Παρουσίαση ''Η αγάπη που άνθισε στην ψυχή μου'' και Κέρινες δημιουργίες

Για το βιβλίο της Ειρήνης Φραγκάκη, είχαμε μιλήσει πριν αρκετό καιρό, έχοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Τώρα, η Ειρήνη ετοιμάζεται για μια ακόμη παρουσίαση, αυτή τη φορά στην Αθήνα και στο καφέ-βιβλιοπωλείο Έναστρον, έχοντας στο πλευρό της την αγαπημένη συγγραφέα Αναστασία Καλλιοντζή και πιο έτοιμη από ποτέ για να μας μαγέψει. Το Σάββατο λοιπόν 24 Μαρτίου, κατηφορίζουμε προς το Έναστρον.
Στον ίδιο χώρο, το ίδιο απόγευμα, μια άλλη αγαπημένη φίλη, η Βίκη Λογοθέτη, θα παρουσιάσει τις δημιουργίες της, κατά κύριο λόγο από κερί, φτιαγμένες αποκλειστικά από υλικά της φύσης. Τι καλύτερο λοιπόν για εκείνο το απόγευμα; Σας περιμένουμε!

Άγγελοι πολέμου, απόσπασμα

Λίγο ελληνικό άρωμα από τους ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ.

«Αχ, Ελλάδα!» αναστέναξε στη θύμηση του μοναδικού καλοκαιριού που είχε περάσει στην πατρίδα της. Ήταν τότε που οι αντιστάσεις του πατέρα της για επιστροφή στη γενέτειρα κάμφθηκαν μπροστά στο πείσμα και στη νοσταλγία της μητέρας της. Τι υπέροχο καλοκαίρι ήταν τούτο! Θάλασσα και ουρανός έσμιγαν αρμονικά σ’ ένα πρωτόγνωρο αγκάλιασμα, γινόταν ένα υπό το φως της σελήνης, της ουράνιας αυτής θεάς και του ήλιου, του γενναιόδωρου φωτοδότη που όλα στην πλάση τα ορίζει. Ουρανός και θάλασσα ερωτοτροπούσαν για χάρη τους…

            Το ταξίδι με το τρένο κράτησε πολλές ώρες αλλά ούτε η Άλκηστη ούτε η Έλλη έδειχναν να νοιάζονται ιδιαίτερα. Εικόνες και τοπία εναλλασσόταν κάθε λίγο. Έλατα και βελανιδιές παραχωρούσαν τη θέση τους σε λίμνες και ποτάμια, μικρά χωριά και μεγάλες πόλεις, ανθρώπους και τόπους διαφορετικούς απ’ αυτούς που είχαν γνωρίσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί με την Ελλάδα. Με το που έφτασαν στην Αθήνα ένιωσαν τον αέρα ν’ αλλάζει. Τι είχαν απογίνει η υγρασία και η ομίχλη της βρετανικής πρωτεύουσας; Ποιο ήταν το φωτεινό πλάσμα που χαμογελούσε ψηλά στον ουρανό λες και τους έγνεφε; Ώστε έτσι ήταν η ζωή στην Ελλάδα, φωτεινή!

            Χάρη στον Αχιλλέα και στο Μιχάλη, τους γιους του θείου Αγησίλαου, περπάτησαν σε κάθε σχεδόν σπιθαμή της πόλης. Τίποτα ωστόσο δεν γοήτευσε την Άλκηστη όσο η Πλάκα, η παραμυθένια γωνιά της πόλης που θύμιζε περισσότερο νησί. Τ’ Αναφιώτικα δεν ήταν παρά ένας παράδεισος, μια μικρή όαση… Το μεθυστικό άρωμα του νυχτολούλουδο πλημμύριζε τα γραφικά σοκάκια, τα γεμάτα χαρούμενες παιδικές φωνές και όνειρα, ενώ τα γεράνια στις γλάστρες έφεραν στο μυαλό κατακόκκινα φιλιά. Οι άνθρωποι περπατούσαν ξέγνοιαστοι στα στενά δρομάκια με το βλέμμα πάντοτε στραμμένο προς τον Παρθενώνα, το ιερό της Ολύμπιας Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης και αφέντρας της ιστορίας της. Αργά το βράδυ όταν το φως της ημέρας χανόταν πίσω από τα βουνά, τα καφενεδάκια γέμιζαν κόσμο, ντόπιους και ξένους που προσπαθούσαν να ξεκλέψουν μια στιγμή ευτυχίας, μια νότα χαράς, κάτι που θα τους έβγαζε από τη δίνη της μονοτονίας και την ανία της καθημερινότητας.

