Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Εκεί που είμαι, θα 'ρθεις

Δεν πίστεψα, ποτέ, ότι το επώνυμο είναι, απαραίτητα, καλύτερα από το... ανώνυμο (αν θέλουμε να ορίσουμε έτσι οτιδήποτε δεν φέρει όνομα γνωστής φίρμας). Δεν πίστεψα, ποτέ, ότι φορώντας επώνυμο ρούχο γίνεσαι πιο όμορφος ή πιο ελκυστικός. Ήμουν, πάντοτε, υπέρ της άποψης ότι όμορφο πάνω μας είναι αποκλειστικά και μόνο εκείνο που μας ταιριάζει και μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα.
Εχτές το βράδυ, περνώντας από την τοπική αγορά της περιοχής μου, διαπίστωσα πως είχαν κλείσει κι άλλα καταστήματα από την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί (όχι για ψώνια, εννοείται. Είναι ''πολυτέλεια'' τα ψώνια στην εποχή μας).
Η τοπική αγορά της περιοχής μου, όπως τη θυμάμαι, δεν υπάρχει πια. Έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο δρόμο με άδεια καταστήματα. Σε κάποια, έχουν μείνει μερικές κούτες ή κούκλες-δείγματα να θυμίζουν παλιές, καλές εποχές.
Όσα λειτουργούν, έχουν γεμίσει τις βιτρίνες τους με προσφορές. Οτιδήποτε, προκειμένου να πείσουν τον καταναλωτή έστω να μπει στον χώρο. Ας μην αγοράσει, ίσα να πιστέψουν ότι υπάρχει, ακόμα, ελπίδα, πως τα πράγματα θα φτιάξουν....
Σε αντίθεση με τις τοπικές αγορές, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα έχουν πάντα κόσμο. Κόσμο, ε; Όχι απαραίτητα αγοραστικό κοινό. Το θέμα όμως είναι πως κίνηση -έστω- υποτυπώδης υπάρχει. Σίγουρα ένα ''κάτι'' είναι καλύτερο από το απόλυτο μηδέν. Συγκριτικά, πάντα, μιλώντας. 
Δεν έχω κάτι με τα πολυκαταστήματα. Ούτε θεωρώ κακή την ύπαρξή τους. Στο κάτω-κάτω, ζουν οικογένειες και από αυτά.
Δεν μπορώ, όμως, και να μην αναρωτιέμαι, πώς γίνεται να μην στηρίζουμε τις ντόπιες αγορές. Να απαξιούμε, εντελώς, σε κάποιες περιπτώσεις. Προσωπικά, προτιμώ να ψωνίσω από τα καταστήματα της περιοχής μου, γιατί ξέρω- έχω αναπτύξει προσωπική σχέση με την Κατερίνα που έχει το μαγαζί με τα παιδικά, με την Μαίρη που όταν δυσκολεύομαι οικονομικά, μου δίνει την μπλούζα και της την πληρώνω όταν πληρωθώ κι εγώ, και πάει λέγοντας.
 Εν ολίγοις, προτιμώ την προσωπική σχέση από το να μπαίνω σε ένα κατάστημα απρόσωπο, αφού για τον ιδιοκτήτη δεν είμαι παρά μόνο ένας αριθμός. Μια πελάτισσα στις δεκάδες που μπαίνουν καθημερινά σε αυτό.
Ας στηρίξουμε, επιτέλους, τις τοπικές αγορές. Και ας μην αρχίσουμε παρακαλώ το δεκάλογο της ποιότητας, γιατί ποιότητα, όπως και το αντίθετο, βρίσκουμε παντού. Οι τοπικές αγορές είμαστε εμείς. Είναι ο γείτονάς μας, ο φίλος, ο αδελφός μας. Όταν κλείσει το δικό του κατάστημα, αυτό κάτι σημαίνει και για το δικό μας μέλλον. Σκεφτείτε το...

4 σχόλια:

  1. Συμφωνώ 100%, πάνω σε αυτά που γράφεις για το θέμα Νατάσα και θα ήθελα να διατυπώσω και κάποιες δικές μου σκέψεις. Πιστεύω ότι όλη αυτή η κατάσταση με την οικονομική κρίση, ήδη, πέρα από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, πέρα από τους ανθρώπους που σε καθημερινή βάση προστίθενται στις λίστες της ανεργίας, πέρα από τους νέους που δεν βρίσκουν δουλειά, δημιουργεί στην Ελλάδα,ένα νέο, συγκριτικά με άλλες χώρες, φαινόμενο. Τους άνεργους, πλέον, μικρούς, ακόμη και μεσαίους επιχειρηματίες. Και είναι πολλοί αυτοί. Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως λες κι εσύ, στον βαθμό που μπορούμε, τα καταστήματα της γειτονιάς μας. Και νομίζω, ότι έχουμε πολλούς λόγους να κάνουμε κάτι τέτοιο, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που "σηκώνει" πολύ συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ σωστή η τοποθέτηση σου Νατάσα , ας σκεφτούμε όλοι πως είναι και δικό μας συμφέρον να υπάρχουν στην περιοχή και στη γειτονιά μας μαγαζιά που πρέπει να τα υποστηρίξουμε , ασχέτως αν δώσουμε κατι παραπάνω σε χρήμα . Θα το κερδίσουμε απο κάπου αλλού . Όμως το σπουδαιότερο είναι οτι δεν θα έχουμε μια θλιβερή και μίζερη γειτονιά ,αλλά μια γειτονιά που θα έχει ζωντάνια και ανάπτυξη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζήνα, σ' ευχαριστώ για το εξαιρετικό συμπλήρωμα των σκέψεών μου!

      Διαγραφή