αισθήσεων ο ανίκητος στη μάχη έρωτας φτεροκοπά σε πρώτο πλάνο και κλέβει την ματιά σου! Όλα γύρω σου συνηγορούν για έναν άκρατο ενθουσιασμό, που σε συνεπαίρνει να ρουφήξεις, κάθε εικόνα, κάθε στιγμή γύρω σου, κάθε τι που απλόχερα σου προσφέρει το τοπίο!
  Η μέρα προχωρά κι εσύ μαζί της. Ξαφνικά η εκδρομή εξελίσσεται σε περιπέτεια! Το τοπίο αλλάζει! Στον ορίζοντα κάποια σύννεφα αργά αλλά σταθερά χαμηλώνουν το φως. Οι εικόνες γκριζάρουν, τα χρώματα ξεθωριάζουν, τα αρώματα ξεθυμαίνουν και, ο έρωτας διπλώνει τα φτερά και κουρνιάζει σε άφαντο μέρος. Δεν αργεί το κάλος να χαθεί μαζί με το φως. Η ασχήμια σχεδόν αποτρόπαια εφιαλτική προβάλει απειλητική! Καταιγίδα ξεσπά! Κεραυνοί αυλακώνουν την ατμόσφαιρα, δρολάπι πέφτει γύρω με μανία! Άνεμοι λυσσομανούν Η μέρα γίνεται νύχτα! Αντάρα παντού! Αγωνία! Όλα στο έλεος του απρόβλεπτου, του απρόσμενου! Νιώθεις πως η τελική καταστροφή πλησιάζει! Νιώθεις όλα εκείνα τα συναισθήματα που σου θυμίζουν πόσο αδύναμος είσαι, αλλά και πόσο δυνατός μπορείς να γίνεις σε τέτοιες στιγμές! Σε στιγμές που νομίζεις, πως η χαρούμενη εκδρομή θα καταλήξει σε μια περιπέτεια οδυνηρή! Η ψυχή σφίγγεται! Φυλακίζεται!
  Κι όταν όλα γύρω μοιάζουν απελπιστικά, κάπου μακριά στον ορίζοντα, ένα μικρό γαλάζιο φωσάκι, ξεπροβάλει ανάμεσα στα σύννεφα! Σαν χαμόγελο ελπίδας, καταλαγιάζοντας την τρομάρα! Σιγά, αλλά σταθερά το φωτάκι γίνεται φως! Όλο και πιο δυνατό! Τα σύννεφα διαλύονται! Μια λάμψη δυνατή απλώνεται παντού! Λες πως το άρμα με τα άτια του Φοίβου-Ηλιου, μετά την τραγωδία του Φαέθωντα, επιστρέφουν σκορπίζοντας το πολύτιμο φως του! Το δρολάπι γίνεται δροσιά! Ο άνεμος αύρα! Το γαλάζιο νικά κατά κράτος τη μαυρίλα! Το τοπίο επανέρχεται στο κάλος του! Αλλά τώρα είναι πιο καθαρό! Πιο λαμπερό! Πάστρα παντού! Οι εικόνες πιο ζωντανές! Τα χρώματα πιο ζωντανά! Οι ήχοι πιο κρυστάλλινοι! Τα αρώματα πιο πλούσια!!! Ό έρωτας επιστρέφει φτεροκοπώντας χαρούμενα! Η ψυχή χαλαρώνει!!! Απελευθερώνεται!!! 
  Η μέρα προχωρά όπως ξεκίνησε! Μόνο που τώρα, είναι φορτωμένη με τη μαγεία της εμπειρίας του ταξιδιού! Η εκδρομή τελειώνει! Αφήνοντάς σου την ικανοποίηση πως έζησες μια ξεχωριστή μέρα! Μια μέρα γεμάτη πλούσιες εντυπώσεις! Μια μέρα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη σου για πολύ καιρό!!!
  Αυτό είναι σε εικόνες το Βιβλίο της Νατάσας! «Ή επιστροφή των αλόγων», είναι μια σειρά εικόνες χωρίς εικονογράφηση, που όμως ο αναγνώστης καλείται να τις αποδώσει, βάζοντας τη φαντασία του να επιλέξει σχήματα και χρώματα!
  «Το μυστικό των αλόγων! Η επιστροφή! » είναι ένας ύμνος για την ανθρώπινη ψυχή! Για την αγάπη! Για τη δύναμη! Για την επιμονή και υπομονή! Για το πείσμα! Για τη θυσία! Για τις ανθρώπινες σχέσεις! Τη φιλία! Για όλα εκείνα που δείχνουν πόσο μεγάλος μπορεί να γίνει ο Άνθρωπος μέσα από τη θετική σκέψη!
