Έκθεση βιβλίου, Μαρίνα Φλοίσβου

Καλοκαιράκι και σε πολλές παραθαλάσσιες περιοχές της χώρας συναντούμε εκθέσεις βιβλίου. Αν έχετε λοιπόν όρεξη για μια βόλτα στη θάλασσα, αγαπάτε το βιβλίο και έχετε μείνει στην Αθήνα τότε η έκθεση βιβλίου στην Μαρίνα του Φλοίσβου σας περιμένει. Η έκθεση έχει ανοίξει τις πύλες της από τις 6 Ιουλίου και θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 22 Ιουλίου. Και μην ξεχνάτε, το βιβλίο μας χρειάζεται!

 Κι αν εμείς δεν ήμασταν στην έκθεση το προηγούμενο Σαββάτο ήταν η αγαπημένη φίλη και συγγραφέας Χαρά Σαμπανίδου και το βιβλίο της 'Μια θέση στο φεγγάρι' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός.  Μια μικρή γεύση του πόσο όμορφα πέρασαν όσοι βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στην έκθεση...

Λόγοι μοναξιάς, Γεωργία Κακαλοπούλου

Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν για να υμνούν τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που όταν μιλούν για  τον έρωτα σε κάνουν να θες κι εσύ να ερωτευτείς. Να βιώσεις το συναίσθημα που κάνει κάθε ίνα του κορμιού να μυρμηγκιάζει στη θέα του αγαπημένου προσώπου.  Η συγγραφέας Γεωργία Κακαλοπούλου συγκαταλέγεται αναμφισβήτητα σε αυτούς. Η πένα της χαρακτήριζεται από τη δύναμη που γεννά το ομορφότερο ίσως συναίσθημα του κόσμου, ο έρωτας. Ο λυρισμός τη χαρακτηρίζει, χωρίς ωστόσο να αγγίζει την υπερβολή.
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ωκεανός το μυθιστόρημά της 'Λόγοι μοναξιάς'. Ο τίτλος, πέρα από το εξώφυλλο, είναι από τα χαρακτηριστικά ενός βιβλίου που μου τραβούν την προσοχή. Χμ... Μπορώ να σκεφτώ δεκάδες λόγους μοναξιάς. Δυστυχώς, χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τις σημερινές κοινωνίες και τους ανθρώπους τους. Έτσι, αφέθηκα στις σελίδες να μάθω σε ποιους ακριβώς λόγους αναφερόταν η συγγραφέας.
Η Γεωργία Κακαλοπούλου, με τις πλούσιες περιγραφές της, μας μεταφέρει πότε στην όμορφη Πιερία και πότε στη Ζάκυνθο. Το ορεινό τοπίο εναλλάσεται με θαλασσινές σπηλιές και δαντελωτά νερά, παρασύροντας τον αναγνώστη σε μοναδικά ταξίδια του μυαλού- στοιχείο που χαρακτηρίζει τη γραφή της συγγραφέως.
Στο επίκεντρο, η Φανή. Μια νεαρή γυναίκα, δυναμική, πεισματάρα με αξίες και ιδανικά. Στήριγμα για την οικογένειά της στα δύσκολα, παλεύει ανάμεσα στα 'θέλω' και στα 'πρέπει' της, ανάμεσα στην καρδιά και στη λογική της. Και ύστερα, ήρθε ο έρωτας. Ένας έρωτας σαρωτικός σαν τυφώνας αλλά εκείνη αντιστέκεται μέχρι τελικής πτώσεως για να ανακαλύψει τελικά πως είναι δύσκολο να πας κόντρα στην καρδιά.
Η συγγραφέας βάζει στο μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις, τις μικροαστικές αντιλήψεις και καταπιάνεται με ένα θέμα ταμπού: τη γέννηση ενός παιδιού εκτός οικογένειας. Παρουσιάζει με εξαιρετικό τρόπο τις αντιδράσεις απέναντι στην είδηση. Ο κόσμος της επαρχίας αναβιώνει μέσα από τις αράδες του κειμένου αλλά κάπου εκεί πριν το τέλος... Η ανθρωπιά, το ελπιδοφόρο μήνυμα πως ό, τι και αν γίνεται γύρω μας, υπάρχουν πάντα άνθρωποι στους οποίους μπορείς να βασιστείς, στους οποίους μπορείς να πιστέψεις.
Το βιβλίο της Γεωργίας Κακαλοπούλου είναι μια ωδή στον έρωτα, στην αγάπη, στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα βιβλίο που με έκανε να κρατάω την πνοή μου καθώς περιδιάβαινα στις σελίδες του. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!


