ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ: ένα εξαιρετικό βίντεο...

Μια όμορφη έκπληξη με περίμενε εχτές το βράδυ όταν ο αγαπημένος φίλος Αλέξανδρος Μπαβέας μου έστειλε ένα βίντεο με αφορμή στο μυθιστόρημά μου ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ. ''Ντυμένο'' ορχηστρικά με τη πασίγνωστη μελωδία ''Send me an angel'' του συγκροτήματος των Scorpions, αλλά και με αποσπάσματα του βιβλίου και εικόνες που σε ταξιδεύουν, ο Αλέξανδρος κατάφερε να προσδώσει μοναδικό χρώμα σε ένα βιβλίο που για μένα σημαίνει πολλά! Το "ευχαριστώ'' νομίζω πως είναι λίγο Αλέξανδρε...

Βόλτα στο φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου

«ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ δεν θα είναι άσχημη», συλλογίστηκα και κάπως έτσι βρέθηκα μια Κυριακή στο Μοναστηράκι για να απολαύσω μέσα από τα μάτια του αφηγητή τους μικρούς θησαυρούς που μπορεί κανείς να βρει εκεί. Ένα αγαπημένο συγγενικό μου πρόσωπο κάνει ακριβώς ό, τι και ο αφηγητής μας. Βόλτες στο Μοναστηράκι, εκεί όπου κάποιος μπορεί να ανακαλύψει ανάμεσα σε στοίβες παλιών πραγμάτων κρυμμένες ακόμα κι ολόκληρες ζωές. Μπροστά σε μια τέτοια ανακάλυψη φαίνεται πως βρίσκεται ο ήρωάς μας όταν ανακαλύπτει ένα ντοσιέ που φέρνει έναν παράξενο τίτλο (για ντοσιέ) αλλά απ’ ότι φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον για να προσελκύσει το ενδιαφέρον του!
Από τη στιγμή εκείνη και μετά, η αφήγηση παραπαίει μεταξύ φανταστικού και ρεαλιστικού, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Μια πραγματικότητα όμως κι ένα όνειρο που κρύβουν μέσα τους τη σύγκρουση. Όχι μια τυχαία σύγκρουση, αλλά την σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Την πιο επίπονη, την πιο δύσκολη, αλλά κι εκείνη που όταν πραγματωθεί θα οδηγήσει στη λύτρωση της ψυχής  και θα μας αποδεσμεύσει από τους φόβους και τις Ερινύες. Μια σύγκρουση που φαντάζει δυσβάσταχτη αλλά παίρνει τελικά χαρακτήρα Κάθαρσης.
Ο Δημήτρης Νίκου με εξαιρετική μαεστρία, με λόγο που κυλά σαν γάργαρο ποτάμι, μας ωθεί σε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας. Ένα βιβλίο που προβληματίζει χωρίς να κουράζει, ένα βιβλίο που καταφέρνει ό, τι υπόσχεται ο τίτλος του… Μια βόλτα στο φεγγάρι!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
''Απώλεια και εξομολόγηση.
Αναμνήσεις που ξεκλειδώνουν το ερμάρι των πιο πολύτιμων εικόνων της ψυχής. Σκέψεις, διηγήσεις και όνειρα που συνδέουν με μια λεπτή -σχεδόν διάφανη- κλωστή, τη φαντασία και την αλληγορία με την πραγματικότητα. Μικρά και μεγάλα κομμάτια από τις υποστάσεις του εαυτού και του είναι, που όλα μαζί συνθέτουν το πολύχρωμο βιτρό μιας ζωής. Υποστάσεις ίδιες, μα ταυτόχρονα τόσο διαφορετικές, ξένες αλλά την ίδια στιγμή δικές μας.
Γράφει και εξομολογείται σ' αυτό που τον πήρε απ' το χέρι και του άλλαξε τη ζωή, στη δύναμη που μετέβαλε τη ροπή των πραγμάτων. Αφήνεται να παρασυρθεί και να παρασύρει σε διαδρομές δαιδαλώδεις, που πρέπει να περπατούνται αργά, προσεκτικά.
Εξομολόγηση με αφορμή μια απώλεια, που γίνεται παρουσία ισχυρή, ξανά και για πάντα''.