  Από την άλλη είναι μια κατακραυγή για τα πάθη! Τις αδυναμίες! Την ψυχοφθόρα ζήλια! Την ματαιοδοξία! Την απρέπεια! Για όλα εκείνα που δείχνουν πόσο μηδαμινός, τιποτένιος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος κάτω από την αρνητική σκέψη!!!
  «Το μυστικό των αλόγων! Η επιστροφή! » είναι ένα ανάγνωσμα που και ο πιο απαιτητικός αναγνώστης θα ενθουσιαστεί! Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που έλκουν όλες τις αναγνωστικές και λογοτεχνικές απαιτήσεις! Εξαιρετική πλοκή! Συγκινητικές στιγμές! Πλούσια δράση! Αγωνία! Ήρωες απλοί καθημερινοί! Ίσως της διπλανής πόρτας! Με τα προτερήματα και τα ελαττώματα όλων μας! Που όμως ως χαρακτήρες υπό τις προσταγές της πένας της Νατάσας παίρνουν, τη σωστή τους διάσταση στην εξέλιξη της πλοκής! 
  Η Νατάσα, μ’ έναν εκπληκτικό τρόπο μας καθοδηγεί λέξη με λέξη, φράση με φράση, σελίδα με σελίδα, στην ιστορία, με ευλαβική ακρίβεια, διευθυντή συμφωνικής ορχήστρας! Η ομορφιά του απλού κατανοητού λόγου! Η υπέροχη, αφηγηματική, εικονογραφική γραφή θα έλεγα, είναι οι μόνοι λόγοι που θα σας υποχρεώσουν να διαβάσετε δύο και τρεις φορές, φράσεις, παραγράφους, κι ακόμα ολόκληρες σελίδες για την ομορφιά τους και μόνο! 
  Όμως «Επιστροφή των αλόγων» χωρίς άλογα δεν υπάρχει! Θυμάστε πιο πάνω τη φράση, «Λες, πως το άρμα με τα άτια του Φοίβου-Ηλιου, μετά την τραγωδία του Φαέθωντα, επιστρέφουν σκορπίζοντας το πολύτιμο φως του!» Τη θυμηθήκατε; Αλληγορικά, είναι το κλειδί για την πόρτα της λύτρωσης, των ηρώων αλλά και του αναγνώστη, από την αγωνία και την απελευθέρωση της ψυχής!!! Τα άλογα υπάρχουν εν αρχή στο παρασκήνιο αφού η υπόθεση εκτυλίσσεται σ’ ένα ιπποφορβείο! Στο τέλος όμως, μπαίνουν σε πρώτο πλάνο, επιβεβαιώνοντας την προαιώνια σχέση στοργής και αγάπης αυτού του περήφανου ζώου με τον άνθρωπο! Ιδιαίτερα, μ’ εκείνον τον άνθρωπο που τιμά και εκτιμά την προσφορά αγάπης και φιλίας του εκπληκτικού και πολλές φορές αδούλωτου ζώου!!! 
  Τέλος, η Νατάσα μπορώ, αβίαστα να πω, πως, ως συγγραφέας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μπεστ-σελερίστες! Από σύγχρονους ή παλαιότερους, αξιόλογους και ονομαστούς συγγραφείς! Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από λογοτέχνες που επάξια αποκαλέστηκαν λειτουργοί του λόγου! Το μόνο ίσως που δεν θα βρείτε στην Εκπληκτική Νατάσα και στην «Επιστροφή των Αλόγων» είναι το χρώμα ΡΟΖ!!!
  Νατάσα μου Καλοτάξιδο (είμαι σίγουρος γι αυτό) εύχομαι κάθε επιτυχία!!! 
  Με εκτίμηση και τιμή μεγάλη 
  Γιάννης Δ. Παρασκευόπουλος!