Απόσπασμα από το βιβλίο (που κυριολεκτικά λάτρεψα):

...Πολέμησα με τη μοναξιά. Πάλεψα για να αντικρούσω τους λόγους που με κρατούσαν δέσμιό της. Προσπάθησα πολύ, αλλά πάντοτε εκείνη είχε τον τελευταίο λόγο. Εκείνη και τα επιχειρήματα! Η ζωή ένα έρμαιο, γύρω μου το άπειρο και το σκοτάδι.
Τώρα, όμως, είμαι άλλος πια. Άλλαξα όταν γνώρισα εσένα. Έγινα μια κουκίδα φωτός. Κοίτα με, κατι ανάβει μέσα μου ξανά! Όμως είσαι εσύ που την προσκαλείς τώρα. Εσύ, σκληρέ μου ήλιε! Απομακρύνεσαι και μεγαλώνεις την απόσταση. Έτη φωτός η παρουσία σου και η ζεστασιά σου δεν φθάνει ως εδώ. Δεν μπορεί να με αγγίξει.
Έλα λοιπόν! Λάμψε πιο δυνατά ώστε να μπορώ να θερμάνω την ψυχή μου που παγώνει και πάλι. Κρύσταλλα συσσωρεύονται μέσα μου. Πολλές και κοφτερές οι άκρες τους, με πονούν. Δεν μοιάζει με τίποτε άλλος αυτός ο πόνος, παρά με χωρισμό.
Και προσπαθώ να σου φωνάξω πως δεν έχει άλλους λόγους η μοναξιά. Το κέντρο του σύμπαντός
 είσαι εσύ....

Λόγοι μοναξιάς, Γεωργία Κακαλοπούλου
Εκδ. ΩΚΕΑΝΟΣ

Θυμήσου πόσα μου χάρισες, Νατάσα Γκουτζικίδου

Νέο βιβλίο, σύντομα έρχεται... Είναι η φράση που μου έρχεται στο μυαλό και με γεμίζει ανυπομονησία και ταυτόχρονα συγκίνηση. Πέμπτο μυθιστόρημα για μένα και νέα 'στέγη' από τις εκδόσεις Δυάς. Περισσότερα σε λίγες μέρες...

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μετά την αυτοκτονία της αδελφής της, η Μελίνα κλείνεται στον εαυτό της και το δωμάτιό της μετατρέπεται σε φυλακή μέχρι τη μέρα που αποφασίζει να επιστρέψει πίσω στη ζωή. Προορισμό της το γραφικό ψαροχώρι όπου περνούσε τις διακοπές των παιδικών της χρόνων με την οικογένειά της.  Ένα σπίτι στη σκιά του παλιού φάρου, μια ιστορία αγάπης από το παρελθόν που αναμοχλεύει ζωές και μνήμες, ένας μυστηριώδης φάκελος που εξαφανίζεται την πιο καίρια στιγμή κι ένα μυστικό που θα συνδέσει παρελθόν και παρόν με τρόπο τρομαχτικό. Ποια ζωή στοιχειώνει το φάρο;  Ποια μελαγχολία κρύβουν οι νότες που αντηχούν μέσα στη νύχτα από το πουθενά;  Θα καταφέρει η Μελίνα να ξεδιπλώσει τον μίτο της Αριάδνης και να βγει από το λαβύρινθο που τόσο επιδέξια έχουν χτίσει γύρω της; Όταν ο εχθρός είναι περισσότερο αόρατος από όσο πιστεύεις…

Κάνε ένα Like ελαφάκι μου, Στέφανος Λάσκαρης.

