Προσδοκώντας το θαύμα...

Kάθε χρόνο στις γιορτές τα ίδια. Κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, οι πάντες ηρεμούν και αρχίζουν τις ευχές ή τους σπουδαίους λόγους για την αξία της Υγείας, της Φιλίας, του να έχεις τους αγαπημένους σου κοντά κτλ. 

Θα μου πεις, και τι θες; Να γκρινιάζουμε 365 μέρες το χρόνο, 7 μέρες την εβδομάδα και κάθε λεπτό; Όχι, δεν θέλω αυτό. Θέλω, απλώς, ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές σχέσεις όλο τον χρόνο (τι εγωίστρια που είμαι, ξέρω). Αν είσαι κακοπροαίρετος, ακόμα κι αν κάνεις ένα διαλλειματάκι για τις ημέρες του Πάσχα, μόλις περάσει, πάλι κακοπροαίρετος θα είσαι. Αν αποσκοπείς στο να βγάλεις το μάτι του γείτονα, μπορεί να τον κοιτάξεις με δήθεν συμπάθεια καθώς θα σουβλίζει τον οβελία, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο πως το επόμενο κιόλας πρωινό, θα του φέρεις την αστυνομία για διατάραξη κοινής ησυχίας. Εν ολίγοις, όλοι κάνουμε ένα break τις γιορτινές μέρες και μετά, συνεχίζουμε ακάθεκτοι... Κοινώς, ο καθένας το βιολί του... Οπότε, μου κάνει λίγο περιττό να υποκρίνομαι πως χαίρομαι που βλέπω τον τάδε γνωστό μου και μόλις γυρίσει την πλάτη, πιάνω το κουτσομπολιό για ό,τι τον αφορά.

Βέβαια, ''ευτυχώς΄΄, υπάρχουν, πάντα, εκείνοι που με αφορμή τις γιορτινές μέρες φανερώνουν το καλό ή το κακό τους πρόσωπο. Αφορμή, συνήθως, το δώρο που δέχονται και οι αντιδράσεις τους.

Όπως και να 'χει, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτό που πραγματικά είναι. Απλώς, παίρνει τον χρόνο του, κάνει το διάλλειμά του και ξανά προς τη δ(λ)όξα τραβά...

 Άντε, και καλή μας Ανάσταση προσδοκώντας το αληθινό θαύμα, εκείνο που μας κάνει να αλλάξουμε πραγματικά και να αποτινάξουμε τον κακό μας εαυτό...

Η δύναμη των λέξεων

Λένε πως οι λέξεις έχουν δύναμη. Λέω, πως οι λέξεις έχουν ψυχή. Ζωντανεύουν και φτιάχνουν μικρά θαύματα. Κάνουν τους ανθρώπους να μισούν, να αγαπούν, να συμπαθούν ή να αντιπαθούν, να ερωτεύονται... 

Πόσες φορές δεν κρεμαστήκαμε απο τα χείλη κάποιου, σαν πολυέλαιοι, επειδή χειριζόταν εξαιρετικά τον λόγο; Πόσες φορές δεν γλυκαθήκαμε με μια λέξη, αντί με γλυκό του κουταλιού συκαλάκι και πόσες φορές δεν πικραθήκαμε, επειδή μια λέξη έφερνε περισσότερο σε δηλητήριο; 

Η απάντηση, σύντομη και απλή: πολλές.

Δεν ξέρω τι σόι ηχώ έχει η κάθε λέξη. Ξέρω, πάντως, μία που όταν την ακούν οι άνθρωποι πανικοβάλλονται και αυτή, δεν είναι άλλη από το τέλος. Ξέρω πολλά τέλη, και δεν αναφέρομαι στα τέλη κυκλοφορίας και άλλα (πολύ) δυσάρεστα. 

Το τέλος μιας φιλίας, μιας επαγγελματικής συνεργασίας, μιας σχέσης (με αυτόν τον τίτλο μέχρι και Όσκαρ πήραμε. Πήραμε, πήραν, δεν έχει σημασία).

Η λέξη 'τέλος' τρομάζει γιατί έχει οριστικό και ενίοτε, αμετάκλητο χαρακτήρα. Σημαίνει αυτό που όταν τελειώσει, δεν θα αρχίσει ξανά ή και να αρχίσει δεν θα είναι ποτέ ίδιο. Κάτι θα έχει ραγίσει, κάτι θα έχει σπάσει ανεπανόρθωτα. Ακόμα κι αν καταφέρεις να το κολλήσεις, πάντα, κάτι θα λείπει. Θα είναι εκείνο το μικρό, κομματάκι που έχει θρυμματιστεί τόσο πολύ, ώστε δεν αξίζει καν να το αναζητήσεις, οπότε, μοιραία, θα πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων. 

Τότε, ακριβώς, οι άνθρωποι πανικοβάλλονται. Πανικοβάλλονται γιατί καλούνται να αντιμετωπίσουν μια νέα κατάσταση, όπου θα κυριαρχεί το ''χωρίς'' και το ''άνευ''. Χωρίς τον φίλο που έχασες, χωρίς εκείνον που νόμιζες για έρωτα της ζωής σου, χωρίς το συνεργάτη που εμπιστευόσουν.

 Υπάρχουν, όμως κι εκείνοι, οι άλλοι, που γοητεύονται από το άγνωστο, που ξέρουν πως όλα ή σχεδόν όλα σε αυτή τη ζωή, κάποτε, τελειώνουν. Είναι εκείνοι που προσδένονται γερά στη θέση τους, σφίγγουν τα δόντια, τελειώνουν ό,τι δεν πάει άλλο με οποιοδήποτε κόστος και πάνε παρακάτω.

Άλλωστε, κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. 

Εσύ που γκρινιάζεις, μπορεί στην επόμενη στροφή να βρεις ό,τι αναζητάς κι αυτό δεν μπορεί παρά να έχει, μόνο, ένα όνομα ξαφνικός έρωτας Γύρνα το τιμόνι.