  
  

  
  
• 
  

Λίγα λόγια για το έργο μου από τον Ολυμπιονίκη μας, Δημοσθένη Ταμπάκο

Το βράδυ του Σαββάτου, στην παρουσίαση του βιβλίου μου, ο Ολυμπιονίκης μας Δημοσθένης Ταμπάκος δεν μπόρεσε να είναι μαζί μας. Έστειλε, όμως, τις ευχές του... Η φιλία του με τιμάει.
Έγραψε λοιπόν: ''Σε μια εποχή με ιδιαίτερες δυσκολίες, η δημιουργική έκφραση αποτελεί ένα ισχυρό όπλο προς την υπέρβαση των δυσκολιών και είναι αξιοθαύμαστοι όσοι το επιχειρούν. Όπως και η Νατάσα που εξακολουθεί να δημιουργεί, να μας μεταφέρει εικόνες γεμάτες ζωή και δύναμη μέσα από τη χαρισματική γραφή της. Νατάσα, Καλοτάξιδο. Ας αποτελέσει πηγή έμπνευσης για όλους εμάς.

Με εκτίμηση, Δημοσθένης Ταμπάκος.
Πρόεδρος Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών''.

''Το μυστικό των αλόγων'' μέσα από τα μάτια της Δήμητρας Τράκα

''

''Το μυστικό των αλόγων"
Διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες του βιβλίου της Νατάσας μας, ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν από συγκίνηση, είχα τους λόγους μου. Όταν ξεπέρασα το στάδιο της συγκίνησης και χώθηκα καλά στο κάθισμά μου, αμέσως ανέβηκα στο ίδιο τρένο κι έγινα συνεπιβάτης με την ηρωίδα της. Το δικό μου τρένο στο οποίο επέβαινα εκείνη την ώρα στην πραγματικότητα, με πήγαινε στην ιδιαίτερη πατρίδα μου και κατά σύμπτωση το ίδιο και την ηρωίδα. Σε λίγα όλως λεπτά, εγώ άλλαξα χρόνο και προορισμό. Παρασύρθηκα από την ιστορία κι έγινα κομμάτι της. Έζησα τις παιδικές αναμνήσεις, νοστάλγησα, ξαναθυμήθηκα, πόνεσα, έκλαψα, θύμωσα, ένιωσα ικανοποίηση και τέλος, ηθική ικανοποίηση!
Νομίζω πως μόνο η Νατάσα ξέρει καλά τα μυστικά που κρύβουν τ' άλογα και μπορεί να τα μοιραστεί μόνο μαζί τους! Εμείς ως απλοί θεατές δεν έχουμε παρά να θαυμάσουμε το ταλέντο της, ν' απολαύσουμε την ιστορία της και λίγο πριν κλείσουμε το βιβλίο, ν' αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αισθανθεί την ευωδιά της γης λίγο μετά την ανοιξιάτικη βροχή, γιατί μια τέτοια εικόνα θα έρθει σίγουρα στο μυαλό όλων μας!
Νατάσα μου καλοτάξιδη πάντα και πολλές επιτυχίες στον δρόμο σου κοπέλα μου!
 
