Οι ''Άγγελοι πολέμου'', μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Άντζελας Πίτλιτζερ

Η αγαπημένη συγγραφέας, Άντζελα Πίτλιτζερ (Ναραντέλ, η  μάχη της σκιάς και τα αρχαία μυστικά), με τίμησε διαβάζοντας το τελευταίο μου μυθιστόρημα και γράφοντας για αυτό. Ένα θερμό ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

''Το καταπληκτικό μυθιστόρημα της Νατάσας μας ταξιδεύει από το Λονδίνο, στη Ρωσία μέχρι και την Ελλάδα. Μας πηγαίνει πίσω σε μια εποχή, γνώριμη και οδυνηρά αξέχαστη όπου μας δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του πολέμου με τους σκληρούς, αμείλικτους Γερμανούς να σφυροκοπούν με μανία θέλοντας να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο. O πόλεμος έρχεται και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του αφήνοντας αποκαΐδια ψυχής, πληγωμένα κορμιά και καρδιές με έναν βαθύ πόνο, μη έχοντας δίπλα τους πια τους αγαπημένους τους...Έλλη- Άλκηστη δυο αδερφές… αλλά τόσο διαφορετικές που μέσα τους μεγαλώνει και θεριεύει το μίσος. Μια μάνα που ξεχωρίζει μόνο το ένα της παιδί... Η Άλκηστη θέλει να δώσει τον ίδιο της τον εαυτό σε αυτόν τον πόλεμο και να ξεχάσει όσα την προβληματίζουν από την οικογένεια της. Θέλει να ζήσει τον πόλεμο από κοντά και η μόνη της διαφυγή είναι να γίνει νοσοκόμα και να καταταγεί στον Ερυθρό Σταυρό. Μια οικογένεια με ένα μεγάλο μυστήριο και το κουβάρι ξετυλίγεται μπροστά της. Ερωτήματα που διχάζουν και ένας άγγελος εμφανίζεται μπροστά της καλώντας τη να τον δεχτεί και να τον αγαπήσει. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον... αγάπη, έρωτας, προσμονή, ελπίδα...  Το πρόσωπο του θανάτου περπατάει στο Λονδίνο και όλα έχουν γίνει συντρίμμια. Εκεί όμως που νομίζουμε ότι έχει πεθάνει και η τελευταία ελπίδα, γεννιέται ένας έρωτας και ένα μεγάλο δίλλημα πλανιέται στον αέρα. Η μοίρα γελάει με κακία σκορπώντας τα δίχτυα της και φανερώνοντας μας μυστικά. Μια πικρή αλήθεια έρχεται στο προσκήνιο και τη μαθαίνει τελευταίος ο πατέρας της Άλκηστης. Τα πάντα καταρρέουν… γκρεμίζονται.. και οι αμφιβολίες μιας ζωής πετάγονται σκορπισμένες στα πόδια των ηρώων σαν χειροβομβίδες παίρνοντας και πληγώνοντας όποιον είναι δίπλα τους… Τι κρύβει ένα γράμμα? …Τι κάνουν τα λεφτά? Μέσα από τα πλούτη η προδοσία έρχεται θριαμβευτικά πατώντας γερά στα κορμιά των απλών θνητών…. Μπράβο Νατάσα για την εκπληκτική γραφή σου αλλά και για την πηγή φαντασίας που έχεις μέσα σου. Με έβαλες πραγματικά μέσα στο βιβλίο νιώθοντας τα συναισθήματα κάθε ήρωα σου…''

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, Αθηνά Φερεντίνου

Η αγαπημένη συγγραφέας, Αθηνά Φερεντίνου, επιστρέφει δυναμικά στα εκδοτικά δρώμενα με ένα μοναδικό μυθιστόρημα με τίτλο ''Σαν να μην πέρασε μια μέρα'', ένα βιβλίο-ύμνο στη ζωή. Είχε προηγηθεί το βιβλίο της ''Έτσι το λέει ο λαός'', στο οποίο η συγγραφέας συγκέντρωσε πλήθος παροιμίων και αποφθεγμάτων και προχώρησε σε ένα μαγικό ταξίδι-επεξήγηση του τρόπου με τον οποίο γεννήθηκε το καθένα από αυτά, διατηρήθηκε, επέζησε και έφτασε στις μέρες μας. Η Αθηνά Φερεντίνου είναι αμφισβήτητα μια συγγραφέας που τολμά να αναμετρηθεί με το διαφορετικό, καταφέρνοντας επάξια να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μας χαρίσει μοναδικά βιβλία. Για το ''Σαν να μην πέρασε μια μέρα'' δεν θα σας αποκαλύψω τίποτα, δεδομένου ότι η επίσημη πρώτη του κατέφτασε, μόλις στις 27 του μήνα στο χώρο του βιβλιπωλείου Ν. & Σ. Μπατσιούλας, Πανόρμου 83 (έναντι στάση μετρό), Αθήνα και ώρα 7 μ.μ.  Να είστε όλοι εκεί! Καλή επιτυχία Αθηνά μου!

