Το μυστικό των αλόγων, μέσα από τα μάτια της Κλειούς Τσαλαπάτη

Το βιβλίο αυτό είναι το τρίτο της Νατάσας που διαβάζω. Ενώ το είχα για αρκετό καιρό στη βιβλιοθήκη μου, για κάποιο λόγο δεν αποφάσιζα να το διαβάσω. Όταν πια πήρα στα χέρια μου και τη συνέχειά του, "Το Μυστικό Των Αλόγων-Η Επιστροφή", το αποφάσισα. Τώρα ξέρω γιατί το καθυστερούσα... Γιατί όταν θα τελείωνα το πρώτο θα ήθελα απεγνωσμένα να διαβάσω τη συνέχειά του!
Υπέροχο βιβλίο. Μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη σελίδα μέχρι και την τελευταία. Ζωντανοί χαρακτήρες που μπλέκονται μεταξύ τους σε μια πλοκή που δε μπορείς εύκολα να μαντέψεις. Οι ζωές όλων τους άρρηκτα δεμένες και οι αποφάσεις και οι πράξεις του ενός επηρεάζουν στο μέγιστο βαθμό την πορεία της ζωής του άλλου.
Ένα μυστήριο που προσπαθεί η ηρωΐδα μας να αποκαλύψει. Ένα μίσος που καταλήγει να γίνει αγάπη. Ένας άδικος χαμός ενός ανθρώπου, που παρεξηγήθηκε και παρερμηνεύτηκε από πολλούς. Ένα μυστικό που κρατούν σφραγισμένο μέσα τους έντεκα άλογα και που όταν θα αποκαλυφθεί θα αλλάξει τη ζωή όλων. Η δικαίωση κάποιων ανθρώπων που, ακόμα κι αν δε ζούνε, το πνεύμα τους, η ψυχή τους την επιζητά για ησυχάσει. Μέσα σε όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχει πάντα παρούσα και κυρίαρχη η αγάπη. Άλλοτε η όμορφη αγάπη-λυτρωτής και άλλοτε η βασανιστική αγάπη-τιμωρός.
Συγχαρητήρια Νατάσα μου για το πανέμορφο πρώτο σου μυθιστόρημα!
Φίλοι μου σας το προτείνω ανεπιφύλακτα! Μετά, να είστε σίγουροι, θα αναζητήσετε και τη συνέχειά του!

Το μυστικό των αλόγων/Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή μέσα από τα μάτια της Βούλας Αθανασιάδου

Κάπου έξω από την Θεσσαλονίκη, εκεί αποφάσισα να τοποθετήσω τον χώρο και τον χρόνο που αφιέρωσα διαβάζοντας την διλογία της Νατάσας Γκουζικίδου. Μάλλον τυχεροί όσοι δεν έχουν διαβάσει κανένα από τα δύο, αφού τους δίνεται μια μοναδική ευκαιρία, να ταξιδέψουν ένα ταξίδι, μοναξιάς, μίσους, αγάπης, και έρωτα, ενός έρωτα που τελικά νικάει κάθε σκοτάδι, από την τρυφερή ψυχή της Άννας, και την μοναδική , την γλυκειά Νεφέλη. Τον Εκτορα και τον Μάριο. Δύο άντρες σταθμός, για τα βιβλία . Το ιπποφορβείο, να φαντάζει πανέμορφο μέσα στην κοιλάδα, στους βοσκότοπους, και να ζουν, να νιώθουν αυτά τα υπέροχα άτια, τις ψυχές των ανθρώπων. Όνειρα και απογοητεύσεις, μα και μυστήριο, να καλύπτει και να αναγκάζει τον αναγνώστη να τρέξει, να φτάσει στο τέλος. Να ταξιδεύει ιππεύοντας, προς τις λίμνες, ή τα φαράγγια, ανάλογα με το τι θα αποφάσιζε η ψυχή να διαλέξει, τις στιγμές τις μοναξιάς της, και των αναζητήσεων. Εύχομαι από καρδιάς, πάντα επιτυχίες Νατάσα. Αξίζουν και τα δύο, σαν μοναδική συντροφιά , σε διακοπές, στο σπίτι, εκεί όπου η ψυχή του ανρθώπους αναγνώστη, αποφασίζει, να αφεθεί στο ταξίδι τους.