O Στέφανος Λάσκαρης κάνει την παρθενική του εμφάνιση στα εκδοτικά δρώμενα με θέμα καυτό, που δεν είναι άλλο από τον ‘θαυμαστό’ κόσμο του Facebook. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ενδεχομένως να συναντήσετε καταστάσεις που κάτι σας θυμίζουν, είτε επειδή συνέβησαν σε εσάς  είτε σε κάποιο γνωστό σας. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα βαρεθείτε διαβάζοντας το άκρως χιουμοριστικό ‘Κάνε ένα Like ελαφάκι μου’. Αντιθέτως, κάτι μου λέει πως κι εσείς θα κάνετε σύντομα ένα like στον συγγραφέα του…

1 1)      Τι ώθησε τον Στέφανο Λάσκαρη να γράψει ένα βιβλίο για το Facebook; Αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος περνάει αρκετές ώρες μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή;

Κοίταξε, είναι ένα βιβλίο που περιγράφει μια αποξενωμένη κοινότητα χρηστών του Facebook και την εικονική πλευρά των ερωτικών διαγκωνισμών τους. Άνδρες και γυναίκες σε μια αλλήθωρη επικοινωνία. Μια ερωτική Βαβέλ, κοντολογής.
Αυτήν τη πλευρά ήθελα να μεγεθύνω γιατί από τότε που εγκαινίασα τον πρώτο μου λογαριασμό, πάνε τρία χρόνια τώρα, αυτό που πρώτα απ’ όλα με εντυπωσίασε ήταν η υπαινικτική γλώσσα των χρηστών. Πίσω από κάθε λέξη λειτουργούσε το υπονοούμενο: Πρόσεξέ με. Είμαι εδώ… Δώσε μου σημασία.. Μια καμουφλαρισμένη μοναξιά και μια αγωνιώδης επίκληση προς το άλλο φύλο.
Βλέπεις, τόση ευκολία επαφών δεν έχουμε στη ζωή μας. Σκέψου πως ο μέσος χρήστης έχει γύρω στους 150 φίλους. Στην Ελλάδα βέβαια ο αριθμός έχει ανατραπεί. Υπολογίζω πως είναι ο διπλάσιος. Τι σημαίνει αυτό; Πως, αν εξαιρέσεις μια μειοψηφία γνωστών σου, οι υπόλοιποι «φίλοι» σου είναι άγνωστοι. Έχεις λοιπόν την ευκαιρία να τους «γνωρίσεις». Να πάρεις και να δώσεις. Από μία αθώα φιλοφρόνηση έως ένα βάρβαρο και αρπακτικό ερωτικό μήνυμα.
Για να γράψω αυτό το βιβλίο, ζήτησα από μια σειρά φίλων μου, ανδρών και γυναικών, να μου επιτρέψουν να μπω στον πίνακα των μηνυμάτων τους. Δεν μπορείς να φανταστείς τι διάβασα. Αν σου περιγράψω τα περιεχόμενα θα καταλάβεις εύκολα πως εδώ έχουμε θέμα. Μια τρομακτική μοναξιά. Έναν κεκαλυμμένο πόνο. Βέβαια, εξωράισα την εικόνα. Υπάρχει το επίχρισμα του χιούμορ. Γιατί αυτή η ουσιαστική αδυναμία επικοινωνίας που λειτουργεί στο μέσο είναι υπόθεση των ψυχαναλυτών. Όχι δική μου. Για να μην παρεξηγηθώ ωστόσο σου λέω τα παρακάτω: Περιγράφω τύπους ανδρών και γυναικών που «μπήκαν» στο Facebook προς άγραν ερωτικού συντρόφου. Γιατί σαφώς υπάρχει και η άλλη κοινότητα των χρηστών που χρησιμοποιούν το μέσο για ουσιαστική επικοινωνία, ανταλλαγή σκέψεων και πληροφοριών. Στην ερώτησή σου τώρα, για τις ώρες ‘πτήσης’ μου, σου λέω πως ξοδεύω δυο με τρεις ώρες ημερησίως. Είμαι θαυμαστής του μέσου. Έχει έναν απίστευτο πλούτο και βουτάω συχνά το χέρι μου στο καπέλο. Ενίοτε, βγάζω και κανέναν λαγουδάκι μιας και τα περιστέρια με απωθούν. Κουτσουλάνε όπου βρουν…

