Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα... Της Αναστασίας Κορινθίου

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή. Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη. Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.

Όχι, φίλε. Από τέτοιες γυναίκες δεν επιστρέφεις.

Μένεις εκεί, ταγμένος ψυχή και σώμα. Δεμένος πεισθάγκωνα, δίχως καμία διαμαρτυρία.

Αυτές οι γυναίκες είναι όαση σε έναν κόσμο που διψά. Είναι φως σε ένα σύμπαν που πνίγηκε μες τα σκοτάδια.

Από τη μια πλευρά είναι οι δήθεν. Δήθεν άνετες, δήθεν οικείες, δήθεν οι γυναίκες της ζωής σου. Κι είναι μια απειροελάχιστη στιγμή που τραβιέται η κουρτίνα από τα μάτια σου και βλέπεις την αλήθεια.

Λάθεψες φίλε.

Κι από την άλλη είναι εκείνες. Θα σου γελάσουν, θα σου φωνάξουν, θα σε νοιαστούν. Θα παθιαστούν με κάτι τόσο δα μικρό, θα προνοήσουν, θα δοθούν.

Ξέρεις πως είναι να δίνεσαι δίχως όρια; Δίχως δεύτερες σκέψεις; Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς;

Εκείνες θα στο μάθουν. Γιατί από την ώρα που θα μπουν στη ζωή σου ή εσύ στη δική τους, ο κόσμος σου θα αλλάξει τροχιά. Τόσο πολύ που θα ξεχάσεις πως ήσουν πριν. Τόσο πολύ που δε θα θελήσεις ποτέ άλλοτε να είσαι αλλιώς.

Αυτές οι γυναίκες φτιάχτηκαν για να σημαδεύουν. Και δεν το κάνουν επίτηδες. Δεν το αποζητούν. Απλά έτσι γίνεται.

Η γνωριμία τους είναι σημάδι. Η παρουσία τους ανάσα. Η απουσία τους καημός.

Δε θα σου πω εγώ να τα αγαπάς τούτα τα θηλυκά. Γιατί απλούστατα δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς.

Θα σου πω μόνο να τα προσέχεις ως τους αξίζει...


Μια ''πειραγμένη'' μετάφραση από τα αγγλικά της υπέροχης συγγραφέως και φίλης, Αναστασίας Κορινθίου.

Συγγραφέας θα πει...

Αυτός που χτίζει λέγεται χτίστης και αυτός που φτιάχνει έπιπλα επιπλοποιός. 

Έτσι, αυτός που γράφει βιβλία λέγεται συγγραφέας. 

Τα πρώτα χρόνια που έγραφα, απέφευγα να πω τι κάνω. Όταν κάποιοι φίλοι άρχισαν να το διαδίδουν, άκουσα δεκάδες σχόλια: ότι είμαι ψώνιο, σνομπ, απόμακρη, λίγο… σαλταρισμένη, πως αποκλείεται να ασχολούμαι σοβαρά με τους μαθητές μου γιατί την ώρα που κάνω μάθημα σκέφτομαι τους πρωταγωνιστές των βιβλίων μου και άλλα πολλά. 

Η αλήθεια είναι πως τα βράδια φοράω το ‘σκάφανδρό’ μου και περπατάω στα σύννεφα. 

Ένας από τους λόγους που το κάνω είναι για να μην αρχίσω στα πινελάκια αυτούς που κάνουν την καθημερινότητά μου δύσκολη (φαντάζομαι πως αυτό με κάνει και στριμμένη, τώρα). 

Βλέπετε, οι συγγραφείς είμαστε πάνω απ’ όλα άνθρωποι από τον ίδιο γαλαξία με όλους τους άλλους. Ερωτευόμαστε, αγαπάμε με πάθος, θυμώνουμε, κλαίμε, εκνευριζόμαστε και ενίοτε, θέλουμε να τα παρατήσουμε όλα.

 Εμένα τουλάχιστον μου συμβαίνουν όλα τα παραπάνω και καμιά φορά, τα όσα ζω τα κάνω και βιβλία. Έτσι, για να μου θυμίζω ότι τα ωραιότερα παραμύθια τα γράφει η ζωή. Η δική μου, η δική σου, του ξένου. 