''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή'' μέσα από τα μάτια της συγγραφέως Γεωργίας Κακαλοπούλου

H Νατάσα είναι από τις συγγραφείς που γοητεύουν τους αναγνώστες της με κάθε τους έργο. Από τις συγγραφείς που έχουν την ικανότητα να δίνουν και να παίρνουν από εκείνους, όσο περίεργο και αν μοιάζει αυτό.Ίσως να φταίει βέβαια η ατμόσφαιρα που ξέρει τόσο καλά να δημιουργεί, το μυστηριώδες κλίμα, οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκει τους ήρωες της και που είναι βασανιστικές, εφιαλτικές μερικές φορές, μα πάντοτε, άκρως ενδιαφέρουσες. Ο ψυχισμός των ηρώων της και οι ιδιαιτερότητες τους, μοναδικά και με μια τάση να προσφέρουν με τα τερτίπια και τις επιλογές τους σκοτάδι, αιχμές φόβου κι σταγόνες αγωνίας στα μέτωπα των αναγνωστών. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ταλέντο της Νατάσας Γκουτζικίδου, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή ώς το τέλος του βιβλίου της . Όπως στο Μυστικό των Αλόγων -η επιστροφή. Ένα βιβλίο που μας τραβά στο μεταφυσικό και το πραγματικό, σε μίσος και πάθος και σε επικίνδυνα μυστικά, παράλληλα με τις ευωδιές από τις πτυχώσεις ενός άνθους, δυνατού έρωτα. Η ικανότητα της συγγραφέως, να δημιουργεί μια γοητευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, καταφέρνει να προκαλεί άμεση εξασθένιση της πραγματικότητας από τις πρώτες κιόλας στιγμές ανάγνωσης, ενώ ταυτόχρονα μας μεταφέρει στους αόρατους κύκλους του σύμπαντος της ιστορίας της και με μαθηματική πρόσοδο αρχίζουν να μας περιβάλλουν αδιόρατα, ακατανόητα και συχνά, μεταφυσικά στοιχεία. Η ιστορία του Μυστικού των αλόγων 2, εξελίσσεται κάτω από ένα άραχλο πέπλο περιστατικών και συμπεριφορών απροσδόκητων. Καθώς την περιδιαβαίνει κανείς, έρχονται στιγμές που τον κυριεύει ανατριχίλα, αγανάκτηση και αγωνία για λύτρωση και κάθαρση, για περισσότερο φως.... Οι σκιές επικρατούν και ο έρωτας είναι ο μοναδικός φάρος που φωτίζει την βασανιστική τους επέλαση. Τα άλογα, υπέροχα, υπερήφανα, μοναδικά, γεμάτα συναίσθημα και διαίσθηση πλάσματα, αποτελούν έναν δυνατό καταλύτη. Το παιχνίδι με τον κίνδυνο κορυφώνεται, σελίδα τη σελίδα, αράδα την αράδα. Ο κίνδυνος κλείνει το μάτι πονηρά μέσα στην Επιστροφή. Κουνά το δάκτυλο και γελά ανατριχιαστικά ενώ το μόνο που μπορεί να κάνει ο αναγνώστης είναι να συνεχίσει να παίζει το τρομερό του παιχνίδι προκειμένου να παραμείνει ζωντανός. Σιωπήστε λοιπόν και παραμείνετε ψύχραιμοι... Συνεχίστε να παίζετε..... Αγαπημένη μου φίλη, θερμά συγχαρητήρια για το όμορφο δημιούργημα σου. Εύχομαι πάντοτε να γοητεύεις τους αναγνώστες σου και να τους τραβάς στα βάθη ενός, ιδιαίτερου και ξεχωριστού ... παιχνιδιού ανάγνωσης. Συγχαρητήρια!

Το παιχνίδι της χαράς

Όταν ήμουν μικρή, διάβαζα την Πολυάννα, μια πιτσιρίκα που έπαιζε ''το παιχνίδι της χαράς''. Ένα τέχνασμα ήταν, το οποίο είχε εφεύρει η ίδια για να παλεύει κόντρα στα άσχημα της καθημερινότητάς της. Εν ολίγοις, προσπαθούσε να σκέφτεται πως η ζωή θα μπορούσε να είναι χειρότερη και έβλεπε τα προβλήματά της ως μικρά.
Η Πολυάννα και το παιχνίδι της έγιναν φίρμες παγκοσμίως, είναι η αλήθεια, αλλά στην πράξη, πολλοί από εκείνους που τη μιμήθηκαν, διαπίστωσαν πως ήταν μία φούσκα, εκτός κι αν δεν το έπαιζαν σωστά.
Τι να πω, υπάρχει, πάντα και αυτό το ενδεχόμενο.
 Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν κάποιος να παίζει το παιχνίδι τόσο επιδέξια όταν όλος ο κόσμος γύρω του γκρεμίζεται και δεν έχει από πουθενά να πιαστεί.
Ναι, μαγκιά αν το καταφέρνει, το παραδέχομαι.
Αλήθεια, Πολυάννα, τι θα πρότεινες σε κάποιον που βλέπει όλη του τη ζωή να ανατρέπεται;  Δεν ξέρω αν μπορείς να τον βοηθήσεις, ίσως και να μην γίνεται, να πρέπει μόνος του να περάσει το λούκι και να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Η μόνη, ίσως, χρήσιμη συμβουλή που μπορείς να του δώσεις είναι μία: να προσέξει, εκεί, στην αναμπουμπούλα της ζωής, να μη χάσει τους δύο-τρεις ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να είναι κοντά του.Κανείς δεν πρέπει να γίνεται βράχος για να ξεσπάς τα μανιασμένα σου κύματα.
Να θυμάσαι,μόνο,  η ζωή, ποτέ, δεν χαρίστηκε σε κανέναν. Εντάξει, με κάποιους έχει υπάρξει λίγο πιο επιεικής και με άλλους, πιο σκληρή. Στο τέλος, πάντως, μένει μόνο ό,τι αξίζει. Ξεσκαρτάρισμα, το λένε και είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