                                                                                                                                   Τράκα Δήμητρα, συγγραφέας

Ο ορισμός, του ορισμού, ω ορισμέ

Κυριακή βράδυ, περπατάω με την κόρη μου σε πολυσύχναστο δρόμο όμορου δήμου. Στα δεξιά μας, ένα παγκάκι όπου κατά καιρούς βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άστεγοι. Μια γυναίκα βρίσκεται καθισμένη εκεί και τρώει, ενώ μιαν άλλη κοιτάζει αφηρημένα γύρω της. Η μικρή μου σφίγγει το χέρι και με κοιτάζει. Ξέρω πως έχει καταλάβει ότι αυτοί οι άνθρωποι ζουν εκεί αλλά δεν λέει τίποτα,  μόνο κατεβάζει το βλέμμα. Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω τι μου είπε η κόρη μου, δεν έχει σημασία άλλωστε. Τα παιδιά όλου του κόσμου δεν θα έπρεπε να βλέπουν εικόνες που πονάνε, πόσο δε να τις βιώνουν...

 Την ίδια στιγμή, μας προσπερνάει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα κουνάει το κεφάλι και λέει στον σύντροφό της όλο στόμφο, λες και ανακάλυψε την Αμερική: ''γεμίσαμε νεοάστεγους''. Έπειτα, προσπερνούν. Στο μεταξύ, έχουν αλλάξει ήδη θέμα συζήτησης.

Οι δύο γυναίκες στο παγκάκι συνεχίζουν ό,τι έκαναν, χωρίς να δίνουν προσοχή σε ό,τι λέγεται ή συμβαίνει γύρω τους. Την προσοχή μου τραβάει η νεότερη από τις δύο. Έχει φτιάξει ένα πρόχειρο τραπέζι, όπου έχει τοποθετήσει το πιάτο, το πιρούνι της, μια καλοδιπλωμένη πετσέτα, ένα γυάλινο ποτήρι κι ένα μπουκαλάκι νερό. Ακόμα και ο τρόπος που κρατάει το πιρούνι και βάζει την μπουκιά στο στόμα της, μου τραβάει την προσοχή.  Γιατί; Γιατί με κάνει να σκέφτομαι πως αυτή η γυναίκα, προφανώς, είχε κάποτε σπίτι, ένα κρεβάτι να κοιμάται αντί για το σκληρό παγκάκι, ένα αληθινό τραπέζι και όχι ένα προσχέδιο να ξεγελάει τις ανάγκες της. Φαντάζομαι πως κάποτε είχε και όνειρα...

Πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει. Θυμώνω γιατί νιώθω πως κάποιοι μας έκλεψαν τις ζωές.

Τις έκλεψαν και έτρεξαν να φτιάξουν ορισμούς για να αποδώσουν μια κατάσταση. Τι να τους κάνει κανείς τους ορισμούς; Νεοέλληνας, νεόπλουτος, νεοάστεγος... Ναι, υπάρχουν και οι τελευταίοι. Και θα υπάρξουν και άλλοι και ο αριθμός, πιθανότατα, ολοένα θα μεγαλώνει. 

Αντί να φτιάχνουμε ορισμούς, αντί να ασχολούμαστε με λέξεις, ας ασχοληθούμε, επιτέλους, με λύσεις και ας αφήσουμε τις λέξεις για τους ''ειδικούς''. 

Ξέρεις, την επόμενη φορά μπορεί να κοιμόμαστε εμείς σε κάποιο παγκάκι, δεν είναι τόσο απίθανο ενδεχόμενο όσο το νομίζεις...

Βλέπεις το φως;

Τον Ρ. Κίπλινγκ τον ανακάλυψα γύρω στα 17 μου με αφορμή το ποίημά του ''Αν''. Για κάποιον λόγο, χαράκτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου, μάλλον, επειδή σαν άνθρωπος κουβαλούσα πάντα στις αποσκευές μου ένα ''αν''. 

Αν αντιδράσω έτσι, αυτό θα σημαίνει ότι... Αν κάνω αυτό, θα έχει τις τάδε επιπτώσες. Κάπως έτσι, κατέληξα μια ψυχρή υπολογίστρια. Όλα ήταν πάνω σε ένα ζύγι. Ακόμα και η καλύτερη φίλη μου έλεγε πως την τρόμαζε το πόσο ισορροπημένο ήταν το μυαλό μου (το ποιο;). 