Ξέρεις, είναι ωραίο πράγμα να τροφοδοτείς την ελπίδα, μέσα σου πρωτίστως.

Jade Vine, όπως μουσική.

Μπορεί το άκουσμα του ευρηματικού ονόματός τους, να μας ταξιδεύει προς άλλες κατευθύνσεις, όμως οι Jade Vine είναι μια ελληνική ροκ μπάντα με εναλλακτικό prog rock ήχο και έδρα το Λονδίνο. Πρόσφατα, ανακοινώθηκε η συνεργασία τους με την Μusicarchy Media και η κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ που φέρει τον τίτλο «Mind of a man» στις 26 Φεβρουαρίου ενώ στις 20/01/2016 κυκλοφόρησε το νέο τους video clip ‘Corpus Callosum’, ένα τραγούδι που χαρακτηρίζεται από ήχο και μελωδία που δεν περνούν απαρατήρητα.

Oι Jade Vine μετρούν ήδη αρκετό καιρό ‘ζωής’ στη ροκ μουσική σκηνή της Βρετανίας αλλά η 7^η Ιανουαρίου 2013 σηματοδότησε ένα δυναμικό ξεκίνημα με  την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο ‘Nothing Can Hide From Light’, το οποίο έτυχε ιδιαίτερα θερμής υποδοχής από κοινό και κριτικούς. Έκτοτε, δίνουν δυναμικά το παρόν τόσο στις δικές τους συναυλίες, όσο και ως support group όπως συνέβη με τους Anathema και τους Αntimatter.

Με ήχο αυθεντικό, δυναμικό αλλά και μελαγχολικό, οι Jade Vine διεκδικούν μια θέση στο μουσικό στερέωμα. Άλλωστε, την αξίζουν. 

https://www.youtube.com/watch?v=etT4rVrGyXc&noredirect=1

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη,

ξέρω πως σου στέλνω το γράμμα μου με ανορθόδοξο τρόπο αλλά αφενός ελπίζω να διατηρείς official λογαριασμό στο Facebook και αφετέρου να τον διαχειρίζεσαι εσύ και όχι κάποιο από τα ξωτικά σου. Δεν χρειάζεται να μάθει όλο το Ροβανιέμι τα 'άπλυτά' μας.

Γνωρίζω επίσης πως στο στέλνω στην εκπνοή σχεδόν του χρόνου αλλά οι τελευταίες μέρες παραήταν κουραστικές για μένα. 

Μην ανησυχείς όμως γιατί δεν σκοπεύω να σου ζητήσω το παραμικρό. 
Όχι, γιατί δεν ήμουν καλό παιδί.
Πιστεύω πως ήμουν.
Κυρίως, επειδή αντιστάθηκα στον πειρασμό να φερθώ σε κάποιους ανάλογα με τη (γαϊδουρινή) συμπεριφορά τους.
Τελικά, όπως είδες, δεν το έκανα.

Ξέρεις καλύτερα από μένα πως δεν αξίζει τον κόπο να χάνεις τον εαυτό σου και να μιμείσαι συμπεριφορές που δεν σου ταιριάζουν.

Έλεγα λοιπόν πως δεν θέλω να μου φέρεις τίποτα, απολύτως τίποτα.

Όχι πως δεν μου λείπουν πράγματα αλλά ξέρεις, σήμερα, καθώς ταξίδευα και έβλεπα τη θάλασσα σκεφτόμουν ότι το καλύτερο δώρο μου το έφερες όταν μάλλον μπέρδεψες τις εποχές και πίστεψες πως είσαι καλοκαίρι στην Αυστραλία. 

Απλώς, σ' ευχαριστώ.

By the way, αν σου περισσεύει, ρίξε λίγη μαγική σκόνη πάνω από την πόλη. Είναι ωραίο πράγμα η αγάπη.

Καλό σου δρόμο και...
Χο χο χο χο!

Με αγάπη, η Νατάσα που αρνείται να μεγαλώσει.

Ευτυχία θα πει.