''Το μυστικό των αλόγων, η επιστροφή'' με τα μάτια της Μαίρης Γκαζιάνη

Η Νατάσα Γκουτζικίδου επιστρέφει με το έκτο βιβλίο της και μαζί της επιστρέφουν τα άλογά της. Και τι μπορεί να προσφέρουν αυτή τη φορά τα άλογα που τόσο επιδέξια χειρίζεται η Νατάσα σαν αμαζόνα που η επαφή μαζί τους γίνεται μέρος της συγγραφικής της ζωής.
Ομολογώ πως με εξίταρε η ιδέα να διαβάσω την συνέχεια του βιβλίου, αγωνιώντας για το τι θα μπορούσε να μου προσφέρει η Νατάσα λογοτεχνικά, εφόσον το πρώτο βιβλίο είχε ολοκληρώσει την ιστορία μέσα από την πλήρη δικαίωση και κάθαρση των ηρώων. 
Όμως όταν πρόκειται για μια συγγραφέα του βεληνεκούς της Νατάσας τίποτα δεν είναι δύσκολο, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και κυρίως τίποτα δεν είναι επαναλαμβανόμενο.
Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου συναντάμε την Άννα, ηρωίδα του πρώτου βιβλίου σε περασμένη πια ηλικία και αυτή είναι η μόνη σύνδεση με την πρώτη ιστορία.
Από τις πρώτες, επίσης, σελίδες, συστήνοντάς μας τους νέους ήρωες, η Νατάσα καταφέρνει να κινητοποιήσει το θυμοειδές μας και να προκαλέσει την περιέργεια και στην συνέχεια την αγωνία μας.
Φυσικά και αυτή τη φορά, όπως κάνει σε όλα τα βιβλία της, χρησιμοποιεί έντονα το μεταφυσικό στοιχείο που ως φαίνεται ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στην ίδια και ως αριστοτέχνης του είδους μας την μεταφέρει μέσα από τα γραπτά της.
Γιατί η Νεφέλη είναι για χρόνια κλεισμένη στον εαυτό της και τι επιδιώκει να της προμηνύσει το κοριτσάκι με την κάπα, που συνεχώς εμφανίζεται σαν όραμα μπροστά της; Τι θέλουν να της αποκαλύψουν τα άλογα που αφηνιασμένα τρέχουν προς τον γκρεμό; 
Τι την χωρίζει από την αγάπη προς τον πατέρα της και τη ρόλο παίζει η θεία Ελευθερία που δεν τον αφήνει μόνο του ούτε για μια στιγμή;
Η Νεφέλη θα βρει την λύτρωση και το πραγματικό νόημα της ζωής μέσα από τον έρωτά της για τον Μάρκο και από τι αυτός θέλει να την προστατεύσει;
Ποια μυστικά κρύβονται; Και ποια είναι τα μάτια που ακούραστα παρακολουθούν τις κινήσεις όλων;
Θα καταφέρουν οι ήρωες να βρουν τις ισορροπίες στις σχέσεις τους και μέσα από ποια διαδικασία;
Η «επιστροφή» θα μπορούσε να είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά η Νατάσα προτίμησε να μην εμπλέξει «έξω» δυνάμεις στο βιβλίο της και έκανε πολύ καλά.
Η δεξιοτεχνία της στην συγγραφή, μας δίνει ένα πλήρες κείμενο, χωρίς καμιά αναπάντητη απορία. Μια-μια της διοχετεύει στο μυαλό μας και στη συνέχεις μέσα από περιπλοκές, διαπλοκές, μυστήρια ξεδιαλύνει το τοπίο δίνοντας τελικά έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στα άλογα, που αυτή τη φορά δεν κρύβουν κάποιο μυστικό αλλά αναλαμβάνουν τον ρόλο του εκτελεστή για την λύτρωση και την κάθαρση.
Ένα βιβλίο άρτιο από κάθε άποψη, γεμάτο με την αστείρευτη φαντασία της Νατάσας, την οποία καταθέτει στον γραπτό λόγο τόσο επιδέξια, ώστε να μην σου επιτρέπει να το αποχωριστείς.
Και κάθε φορά που διαβάζω Νατάσα Γκουτζικίδου μια σκέψη έρχεται έντονα στο νου μου…
Άραγε τι θα διαβάσω στο επόμενο βιβλίο; Και βέβαια αδημονώ!
Νατάσα μου καλοτάξιδο! Αν και ήδη ταξιδεύει με ούριο άνεμο!!!
Μαίρη Γκαζιάνη 13/07/2013