2) Γράφεις σ’ ένα σημείο, στον επίλογο του βιβλίου:
 Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν ο Zuckerberg αποφάσιζε μια καλή πρωία να     αποσύρει το Facebook από τις οθόνες τους. Τι θα έκαναν; Θα αυτοκτονούσαν μαζικά; Θα αυτοπυρπολούνταν στις κεντρικές πλατείες σαν τους Θιβετιανούς μοναχούς; Θα έδεναν θηλιά το καλώδιο του USB και θα ’πεφταν στο κενό του φωταγωγού;
Μ’ ανησυχεί αυτή η εικόνα. Ξέρεις ότι λειτουργούν ήδη κλινικές που υποδέχονται εξαρτημένους από το Facebook χρήστες; Οι επιστήμονες το ονόμασαν σύνδρομο FAD (πρόκειται για τα αρχικά των λέξεων «Facebook Addiction Disorder») και το κατατάσσουν στις ασθένειες της εποχής μας. Κι ακόμη, σκέψου τι θα γινόταν αν ο Zuckerberg αποφάσιζε και επέβαλλε, όπως διάβασα, να πληρώνουμε για κάθε post που κάνουμε. Θα μας έκλαιγαν κι οι ρέγκες. Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πρόθυμα κλαίνε…
Tragic Νατάσα μου. Εγώ άρχισα να αποταμιεύω ήδη…  

3) Κάνε ένα Like ελαφάκι μου και στον υπότιτλο: Ερωτικό Βοήθημα. Πλασάρεις μέθοδο ε;

Όχι για μένα. Για τον έρμο τον αναγνώστη… Δεν θα σου απαντήσω… Σε ντρέπομαι. Αντ’ αυτού θα σου διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα.

«Τα λόγια είναι κλειδιά. Ανοίγουν πόρτες. Αρκεί να ξέρεις να τα βάζεις στη σωστή σειρά. Σαν τα πιόνια στη σκακιέρα. Αν πεις σε μια γυναίκα, όσο πρόθυμη κι αν είναι: «Όποτε σε βλέπω μωρό μου λιώνω από κάβλα…»  εννιά φορές στις εννιά θα σ’ αφήσει με τον τσομπάνο σου στο χέρι. Στο δεξί, αν είσαι δεξιόχειρας. Αν της πεις ‘Όποτε σε βλέπω νιώθω σαν δεκαεξάχρονος’ θα σε αποθηκεύσει στους ρομαντικούς μαλάκες. Αυτούς που έχουν κι ένα- δυο καβλόσπυρα δίπλα στη μύτη και χτυπιούνται καθημερινά στο μοναχικό άθλημά τους. Αν όμως της πεις «Όποτε σε βλέπω μου ’ρχεται στο μυαλό ένας απαγορευμένος στίχος…» θα βγάλει μπιμπίκια αν δεν μάθει τι λέει αυτός ο στίχος. Ε, είναι στο χέρι σου να της τον διαβάσεις πάνω στα δροσερά σεντόνια της.  Γκουχ γκουχ… Είπες κάτι;

4) Χρησιμοποιείς μια ελευθεριάζουσα γλώσσα. Δεν φοβάσαι μήπως αυτό ενοχλήσει τους 

αναγνώστες σου;

Καθόλου. Γιατί σέβομαι αφάνταστα αυτήν τη συναρπαστική γλώσσα, την ελληνική, και θεωρώ υποκριτικό να απομακρυνόμαστε από τον εκφραστικό της πλούτο και τις εκφραστικές δυνατότητές της. Από τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε στις καθημερινές μας επαφές. Γράφω όπως μιλάω κι όπως ακούω να μου μιλάνε. «Είναι πολύ αυνάν ο τύπος» αντί του «είναι πολύ μαλάκας ο τύπος»; Δε λέει…

4) Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Μια φάρμα εκτροφής πιγκουίνων στα εξωτικά Φάρσαλα (γέλια) Κανένα σχέδιο. Το μέλλον είναι σήμερα. Κι όποιος σχεδιάζει ερήμην του «Θεού» χάνει. Έναν Παράδεισο τουλάχιστον.  Ονειρεύομαι βέβαια, δε στο κρύβω… Ξυπνητός συνήθως. Αλλά δεν σκάω κιόλας για την καλή τύχη των ονείρων μου. Ό, τι είναι να έρθει θα έρθει… Αυτή είναι και η μαγεία της ζωής. Το απρόβλεπτο. Ονειρευόμουν μήπως πως θα καθόμουν απέναντι από μια πανέμορφη κοπέλα και θα απαντούσα στις ερωτήσεις της;

5) Θα σου δώσω πέντε λέξεις και θα ήθελα να μου τις περιγράψεις όπως εσύ τις νιώθεις. Αγάπη, Έρωτας, Φιλία, Οικογένεια, Απιστία
Ο έρωτας καταλήγει στην αγάπη, η φιλία ενυπάρχει στον έρωτα, η οικογένεια αποτυπώνει την αληθινή αγάπη. Απιστία; Τι… θα κάνεις το βράδυ; Έχω κάτι στο μυαλό μου…