Είναι παράξενο πώς ένα συνηθισμένο μεσημέρι στη δουλειά μπορεί να μετατραπεί σε φιλοσοφική αναζήτηση. Δευτέρα μεσημέρι και οι μαθητές μου καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να διαβάσουν. Και λέω προσπάθειες γιατί λίγο τα Χριστούγεννα που βρίσκονται προ των πυλών, λίγο το γεγονός ότι είναι μεσημέρι, η βαρεμάρα στην τάξη χτυπάει κόκκινο. 

Η καλύτερη μαθήτριά μου σηκώνει χέρι και ζητάει βοήθεια.

 Είμαστε στο λήμμα Ε και χρειάζεται λέξεις που αρχίζουν από αυτό. 

Ευτυχία, πετάγεται ένας συμμαθητής της. 

«Τι να γράψω ότι σημαίνει;» ρωτά απορημένη. 

Χμ, κοίτα που πέσαμε στα βαθιά. Άντε να εξηγήσεις τώρα τι είναι ευτυχία.  

Οκ, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. 

Η ευτυχία είναι μια κατάσταση.  

Όταν σε πλημμυρίζει, αισθάνεσαι σαν κάτι να γαργαλά τις αισθήσεις σου. 

Νιώθεις πως έχεις μετακομίσει πάνω σε ένα γαλάζιο –για το χρώμα δεν παίρνω όρκο, ο καθένας ας βρει τι του ταιριάζει-συννεφάκι και μαζί του ταξιδεύεις.  

Το τι σε έχει ανεβάσει σε αυτό είναι άλλο θέμα, υποκειμενικό θα έλεγα.  

Προσπαθώ να σκεφτώ τι κάνει εμένα ευτυχισμένη. 

Κλείνω τα μάτια. 

Χμ, όχι δύσκολο τελικά. 

Η ευτυχία μέσα μας ξεκινά από τα μικρά πράγματα και επεκτείνεται.

 Είναι  ένα τραγούδι, μια εικόνα, ένα τριαντάφυλλο που ανθίζει,  η όψη του φεγγαριού μια καθαρή νύχτα, οι ατελείωτες ώρες στο αυτοκίνητο με συντροφιά ένα αγαπημένο cd, μια βόλτα στη θάλασσα, μα κυρίως ένα αγαπημένο πρόσωπο να ζεσταίνει την καρδιά σου. 

 Ίσως τελικά η μεγάλη ευτυχία να κρύβεται ακριβώς εκεί.  

Γιατί η μέρα αποκτά ξεχωριστό χρώμα όταν ένας αγαπημένος σού γράφει την καλημέρα του, όταν το τηλέφωνο  χτυπάει μια δύσκολη μέρα και μια φωνή που αγαπάς στην άλλη άκρη του ακουστικού έρχεται να καλμάρει λίγο το τσιτωμένο νευρικό σου σύστημα.  

Παραδέξου το. Μόλις ακούς τη φωνή που θέλεις, αυτόματα παύεις να θες να πνίξεις τον καθένα που περνά από μπροστά σου. Όταν τον βλέπεις κιόλας, οι εσωτερικές σου καμπάνες χτυπάνε χαρμόσυνα.

Το μόνο πρόβλημα με την ευτυχία είναι ότι είναι εφήμερη. 

Πώς λέγαμε κάποτε μόνιμο προσωπικό και πια δεν ισχύει; 

Έτσι ακριβώς.

 Η ευτυχία έρχεται και φεύγει όποτε της καπνίσει. 

Η διάρκειά της ποικίλλει κάθε φορά και δεν είναι πάντα στο χέρι σου να την κρατήσεις αλλά είναι στο χέρι σου να προσπαθήσεις.

 Πάνω από όλα όμως, η ευτυχία είναι στιγμές. 

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο πείθομαι. 

Το συμπέρασμα είναι απλό, ζήσε τις στιγμές. 

Άνοιξε την αγκαλιά σου και ετοιμάσου να τις δεχτείς. 

Πάψε να αναζητάς το υπέρτατο, ίσως και να μην υπάρχει. 

Πάψε να πιστεύεις σε παραμύθια όταν στα πόδια σου απλώνεται η ζωή. 