            Ακολούθησαν οι μέρες στο νησί. Πίσω από τους τεράστιους όγκους των μεσαιωνικών τειχών, εκεί όπου άλλοτε περιδιάβαιναν ιππότες με αστραφτερές πανοπλίες, τώρα η Άλκηστη ζούσε το δικό της παραμύθι. Έχουν τα παραμύθια τον τρόπο τους να σε παρασύρουν και να σε κάνουν να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Τι και αν ο Αχιλλέας επέμενε να της θυμίζει ότι οι ρομαντικές ιστορίες για πριγκιπόπουλα και πριγκιποπούλες ήταν μέρος του μύθου, η φαντασία της Άλκηστης επέμενε να καλπάζει σαν κάτασπρο άτι…

            Αργά το βράδυ όταν ο ήλιος χανόταν στα γαλάζια νερά βάφοντας με χρυσοκόκκινες ανταύγειες τα απόρθητα τείχη, ο ήχος κάποιας μπουρού ταξίδευε το μυαλό πάνω σε κύματα γαλάζια. Με τα παπούτσια στα χέρια και τη θαλασσινή αλμύρα να νοτίζει το φόρεμά της, η Άλκηστη απολάμβανε να περπατά στην ακρογιαλιά με μοναδική συντροφιά κάποιο ψαροπούλι που ξεμάκραινε από τη ρώτα του. Στεκότανε λίγο σιμά της και μετά ξάνοιγε τα φτερά του να πετάξει ψηλά παίρνοντας μαζί τα όνειρά της…

Μοίρας αδράχτι

Είναι παράξενο το τι οδηγεί κάθε φορά την έμπνευσή μας σε μαγικά μονοπάτια. Είναι ένα συναίσθημα, μια εικόνα, μια κατάσταση. Κάποτε, το ερέθισμα μπορεί να σβήσει ή ακόμα και να μοιάζει ανούσιο, η έμπνευση όμως της στιγμής θα παραμείνει, συχνά με όμορφα αποτελέσματα. Και τα μουσικά βήματα συνεχίζονται, αποτέλεσμα της Μούσας... Μοίρας αδράχτι, σε στίχους δικούς και μουσική-ερμηνεία του Χρήστου Ρενιέρη.

Όνειρα δίχως ουρανό, της Κατερίνας Σωπύλη Μπουγαζιανού

Έχουν τα όνειρα ουρανό; Κι αν δεν έχουν, θα βρεθεί ποτέ κάποιος να τα φιλοξενήσει; Φαίνεται πως η Κατερίνα Σωπύλη Μπουγαζιανού, κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο χώρο της λογοτεχνίας, έχει τις απαντήσεις. Για το βιβλίο δεν θα σας αποκαλύψω τίποτα προς το παρόν. Όχι, δεν είναι μυστικό δεδομένου ότι το βιβλίο βρίσκεται ήδη σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Όμως, σε  τρεις περίπου εβδομάδες σας περιμένουμε στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, οπότε εκεί θα σας αποκαλύψουμε πολλά. Για το βιβλίο θα μιλήσει η Κατερίνα, η αγαπημένη συγγραφέας Ευρυδίκη Αμανατίδου κι εγώ. Σας περιμένουμε και σας υπόσχομαι πως δεν θα απογοητευτείτε! Η πένα της Κατερίνας θα σας κρατήσει μέχρι τέλους!