Βόλτα στο φεγγάρι, Δημήτρης Νίκου
Εκδ.Ίαμβος

Μεσάνυχτα, η μυσταγωγία της Φύσης

Μεσάνυχτα, ένα ενδιάμεσο. Ένα πέρασμα, το μεγαλύτερο ίσως. Από τη μέρα στη νύχτα. Από τη νύχτα στη μέρα. Μια ιεροτελεστία της Φύσης. Μια μυσταγωγία με καθαρά τελετουργικό χαρακτήρα. Είναι η ώρα που το ρολόι σημαίνει δώδεκα φορές και νιώθει κανείς πως το διαφορετικο πλανάται στην ατμόσφαιρα. Ακόμα και ο αέρας αλλάζει. Γίνεται μέρος της μυσταγωγίας, συνένοχος στην αιωνιότητα. Είναι το ομαλό πέρασμα που προετοιμάζει για όσα θα έρθουν.

Μα πάνω απ' όλα, είναι η ώρα που ακόμα και η πόλη βυθίζεται στη σιγή. Τα φώτα της, φάροι στο σκοτάδι, ίσα να διώχνουν μακριά το φόβο που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων της μεγαλούπολης. Το φόβο για το άγνωστο και το διαφορετικό. Γι' αυτό που συχνά θωρούν άσχημο γιατί αρνούνται να γνωρίσουν καλύτερα. Μα η ασχήμια δεν ξέρει να κρυφτεί. Έχει πάντοτε τρόπο και φανερώνεται. Ειδικά αυτή της ψυχής... Πώς να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι;

To αστεράκι που ήθελε να γίνει άνθρωπος

Χιλιάδες φεγγάρια πριν, τα αστέρια ήταν οντότητες που ζούσαν στον ουρανό. Από ψηλά παρατηρούσαν  όλο περιέργεια τον κόσμο των ανθρώπων και δεν ήταν λίγες οι φορές που εξέφραζαν την απορία τους για τα δεινά που προκαλούσε ο ένας στον άλλον. Για το λόγο αυτό  συχνά έστρεφαν αλλού το βλέμμα τους να μη γίνονται μάρτυρες της δυστυχίας και της μιζέριας.
Ένα αστεράκι όμως, πιο περίεργο από τα άλλα, θέλησε κάποτε να γνωρίσει από κοντά τους ανθρώπους. Το γοήτευε η ανθρώπινη φύση, κι ας είχε ακούσει τόσα  άσχημα από τα υπόλοιπα άστρα του ουρανού. Κάποια είχαν ταξιδέψει στη γη και είχαν πολλά να διηγηθούν για τις ανθρώπινες συνήθειες. Τους έκανε εντύπωση ο χαρακτήρας των ανθρώπων.  Τη μια γελούσαν, την άλλη έκλαιγαν. Πότε ήταν  χαρούμενοι και πότε λυπημένοι. «Δεν είναι ο κόσμος για εμάς» έλεγαν καταλήγοντας.

Μα το αστεράκι επέμενε. Ήθελε  να γνωρίσει τους ανθρώπους.   Έτσι, ένα βράδυ χωρίς δεύτερη σκέψη, έκανε μια βουτιά και έπεσε στη θάλασσα χαράζοντας πίσω του μια μικρή ασημένια γραμμή. Ένα μονοπάτι για να βρει το δρόμο του όταν θελήσει να επιστρέψει, γιατί οι γραμμές που αφήνουν πίσω τους τα αστέρια δεν είναι τυχαίες. Είναι χάρτες για να μπορέσουν κάποτε να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν, δηλαδή στον ουρανό.

 Πέρασαν μήνες, πέρασαν  χρόνια και  κανείς δεν ήξερε τι απέγινε το αστεράκι. Ώσπου ένα βράδυ που το φεγγάρι έκανε τη βόλτα του στον ουρανό, ένα αστέρι καρφιτσώθηκε στη «μύτη» του.  Ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Έλαμπε παράξενα. Ήταν το αστεράκι. Όλα τα άστρα έτρεξαν να μάθουν για το μεγάλο ταξίδι του. Το αστεράκι  χαμογέλασε.

 «Ο κόσμος των ανθρώπων, χμ... Σε αυτόν τον κόσμο επιβιώνει ό, τι είναι αληθινό. Οτιδήποτε άλλο έχει σαθρά θεμέλια μια μέρα καταρρέει. Υπάρχει πόνος πολύς, μα υπάρχουν και πράγματα που αξίζουν, όπως είναι η φιλία, η αγάπη, ο σεβασμός. Για όλα αυτά, εύχομαι να είχα γεννηθεί άνθρωπος» είπε και σώπασε.