Εύκολη δεν είναι και ούτε ποτέ χαρίστηκε σε κανέναν. Μπορείς όμως να την ζήσεις παλεύοντας για το καλύτερο.

 Αφουγκράσου τον κόσμο γύρω σου, τόλμα!

 Κάτι μου λέει πως η ευτυχία κρύβεται σε πράγματα που δεν τα περιμένεις, σε πρόσωπα που πριν φάνταζαν ξένα και τελικά, ίσως και να μην είναι ή να μην ήταν ποτέ.

Η ευτυχία, ακόμα κι όταν παίζει κρυφτούλι, κάποτε φανερώνεται... 

Της ψυχής βαρίδια

Είναι κάτι βαρίδια που δεν τα δένεις στα πόδια όπως οι φυλακισμένοι παλιά, τα δένεις στην ψυχή σου και τα κουβαλάς μαζί σου. 

Ξέρεις πως πρέπει να τα αποτινάξεις από πάνω σου, το λένε μυαλό και λογική.

Είναι σαν τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται στη ζωή μας.

Μόλις νιώσουν ότι σε χάνουν, επιστρέφουν αλλά ποτέ δεν μένουν πραγματικά. 

Σε κοιτάνε από μακριά, τους κοιτάς κι εσύ αλλά δεν αφήνεσαι και δεν αφήνονται γιατί και οι δύο πλευρές φοβούνται.

Θυμίζουν την παροιμία, φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. 

Μόνο που εν προκειμένω, δεν ξέρεις πώς να κάνεις κατανομή στους ρόλους. 

Ποιος ο Γιάννης και ποιο το θεριό.

Και οι μέρες περνάνε, απλώς περνάνε και τα βαρίδια μεγαλώνουν και θα είναι πάντα εκεί, όσο δεν τα διώχνεις, κινδυνεύοντας να χάσεις όχι τον Παράδεισο, μα τον εαυτό σου.

Magic in the air

Θα θυμάμαι πάντα εκείνο το μεσημέρι που το λεωφορείο έφευγε αφήνοντας πίσω ένα κομμάτι από εμένα. Τα άλλα μου κομμάτια τα είχες πάρει εσύ. 

Για μένα κράτησα μόνο τις αναμνήσεις από εσένα, εκείνες τις αναμνήσεις που πύρωναν την καρδιά μου και την κρατούσαν ζωντανή όταν ήθελα να πέσω κάτω και να αρχίσω να φωνάζω αδυνατώντας να πιστέψω τη φυγή- κι ας ήξερα πως το τέλος ήταν στην πραγματικότητα η αρχή. 

Στη ζωή, υπάρχει κάτι πολύ δυνατό και λέγεται μαγεία. 

Κάποιοι, τη βάφτισαν παραμύθι. 

Την έβαλαν σε γυάλινα γοβάκια και της έδωσαν πολλά και διαφορετικά ονόματα, αλλά η αληθινή μαγεία κρύβεται πάντα στα πρόσωπα των ανθρώπων. 

Έχεις προσέξει πώς κοιτάζει ερωτευμένος τον άνθρωπό του; Αν όχι, προσπάθησε.

 Θα δεις μικρές νεράιδες να χορεύουν γύρω του και να αφήνουν τη λάμψη τους. 

Ακόμα κι εσύ που δεν πιστεύεις στη μαγεία, θα πειστείς. 

Γιατί η μαγεία βρίσκεται εκεί που δεν την περιμένεις. 

Όχι σε σακουλάκια, όχι σε τυποποιημένες καταστάσεις, όχι στο συνηθισμένο. 

Σίγουρα, όχι στο νορμάλ. 

Την κουβαλούν εκείνοι που έχουν άστρο στα μαλλιά να τους φωτίζει κι αν είσαι τυχερός, θα πάρεις λίγη από τη δική τους. 

Αν όχι, λυπάμαι αλλά δεν ξέρεις τι χάνεις. 

Μη φοβάσαι. 

Τη μαγεία όταν την πασπαλίσουν γύρω σου οι Μοίρες, μόνο ευλογημένος είσαι. 

Για ό,τι έφεραν στη ζωή σου...