Έχει πανσέληνο απόψε

Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί να λυσσάω κυριολεκτικά να βρεθώ το καλοκαίρι στα χωριά των δικών μου. Οι λόγοι δεκάδες, μα ένας απ' αυτούς, ασήμαντος, ίσως, για τους πολλούς, μα σπουδαίος για μένα, ήταν ο ουρανός τους... Ο ουρανός της υπαίθρου έχει άλλο χρώμα απ' αυτόν της πόλης. Εκεί, κάθε αστεράκι έχει τη δική του θέση στο ουράνιο στερέωμα. Δεν το τρώει το φως ενός μεγαλύτερου. Το ίδιο και το φεγγάρι. 

Κάθε καλοκαίρι, ξεπροβάλλει η σελήνη ''ματωμένη'' πίσω από τους λόφους της γειτονικής χώρας και παίζει κρυφτό με τα δέντρα στο ποτάμι, μέχρι να ανέβει ψηλά. Ο ουρανός της υπαίθρου, σου επιτρέπει να θαυμάσεις κάθε σημαντικό ή ασήμαντο (αστρονομικό) φαινόμενο: μια βροχή των αστεριών, μια πανσέληνο...

Κλείνεις τα ματιά και αφουγκράζεσαι κάθε ήχο. Από το κόασμα των βατράχων πέρα στο ποτάμι μέχρι το μικρό, ελάχιστο βουητό που αφήνει πίσω της ο χορός κάποιας πυγολαμπίδας. Αν με ρωτήσει κανείς τι αγαπώ περισσότερο στο χωριό είναι η όψη μιας πανσελήνου, που ανεβαίνει σταδιακά στον ουρανό και λούζει με το φως της τον βυζαντινό πύργο χαράζοντας ασημένια μονοπάτια στον κάμπο. 

Το αγαπώ το φεγγάρι όσο λίγα πράγματα στη ζωή. Το αγαπώ σε κάθε φάση του, αλλά δεν γίνεται να μη με συγκλονίζει περισσότερο η ολοκλήρωσή του. Τότε που στέκεται με ολόκληρο το χρυσαφί του φόρεμα και επιδεικνύει τη δύναμη του σύμπαντος. 

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η ανθρώπινη φαντασία έπλασε δεκάδες μύθους με αφορμή την πανσέληνο.  Δεν είναι τυχαίο ότι συνθέτες, ποιητές και ζωγράφοι εμπνέονται από εκείνη.

Κάθε πανσέληνο, περιμένω να δω το φεγγάρι να ανατέλλει. Στον υπολογιστή μου παίζουν όλα τα σχετικά τραγούδια και δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι κάπου ένα ζευγάρι μάτια βλέπει τη σελήνη με τα δικά μου μάτια (χωρίς μυωπία, ελπίζω), πως κάπου μια καρδιά χορεύει στους ίδιους ρυθμούς με τη δική μου... 

Μέχρι την επόμενη πανσέληνο, λοιπόν, απολαύστε την αποψινή. Λένε πως θα είναι η πιο όμορφη εδώ και χρόνια...

Χορεύοντας στο κενό

Έχεις νιώσει ποτέ να στροβιλίζεσαι στο κενό;

 Έχεις αισθανθεί τον κόσμο να γκρεμίζεται σε κάθε βήμα σου; 

Πως η κάθε σου επιλογή είναι ένα λάθος, μεγαλύτερο από το προηγούμενο; 

Πως ό,τι πιάνεις, όχι μόνο δεν γίνεται χρυσάφι, αλλά το καταστρέφεις κιόλας; 

Έχεις νιώσει πως θες να αγγίξεις το φως και δεν τα καταφέρνεις; 

Ξέρεις πώς είναι να θες το άπιαστο;

Έχεις αισθανθεί να θες κάτι πολύ και να μην το διεκδικείς όπως του αρμόζει;

Ε, καλά, άμα τα έχεις νιώσει όλα αυτά, τι σκατά κάνεις και δεν αλλάζεις τα δεδομένα;

 Τόλμα!