Το μπλε ρόδο και η κατάρα της μάγισσας, Μαρία Προδρόμου

Η λογοτεχνία του φανταστικού, όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται, είναι ένα είδος (κατά την προσωπική μου πάντα άποψη) όχι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας. Σε μια χώρα όπου  μύθοι, θρύλοι και ιστορίες για πλάσματα της φαντασίας συντροφεύουν τους ανθρώπους από τη γέννησή τους, θαρρείς και θα περιμένε κανείς αυτό το είδος να βρίσκεται σε ακμή. Φυσικά οι αξιόλογες πένες, όπως αυτή της Άντζελας Πίτλιγνκερ (Ναραντέλ, η μάχη της Σκιάς) δεν λείπουν, παρασύροντάς μας σε ταξίδια και κόσμους του ονείρου. Αυτή τη συνταγή φαίνεται πως αποφάσισε να ακολουθήσει και η αγαπημένη συγγραφέας Μαρία Προδρόμου, παρουσιάζοντας σύντομα το βιβλίο της ''Το μπλε ρόδο και η κατάρα της μάγισσας'' που θα κυκλοφορήσει σε e-book. Η συγγραφέας μας καλεί σε ένα μαγικό ταξίδι με την υπόσχεση να κρατήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο.

Παρουσίαση ''Η αγάπη που άνθισε στην ψυχή μου'' και Κέρινες δημιουργίες

Για το βιβλίο της Ειρήνης Φραγκάκη, είχαμε μιλήσει πριν αρκετό καιρό, έχοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Τώρα, η Ειρήνη ετοιμάζεται για μια ακόμη παρουσίαση, αυτή τη φορά στην Αθήνα και στο καφέ-βιβλιοπωλείο Έναστρον, έχοντας στο πλευρό της την αγαπημένη συγγραφέα Αναστασία Καλλιοντζή και πιο έτοιμη από ποτέ για να μας μαγέψει. Το Σάββατο λοιπόν 24 Μαρτίου, κατηφορίζουμε προς το Έναστρον.
Στον ίδιο χώρο, το ίδιο απόγευμα, μια άλλη αγαπημένη φίλη, η Βίκη Λογοθέτη, θα παρουσιάσει τις δημιουργίες της, κατά κύριο λόγο από κερί, φτιαγμένες αποκλειστικά από υλικά της φύσης. Τι καλύτερο λοιπόν για εκείνο το απόγευμα; Σας περιμένουμε!

Άγγελοι πολέμου, απόσπασμα

Λίγο ελληνικό άρωμα από τους ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ.

«Αχ, Ελλάδα!» αναστέναξε στη θύμηση του μοναδικού καλοκαιριού που είχε περάσει στην πατρίδα της. Ήταν τότε που οι αντιστάσεις του πατέρα της για επιστροφή στη γενέτειρα κάμφθηκαν μπροστά στο πείσμα και στη νοσταλγία της μητέρας της. Τι υπέροχο καλοκαίρι ήταν τούτο! Θάλασσα και ουρανός έσμιγαν αρμονικά σ’ ένα πρωτόγνωρο αγκάλιασμα, γινόταν ένα υπό το φως της σελήνης, της ουράνιας αυτής θεάς και του ήλιου, του γενναιόδωρου φωτοδότη που όλα στην πλάση τα ορίζει. Ουρανός και θάλασσα ερωτοτροπούσαν για χάρη τους…

            Το ταξίδι με το τρένο κράτησε πολλές ώρες αλλά ούτε η Άλκηστη ούτε η Έλλη έδειχναν να νοιάζονται ιδιαίτερα. Εικόνες και τοπία εναλλασσόταν κάθε λίγο. Έλατα και βελανιδιές παραχωρούσαν τη θέση τους σε λίμνες και ποτάμια, μικρά χωριά και μεγάλες πόλεις, ανθρώπους και τόπους διαφορετικούς απ’ αυτούς που είχαν γνωρίσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί με την Ελλάδα. Με το που έφτασαν στην Αθήνα ένιωσαν τον αέρα ν’ αλλάζει. Τι είχαν απογίνει η υγρασία και η ομίχλη της βρετανικής πρωτεύουσας; Ποιο ήταν το φωτεινό πλάσμα που χαμογελούσε ψηλά στον ουρανό λες και τους έγνεφε; Ώστε έτσι ήταν η ζωή στην Ελλάδα, φωτεινή!