Η αλήθεια είναι πως όλα ήταν τακτοποιημένα στην εντέλεια σε δεκάδες μικρά κουτάκια. Κάπου στο βάθος, υπήρχε και το συναίσθημα, σαν άγνωστη λέξη βέβαια, μία από εκείνες που αναζητάς στο λεξικό του Μπαμπινιώτη μπας και το ανοίξεις και ξεστραβωθείς. 

Επειδή όμως, η ζωή, σπάνια νοιάζεται για τα δικά μας σχέδια, τα φέρνει όπως της αρέσει αυτηνής. Αδιάκριτη, κουτσομπόλα και συχνά συνταρακτική, κάνει ό,τι της κατέβει στο κεφάλι. Όχι εγώ, η ζωή. Κάπως έτσι, σου ανοίγει τις βαλίτσες, κοιτά τι έχεις μέσα και πετά τα ''άχρηστα''. Κατά τη γνώμη της, πάντα. Κάπως έτσι, πέταξε και τα δικά μου ''αν''. Τα πήρε και τα έστειλε κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων. Ούτε  καν για ανακύκλωση. 

Τι να κάνεις χωρίς ''αν'' όταν έχεις μάθει να ζεις μόνο με αυτά;
Πώς να επιβιώσεις όταν έχεις μάθει να τα χρησιμοποιείς ως αλεξίπτωτο;

Είναι από εκείνες τις στιγμές που ψάχνεις απεγνωσμένα να πέσεις στα μαλακά. Έλα, όμως, που πέφτεις και πέφτεις και σταματημό δεν έχει. Μέχρι που κάποτε, φτάνεις στον πάτο. Εντάξει, καλά είσαι εδώ. 

Ευτυχώς που ο πάτος δεν έχει παρακάτω. 

Τι κάνεις, τώρα;
 Μα φυσικά, σηκώνεσαι.
Τσαλακωμένος.
Ναι, πολύ τσαλακωμένος. Με τα μούτρα ως το πάτωμα για την ακρίβεια, γιατί εκτός των ρούχων σου που τσαλακώθηκαν τσαλακώθηκε το  μυαλό σου (το ατσαλάκωτο),  η περηφάνεια σου και πολλά άλλα που μπορώ να σκεφτώ.
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν πειράζει.
Έγινες επιτέλους ανθρώπινη. Έμαθες πώς είναι να ζεις.
Και ανεβαίνεις.  Bλέπεις το φως;

Ους το Facebook συνέζευξε, Βιολέττα Κουμπή

Αυτό που πιστεύω, καιρό τώρα, πως λείπει από τη ζωή των ανθρώπων είναι το γέλιο. Θέλεις η καθημερινότητα, θέλεις τα προβλήματα της σύγχρονης πραγματικότητας, η έλλειψη χρήματος δεδομένης της οικονομικής κατάστασης, το βέβαιο είναι πως γελάμε ολοένα και πιο σπάνια. Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο, το πρώτο βιβλίο, της Βιολέττας Κουμπή με τίτλου ''Ους το facebook συνεύζεξε''. 

Θυμάμαι ότι το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια μου μετά από μια συνάντηση με τη συγγραφέα. Κατά την επιστροφή μου στο σπίτι, η περιέργεια νίκησε και άρχισα να το ξεφυλλίζω. Από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες είχε καταφέρει να με κερδίσει. Η πλοκή απλή: δύο φίλες-συνάδελφοι και η ιστορία της μίας εξ αυτών, η οποία ερωτεύεται έναν τύπο που γνωρίζει στο Facebook. Μη μου πείτε, όλο και κάτι σας θυμίζει, ε; 