6) Ο Στέφανος Λάσκαρης θα ερωτευόταν ποτέ μια γυναίκα από το διαδίκτυο; Από το Facebook ας πούμε;

Εννοείται! Ειδικά μια γυναίκα που ξέρει να διατυπώνει εύστοχες ερωτήσεις… Σε πειράζω.
Μου έχει τύχει να «γνωρίσω» γυναίκα στο Facebook και να γοητευθώ βαθύτατα από την καθαρότητα της σκέψης της, από το χιούμορ και τη χάρη της όπως αυτή αποτυπώνονταν στα σχόλιά της. Δεν λέω ότι την ερωτεύτηκα. Εκεί παίζει ρόλο και η φυσική παρουσία. Η φυσική ομορφιά και όχι η εικονική. Ερωτεύεσαι ένα σύνολο χαρισμάτων σε μια γυναίκα. Ακόμη και τον τρόπο που χασμουριέται.
Και δε σε βλέπω και νυσταγμένη… Αλλά για να επιστρέψω στην ερώτηση, να σου πω πως έχεις ένα «προνόμιο» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook.
«Παρακολουθείς» ένα πρόσωπο στο σύνολο της συμπεριφοράς του και το αξιολογείς επαναληπτικά. Scripta manent… Βλέπεις τι γράφει, γιατί όπως σκεφτόμαστε έτσι μιλάμε, βλέπεις τι είδους φωτογραφίες δημοσιεύει, αξιολογείς τον αισθητικό της προσανατολισμό. Έτοιμη στο πιάτο που λένε και οι αρχιμάγειροι του πόθου.Καταλαβαίνεις με λίγα λόγια την ποιότητά της.  Γιατί στην καθημερινότητά σου δεν έχεις αυτήν την πολυτέλεια. Εκτός κι αν κουβαλάς μαζί σου το μπλοκάκι όπου δίπλα στη λίστα αγορών, τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπάς, γράφεις όλα όσα σου είπε και όλα όσα σου έκαναν εντύπωση. Επομένως ο διαδικτυακός έρωτας λέω, μοιάζει σαν τα «προσεχώς» μιας κινηματογραφικής ταινίας. Αν είναι κοντά σ’ αυτό που ψάχνεις μπορεί και να σου προκύψουν πέντε έξι Oscar όταν επισκεφτείς την αίθουσα προβολής…

7) Γράφεις κάτι νέο αυτήν την περίοδο;

Ναι γράφω… Μια χιουμοριστική προσέγγιση της ελληνικής απιστίας υπό τον τίτλο: «Γαμώ το κέρατό μου…». Μη μου ζητήσεις να σου περισσότερα, θα απιστήσω απέναντι στο γραπτό μου.

8) Όταν δεν γράφεις, με τι ασχολείσαι;
Με το έφιππο κυνήγι της αλεπούς… Αγαπημένο μου άθλημα. Έχω ράψει και κοστούμι στα μέτρα του κυνηγού. Δυστυχέστατα δεν με ακολουθεί το λαγωνικό μου. Μου προέκυψε κόπρος κι όπως καταλαβαίνεις κάνω όλη τη δουλειά μόνος μου…
Να σου ζητήσω μια χάρη; Δε λες στις «ελεύθερες» φίλες σου να μου κάνουν ένα αίτημα φιλίας; Κόλλησα στους 150 φίλους…

Για μια απευθείας επικοινωνία με τον συγγραφέα μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα του (πού αλλού, στο Facebook φυσικά) ώστε να λύσετε κάθε απορία για το εν λόγω μέσο…

https://www.facebook.com/stefanoslaskaris

Από την συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Στέφανος Λάσκαρης για λογαριασμό του Mag News.  Για περισσότερες λεπτομέρειες, ακολουθήστε τον σύνδεσμο στο : http://issuu.com/magnewspaper/docs/mag_news_16th_edition

Σε ελεύθερη πτώση, Κάκια Ξύδη

O χρόνος περνάει πάντα γρήγορα όταν αφορά σε αγαπημένα πρόσωπα. Νιώθεις πως δεν σου χαρίζεται αλλά αντίθετα βιάζεται να σε προσπεράσει και μοιάζει αυτό με καπρίτσιο μεγάλο. Κάπως έτσι πέρασε τουλάχιστον ένας χρόνος γνωριμίας με την Κάκια που σε μένα φάνηκε πως κύλησε σαν γάργαρο ποτάμι, φέρνοντας στη ζωή μου εκτός από μία αγαπημένη συγγραφέα και μια υπέροχη φίλη.