            Χάρη στον Αχιλλέα και στο Μιχάλη, τους γιους του θείου Αγησίλαου, περπάτησαν σε κάθε σχεδόν σπιθαμή της πόλης. Τίποτα ωστόσο δεν γοήτευσε την Άλκηστη όσο η Πλάκα, η παραμυθένια γωνιά της πόλης που θύμιζε περισσότερο νησί. Τ’ Αναφιώτικα δεν ήταν παρά ένας παράδεισος, μια μικρή όαση… Το μεθυστικό άρωμα του νυχτολούλουδο πλημμύριζε τα γραφικά σοκάκια, τα γεμάτα χαρούμενες παιδικές φωνές και όνειρα, ενώ τα γεράνια στις γλάστρες έφεραν στο μυαλό κατακόκκινα φιλιά. Οι άνθρωποι περπατούσαν ξέγνοιαστοι στα στενά δρομάκια με το βλέμμα πάντοτε στραμμένο προς τον Παρθενώνα, το ιερό της Ολύμπιας Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης και αφέντρας της ιστορίας της. Αργά το βράδυ όταν το φως της ημέρας χανόταν πίσω από τα βουνά, τα καφενεδάκια γέμιζαν κόσμο, ντόπιους και ξένους που προσπαθούσαν να ξεκλέψουν μια στιγμή ευτυχίας, μια νότα χαράς, κάτι που θα τους έβγαζε από τη δίνη της μονοτονίας και την ανία της καθημερινότητας.

            Ακολούθησαν οι μέρες στο νησί. Πίσω από τους τεράστιους όγκους των μεσαιωνικών τειχών, εκεί όπου άλλοτε περιδιάβαιναν ιππότες με αστραφτερές πανοπλίες, τώρα η Άλκηστη ζούσε το δικό της παραμύθι. Έχουν τα παραμύθια τον τρόπο τους να σε παρασύρουν και να σε κάνουν να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Τι και αν ο Αχιλλέας επέμενε να της θυμίζει ότι οι ρομαντικές ιστορίες για πριγκιπόπουλα και πριγκιποπούλες ήταν μέρος του μύθου, η φαντασία της Άλκηστης επέμενε να καλπάζει σαν κάτασπρο άτι…

            Αργά το βράδυ όταν ο ήλιος χανόταν στα γαλάζια νερά βάφοντας με χρυσοκόκκινες ανταύγειες τα απόρθητα τείχη, ο ήχος κάποιας μπουρού ταξίδευε το μυαλό πάνω σε κύματα γαλάζια. Με τα παπούτσια στα χέρια και τη θαλασσινή αλμύρα να νοτίζει το φόρεμά της, η Άλκηστη απολάμβανε να περπατά στην ακρογιαλιά με μοναδική συντροφιά κάποιο ψαροπούλι που ξεμάκραινε από τη ρώτα του. Στεκότανε λίγο σιμά της και μετά ξάνοιγε τα φτερά του να πετάξει ψηλά παίρνοντας μαζί τα όνειρά της…

Μοίρας αδράχτι

Είναι παράξενο το τι οδηγεί κάθε φορά την έμπνευσή μας σε μαγικά μονοπάτια. Είναι ένα συναίσθημα, μια εικόνα, μια κατάσταση. Κάποτε, το ερέθισμα μπορεί να σβήσει ή ακόμα και να μοιάζει ανούσιο, η έμπνευση όμως της στιγμής θα παραμείνει, συχνά με όμορφα αποτελέσματα. Και τα μουσικά βήματα συνεχίζονται, αποτέλεσμα της Μούσας... Μοίρας αδράχτι, σε στίχους δικούς και μουσική-ερμηνεία του Χρήστου Ρενιέρη.

Όνειρα δίχως ουρανό, της Κατερίνας Σωπύλη Μπουγαζιανού

Έχουν τα όνειρα ουρανό; Κι αν δεν έχουν, θα βρεθεί ποτέ κάποιος να τα φιλοξενήσει; Φαίνεται πως η Κατερίνα Σωπύλη Μπουγαζιανού, κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο χώρο της λογοτεχνίας, έχει τις απαντήσεις. Για το βιβλίο δεν θα σας αποκαλύψω τίποτα προς το παρόν. Όχι, δεν είναι μυστικό δεδομένου ότι το βιβλίο βρίσκεται ήδη σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Όμως, σε  τρεις περίπου εβδομάδες σας περιμένουμε στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, οπότε εκεί θα σας αποκαλύψουμε πολλά. Για το βιβλίο θα μιλήσει η Κατερίνα, η αγαπημένη συγγραφέας Ευρυδίκη Αμανατίδου κι εγώ. Σας περιμένουμε και σας υπόσχομαι πως δεν θα απογοητευτείτε! Η πένα της Κατερίνας θα σας κρατήσει μέχρι τέλους!