Αυτό, όμως, στο οποίο θέλω πραγματικά να μείνω είναι στον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία της. Πένα απλή, ανατρεπτική (κυρίως προς το τέλος) λόγος κωμικός, σπαρταριστός σε αρκετά σημεία, που ρέει εύκολα, δίχως να κάνει ''κοιλιά'' και μια ιστορία που όλο και κάτι ή κάποιον θυμίζει και παράλληλα, μας γεμίζει εικόνες και αναμνήσεις.  Άλλωστε, το γνήσιο χιούμορ θεωρώ πως είναι κάτι που ελάχιστοι διαθέτουν, πόσο δε το να καταφέρει κάποιος να σε κάνει να γελάσεις μέσα από μερικές σελίδες στο χαρτί. Η Βιολέττα Κουμπή, πάντως, τα καταφέρνει περίφημα.

Μέσα από το μοναδικό χιούμορ της συγγραφέως, σατηρίζεται η ελληνική πραγματικότητα και τα κακώς κείμενα αυτής. Οι χαρακτήρες που σκιαγραφόνται δεν είναι χαρακτήρες άπιαστοι, αλλά είναι ο καθένας από εμάς. Το ίδιο και οι αντιδράσεις τους. 

Διαβάζοντας το 'εγχειρίδιο γέλιο' της συγγραφέως, σας εγγυώμαι πως κάθε άλλο παρά θα κουραστείτε. Το αντίθετο, μάλιστα. Θα περάσετε μερικές από τις πιο ευχάριστες ώρες της ζωή σας. Πιστέψτε με, δεν θα χάσετε. Καλοτάξιδο!

Ους το Facebook συνέζευξε, Βιολέττα Κουμπή
Εμπειρία Εκδοτική.

Προσδοκώντας το θαύμα...

Kάθε χρόνο στις γιορτές τα ίδια. Κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, οι πάντες ηρεμούν και αρχίζουν τις ευχές ή τους σπουδαίους λόγους για την αξία της Υγείας, της Φιλίας, του να έχεις τους αγαπημένους σου κοντά κτλ. 

Θα μου πεις, και τι θες; Να γκρινιάζουμε 365 μέρες το χρόνο, 7 μέρες την εβδομάδα και κάθε λεπτό; Όχι, δεν θέλω αυτό. Θέλω, απλώς, ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές σχέσεις όλο τον χρόνο (τι εγωίστρια που είμαι, ξέρω). Αν είσαι κακοπροαίρετος, ακόμα κι αν κάνεις ένα διαλλειματάκι για τις ημέρες του Πάσχα, μόλις περάσει, πάλι κακοπροαίρετος θα είσαι. Αν αποσκοπείς στο να βγάλεις το μάτι του γείτονα, μπορεί να τον κοιτάξεις με δήθεν συμπάθεια καθώς θα σουβλίζει τον οβελία, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο πως το επόμενο κιόλας πρωινό, θα του φέρεις την αστυνομία για διατάραξη κοινής ησυχίας. Εν ολίγοις, όλοι κάνουμε ένα break τις γιορτινές μέρες και μετά, συνεχίζουμε ακάθεκτοι... Κοινώς, ο καθένας το βιολί του... Οπότε, μου κάνει λίγο περιττό να υποκρίνομαι πως χαίρομαι που βλέπω τον τάδε γνωστό μου και μόλις γυρίσει την πλάτη, πιάνω το κουτσομπολιό για ό,τι τον αφορά.

Βέβαια, ''ευτυχώς΄΄, υπάρχουν, πάντα, εκείνοι που με αφορμή τις γιορτινές μέρες φανερώνουν το καλό ή το κακό τους πρόσωπο. Αφορμή, συνήθως, το δώρο που δέχονται και οι αντιδράσεις τους.

Όπως και να 'χει, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτό που πραγματικά είναι. Απλώς, παίρνει τον χρόνο του, κάνει το διάλλειμά του και ξανά προς τη δ(λ)όξα τραβά...

 Άντε, και καλή μας Ανάσταση προσδοκώντας το αληθινό θαύμα, εκείνο που μας κάνει να αλλάξουμε πραγματικά και να αποτινάξουμε τον κακό μας εαυτό...