Η γνωριμία μας τυχαία, εξαιτίας μιας κοινής γνωστής. Η Κάκια έκανε τότε τα πρώτα της βήματα στα εκδοτικά δρώμενα με το μυθιστόρημά της Ταξίδι στην Ομίχλη. Αγχωμένη πολύ, ήθελε όλα να είναι στην εντέλεια. Σαφές και ξεκάθαρο πως είχα να κάνω με έναν άνθρωπο τελειομανή που δεν άφηνε τίποτα στην τύχη του, πολύ περισσότερο όταν αυτό αφορούσε σε ένα έργο που έφερε την υπογραφή του.

Η Κάκια μού φάνηκε πολύ συμπαθής σε εκείνες τις πρώτες κουβέντες μας κι αυτός ήταν ένας λόγος- το παραδέχομαι- που με παρακίνησε να διαβάσω το βιβλίο της. Το Ταξίδι στην ομίχλη όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά με γέμισε ελπίδα, αφήνοντάς μου μια γλυκιά γεύση στο τέλος (όσον αφορά στα μηνύματα του βιβλίου για τη ζωή) αλλά και προσμονή για το επόμενο βιβλίο της συγγραφέως, γιατί ήμουν βέβαιη πως αυτή η πένα δεν μπορεί παρά να είχε κι άλλα πράγματα να δώσει.

Έτσι, όταν η Κάκια μου είπε ότι έχει ξεκινήσει το νέο της βιβλίο, απλώς επιβεβαίωσα όσα πίστευα για εκείνην και φυσικά, ανυπομονούσα για τη συνέχεια. Μια συνέχεια που φέρει τελικά τον τίτλο Σε ελεύθερη πτώση. Ένας τίτλος που σε προδιαθέτει για όσα θα ακολουθήσουν.

Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Βασιλική, μια γυναίκα που μεγαλώνει στους κόλπους μιας αυστηρά μητριαρχικής οικογένειας. Μια μητέρα που ορίζει τις ζωές όλων και κάνει την ηρωίδα μας να αποζητά μεν την αποδοχή της, αλλά να ανοίγει δε τα φτερά της και να διεκδικεί μερίδιο στην ευτυχία που θεωρεί πως της αξίζει. Η συγγραφέας δίνει με αριστοτεχνικό τρόπο ένα μεγάλο μέρος από τη ζωή όχι μόνο της Βασιλικής αλλά και των άλλων ηρώων που γυρίζουν γύρω από εκείνη. Σε αντίθεση με την τεχνική της γραμμικής αφήγησης που χρησιμοποιεί στο πρώτο της βιβλίο, εδώ παίζει με το χρόνο.  Τα flash-back είναι συχνά αλλά με τέτοιον τρόπο δοσμένα ώστε οι εναλλαγές όχι μόνο να μην κουράζουν τον αναγνώστη αλλά αντίθετα, να του εξάπτουν τη φαντασία.

Στα πλαίσια αυτής της τεχνικής, παρακολουθούμε κάθε βήμα, κάθε σπουδαία εξέλιξη στη ζωή της πρωταγωνίστριάς μας. Η Βασιλική αλλάζει ‘πρόσωπα’ στο χρόνο. Έτσι, τη συναντούμε άλλοτε σαν Κική και άλλοτε σαν Βίκη.Τα πολλά της ονόματα, γιατί στην πραγματικότητα είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο που αναζητεί πάντα την ευτυχία, είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο την βλέπουν οι υπόλοιποι καθώς ταξιδεύει στο χρόνο και γίνεται μια γυναίκα κατασταλαγμένη με φιλοδοξίες και όνειρα για το αύριο.

Η Κάκια Ξύδη σε αυτό το βιβλίο της δείχνει πόσο ευρηματική μπορεί να γίνει, χρησιμοποιώντας ένα τέχνασμα. Το τέχνασμα του ρολογιού. Παρών στις σημαντικές στιγμές της Βασιλικής, ακριβώς γιατί είναι ο χρόνος που κυλάει και ωριμάζει την ηρωίδα μας μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής.