Η νεράιδα μέσα μας, Νίκος Χριστοφίλης

Κάποιοι πιστεύουν στους φύλακες-αγγέλους, στα άυλα εκείνα όντα που βρίσκονται κοντά στον καθένα μας και τον προστατεύουν. Ο συγγραφέας Νίκος Χριστοφίλης καταπιάνεται με τις νεράιδες, που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει βρίσκονται δίπλα μας.
Το παραμύθι του, ένα παραμύθι για "μεγάλα'' παιδιά, μας ταξιδεύει στο χτες για να καταλήξει στο σήμερα. Θρύλοι για ιππότες και νεράιδες ζωντανεύουν δοσμένοι με γλώσσα λιτή αλλά όμορφα περιγραφική, ενώ τα νοήματα αγγίζουν κάθε ευαίσθητη χορδή.
Ένας έρωτας μεταξύ ανόμοιων όντων παίρνει σάρκα και οστά και μας κάνει να ονειρευόμαστε με μάτια ανοιχτά την ελπίδα που ακόμα ζει.
Ο Νίκος είναι από τους συγγραφείς που αφήνουν ολοκληρωτικά το στίγμα τους στην κάθε δουλειά τους, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να μην αναφέρω. Το βιβλίο, εκτός από την όμορφη πλοκή του, χαρακτηρίζεται από μια όμορφη και διακριτική εικονογράφηση που δίνει ξεχωριστό τόνο στο βιβλίο.


''Νεράιδα: για κάποιους είναι το πλάσμα που έχει τα ιδανικά χαρακτηριστικά ενός συντρόφου και για άλλους συμβολίζει το ανεκπλήρωτο. Είναι τυχεροί εκείνοι που κατορθώνουν να ζουν με τη νεράιδα τους, και άτυχοι εκείνοι που δεν τη συναντούν ποτέ ή τη χάνουν.

Κάποιοι -λιγότερο τυχεροί- απλώς την αισθάνονται δίπλα τους σε κάθε βήμα χωρίς να τη βλέπουν. Άλλοι την κλείνουν στο νου και στην ψυχή τους, στα όνειρά τους, και μαζί της πορεύονται στο ταξίδι της ζωής, για πάντα... Ένα παραμύθι  γι`αυτούς που είχαν, έχουν ή ψάχνουν να βρουν τη νεράιδα τους...''

 Αν είστε από εκείνους που ψάχνουν την νεράιδά τους, τότε δεν έχετε παρά να κρατήσετε στα χέρια σας τη νεράιδα του Νίκου Χριστοφίλη.

Η Νεράιδα δίπλα μας,  Νίκος Χριστοφίλης

Εκδ. Ζαχαράκης

Σβησμένοι φάροι

Το επόμενο βήμα έμελλε να είναι μελωδικό... Η έμπνευση χτυπά την πόρτα σου όταν αυτή το επιλέξει, κι αν κατά τύχη χτυπήσει δύο πόρτες ταυτόχρονα ακόμα καλύτερα. Στίχοι που πήραν σάρκα και οστά χάρη στη μουσική και την ερμηνεία του Χρήστου Ρενιέρη. Σβησμένοι φάροι...

Κύμα αλαργινό, ΣΟΦΙΑ ΔΕΥΤΕΡΙΓΟΥ-ΝΑΤΑΣΑ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ

Θάλασσα, τα μυστικά μου σε σένανε πρόδωσα
τη νύχτα που αργοκυλούσε το δάκρυ της γης.
Μονάχη  την ακτή σου περπάτησα,
πάνω στο βράχο σου χάραξα τα μυστικά μου
να σου μιλώ για της ψυχής τα πάθη,
μαργαριταρένια στολίδια, λάφυρα στο βυθό σου, ναυάγια της μνήμης.
Καρτερικά σε περίμενα, να με πηγαίνει ο άνεμος κοντά σου.
Φόρεσα στα μαλλιά κοχύλια, πλεξούδες τα'δεσα να φανείς,
πως μοιάζουν τα γαλανά σου στα μάτια που πίστευα.
Να σμίγω στις χούφτες σου την ασημένια ράβδο,
να ντύνομαι την αλμύρα σου,
να σου χαρίζω πετράδια της Ανατολής,
βότσαλα θαμμένα στο σήγμα της άμμου.
Στα χέρια σου αφέθηκα, να πνέω τη ζεστή ανάσα σου,
να βρέχομαι στη σκιά σου, να ταξιδεύω με τα κύματά σου,
μόνο να σου ζητήσω θέλω,
φέρε πίσω την αγάπη μου, για χάρη της σε γύρεψα, νόστος η ανάγκη μου…
αλλιώτικα στείλε κύμα και πνίξε με στα νερά σου,                    
ένα με σένα να γενώ
 για πάντα…