Τίποτα δεν χαρίστηκε στη Βασιλική. Χρειάστηκε να παλέψει για όλα. Μια γυναίκα-αγωνίστρια, θα έλεγα εγώ αναλογιζόμενη τα όσα πέτυχε και τα όσα χρειάστηκε να αντιμετωπίσει. Ένας ύμνος στη γυναίκα το βιβλίο, θα έλεγα αντίστοιχα. Στη γυναίκα που μπορεί να είναι κόρη, μάνα, σύντροφος και ερωμένη, εργαζόμενη, θεία, στήριγμα και απάνεμο λιμάνι.

Μα για τη Βασιλική, δεν θα σας μιλήσω άλλο εγώ. Θα σας μιλήσει η ίδια η συγγραφέας καθώς θα χάνεστε στις σελίδες του βιβλίου της. Το μόνο που έχω να καταθέσω είναι μια προσωπική άποψη που νομίζω πως θα βρει σύμφωνο όποιον διαβάσει και τα δύο βιβλία της συγγραφέως αλλά και γενικότερα όποιον καταπιάνεται με τη Λογοτεχνία.

Επιτυχία δεν είναι απλώς να γράψεις μερικά βιβλία, έχεις-δεν έχεις να πεις κάτι. Επιτυχία είναι να γεννήσεις εικόνες και συναισθήματα στον αναγνώστη, να τον κάνεις να ταυτιστεί με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που δημιούργησες. Ακόμα και ο θυμός που μπορεί να του γεννήσεις μέσω των ηρώων σου θεωρώ πως είναι επιτυχία. Δεν θα πω πως εγώ δεν θύμωσα με κάποιους από τους ήρωες της Κάκιας. Θύμωσα, αλλά μετά συνειδητοποίησα πως η Κάκια είχε καταφέρει να αγγίξει για άλλη μια φορά την ψυχή μου.

Μέστωσε η πένα της Κάκιας σαν καλό κρασί και κάθε μέρα που περνάει θα μεστώνει κι άλλο χαρίζοντας μας σπουδαία έργα και μεγάλες συγκινήσεις μέσα από αυτά. Καλοτάξιδο να είναι Κάκια μου!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

 Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο, μια δίκη που μοιάζει αδιάφορη και μια γυναίκα καθισμένη στο έδρανο, άλλοτε κριτής μα συνήθως κρινόμενη στα μάτια της μητέρας της. Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, η Βασιλική τόλμησε να ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει. Σπούδασε, ερωτεύτηκε, βίωσε τον πόνο αλλά και την ευτυχία, και κάπου εκεί πριν το τέλος… Η μοίρα παίζει τελικά παράξενα παιχνίδια και ο χρόνος πάντα συνηγορεί υπέρ της. Κι εκεί που όλα φαντάζουν ιδανικά, έρχεται η ανατροπή. Γιατί το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να πατήσει στο παρόν και να ανατρέψει το μέλλον. Πώς είναι δυνατόν αυτό που κάποτε φάνταζε ονειρεμένο να μετατρέπεται σε εφιάλτη δίχως τέλος; Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια; Την ελεύθερη πτώση λίγοι την τολμούν, μα ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από αυτήν. Αν όμως τα καταφέρεις, στέφεσαι νικητής για πάντα…

Σε ελεύθερη πτώση, Κάκια Ξύδη

Εκδόσεις Οσελότος. 

Το φωτογραφικό υλικό είναι από τις δύο παρουσιάσεις του βιβλίου στο JΚ στο Κολωνάκι και στο Πνευματικό Κέντρου του δήμου Παιανίας. 

Άγγελοι πολέμου, μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Ευαγγελίας Ευσταθίου

Αγαπημένη μου Νατάσα,
Συγχώρεσέ με που έκανα τόσο καιρό να διαβάσω το δημιούργημά σου. Συγνώμη βέβαια, οφείλω να ζητήσω κι απ' τον εαυτό μου που του στέρησα τη χαρά της ανάγνωσης. Ρούφηξα κυριολεκτικά τις σελίδες. Τις κατάπια λαίμαργα μία προς μία. Χάθηκα στον απίστευτο λυρισμό σου, στις περιγραφές των εικόνων σου, στα λάθη και τα πάθη των ηρώων σου. Δεν θα σου πω ποιους συμπάθησα, ποιους αντιπάθησα, ποιοι μ' έκαναν να δακρύσω, ποιοι με αγανάκτησαν και ποιους λάτρεψα. Θα σου πω μόνο πως μέχρι το λυτρωτικό τέλος ταξίδεψα με την ψυχή μου κάμποσες φορές. Σε γνώρισα ως άνθρωπο και μαγεύτηκα. Τώρα σε γνώρισα ως συγγραφέα και συγκλονίστηκα. Οι άγγελοι πολέμου σου έφεραν αμέτρητα αγγελικά φτερουγίσματα στην καρδιά μου. Συγχαρητήρια! Περιμένω με αδημονία το επόμενό σου δημιούργημα γνωρίζοντας ταυτόχρονα τον Χορό της Νύμφης σου.
Σ' ευχαριστώ για την απόδραση....
Με αγάπη,
Ευαγγελία

Οι ''Άγγελοι πολέμου'', μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Άντζελας Πίτλιτζερ

Η αγαπημένη συγγραφέας, Άντζελα Πίτλιτζερ (Ναραντέλ, η  μάχη της σκιάς και τα αρχαία μυστικά), με τίμησε διαβάζοντας το τελευταίο μου μυθιστόρημα και γράφοντας για αυτό. Ένα θερμό ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

''Το καταπληκτικό μυθιστόρημα της Νατάσας μας ταξιδεύει από το Λονδίνο, στη Ρωσία μέχρι και την Ελλάδα. Μας πηγαίνει πίσω σε μια εποχή, γνώριμη και οδυνηρά αξέχαστη όπου μας δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του πολέμου με τους σκληρούς, αμείλικτους Γερμανούς να σφυροκοπούν με μανία θέλοντας να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο. O πόλεμος έρχεται και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του αφήνοντας αποκαΐδια ψυχής, πληγωμένα κορμιά και καρδιές με έναν βαθύ πόνο, μη έχοντας δίπλα τους πια τους αγαπημένους τους...Έλλη- Άλκηστη δυο αδερφές… αλλά τόσο διαφορετικές που μέσα τους μεγαλώνει και θεριεύει το μίσος. Μια μάνα που ξεχωρίζει μόνο το ένα της παιδί... Η Άλκηστη θέλει να δώσει τον ίδιο της τον εαυτό σε αυτόν τον πόλεμο και να ξεχάσει όσα την προβληματίζουν από την οικογένεια της. Θέλει να ζήσει τον πόλεμο από κοντά και η μόνη της διαφυγή είναι να γίνει νοσοκόμα και να καταταγεί στον Ερυθρό Σταυρό. Μια οικογένεια με ένα μεγάλο μυστήριο και το κουβάρι ξετυλίγεται μπροστά της. Ερωτήματα που διχάζουν και ένας άγγελος εμφανίζεται μπροστά της καλώντας τη να τον δεχτεί και να τον αγαπήσει. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον... αγάπη, έρωτας, προσμονή, ελπίδα...  Το πρόσωπο του θανάτου περπατάει στο Λονδίνο και όλα έχουν γίνει συντρίμμια. Εκεί όμως που νομίζουμε ότι έχει πεθάνει και η τελευταία ελπίδα, γεννιέται ένας έρωτας και ένα μεγάλο δίλλημα πλανιέται στον αέρα. Η μοίρα γελάει με κακία σκορπώντας τα δίχτυα της και φανερώνοντας μας μυστικά. Μια πικρή αλήθεια έρχεται στο προσκήνιο και τη μαθαίνει τελευταίος ο πατέρας της Άλκηστης. Τα πάντα καταρρέουν… γκρεμίζονται.. και οι αμφιβολίες μιας ζωής πετάγονται σκορπισμένες στα πόδια των ηρώων σαν χειροβομβίδες παίρνοντας και πληγώνοντας όποιον είναι δίπλα τους… Τι κρύβει ένα γράμμα? …Τι κάνουν τα λεφτά? Μέσα από τα πλούτη η προδοσία έρχεται θριαμβευτικά πατώντας γερά στα κορμιά των απλών θνητών…. Μπράβο Νατάσα για την εκπληκτική γραφή σου αλλά και για την πηγή φαντασίας που έχεις μέσα σου. Με έβαλες πραγματικά μέσα στο βιβλίο νιώθοντας τα συναισθήματα κάθε ήρωα σου…''