Έμεινε καρφωμένο στην άκρη του φεγγαριού μέχρι που ένα βράδυ βούτηξε ξανά στα νερά της θάλασσας και χάθηκε. Κάποιοι είπαν πως έγινε άνθρωπος, άλλοι αφρός και κάποιοι άλλοι ότι απλώς έσβησε η λάμψη του. Μα το αστεράκι ήταν ευτυχισμένο που μια ψυχή είχε φωλιάσει μέσα του. Ήταν ευτυχισμένο που είχε προλάβει να γευτεί τις χαρές, αλλά και τις λύπες της ανθρώπινης ζωής. 

Στη ζωή που δεν είναι δεδομένη... Στη ζωή που οφείλουμε να σεβόμαστε...

Πρωινό Δευτέρας. Ξυπνάς και είσαι γεμάτος ένταση γιατί είναι Δευτέρα και άλλη μια εβδομάδα ξεκινά. Μέχρι να φτάσεις στη δουλειά σου, έχεις καπνίσει αρκετά τσιγάρα στο αυτοκίνητο, έχεις τσσακωθεί με μερικούς οδηγούς στο δρόμο που πετάχτηκαν από το πουθενά μπροστά σου κι ευτυχώς πρόλαβες να πατήσεις φρένο εγκαίρως. Φτάνεις στο γραφείο κι έχεις να αντέξεις έναν απαιτητικό διευθυντή, μια συνάδελφο στην οποία σε εκνευρίζει ακόμα και το βλέμμα της, μερικούς εκνευριστικούς πελάτες... Στο ενδιάμεσο, σε έχουν καλέσει από την τράπεζα για το δάνειο που δεν έχει πληρωθεί κι εσύ αρχίζεις να παραμιλάς που μια ακόμα Δευτέρα ξημέρωσε...  Μια Δευτέρα δεδομένη, που θα ξημερώσει ξανά και ξανά...
Η ζωή φαίνεται δεδομένη, μα δεν είναι. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι να στεναχωρηθείς, μικροί ή μεγάλοι.... Μα είσαι καλά, κι αυτό φτάνει για να τα αντιμετωπίσεις όλα! Η ζωή είναι γεμάτη πολύτιμες στιγμές, αρκεί να το καταλάβεις εγκαίρως, προτού αφήσεις τη μιζέρια και τη συνήθεια της καθημερινότητας να σε παρασύρουν. Μεταξύ μας, κι εγώ κάπως έτσι σκέφτομαι για τις Δευτέρες που ξημερώνουν... Τις θεωρώ δεδομένες...
Μα απόψε που μια φίλη ''ταξιδεύει'' για τους ουρανούς δεν μπορώ να μην σκέφτομαι το πολύτιμο δώρο που μου χαρίστηκε και οφείλω να σέβομαι...  Σε εκείνην που ''έφυγε'' νωρίς από κοντά μας... Σε εκείνην που χαμογελούσε μπροστά στα δύσκολα... Στη ζωή που δεν είναι δεδομένη... Στη ζωή που οφείλουμε να σεβόμαστε...

Προσωρινά κλειστόν!

Σχεδόν έφυγε και ο Ιούλιος... Το ξανθό καλοκαιράκι έχει ακόμα μπροστά του... Αντηχούν οι φωνές μικρών και μεγάλων... παιδιών στις παραλίες, γεμίζουν οι γειτονιές από ανθρώπους που ξενυχτούν στα μπαλκόνια τους, ασφυκτιούν τα γραφικά σοκάκια των νησιών και το φεγγάρι κάνει βόλτα σε έναν ουρανό υπέροχα φωτεινό. Θαλασσινά φιλιά φτάνουν από το πέλαγος, εναποθέτοντας προσεχτικά στην άμμο κοχύλια και όστρακα, μυστικά ξεχασμένα στο βυθό...

Αυτό το καλοκαίρι φίλοι μου, να ξεκουραστείτε, να αφήσετε πίσω τις έγνοιες, όσο αυτό είναι εφικτό, και με το καλό να ανταμώσουμε πάλι! Γιατί όπως σωστά σημείωσε ο συγγραφέας Φώτης Κατσιμπούρης, το φθινόπωρο είναι μυσταγωγία! Εις το επανιδείν!

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ: ΙΣΩΣ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Σαν σήμερα, στις 12 Ιουλίου του 1904, γεννήθηκε ο σπουδαίος Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής Πάμπλο Νερούδα.  Θεωρείται ο σπουδαιότερος ποιητής της Λατινικής Αμερικής του 20ου αιώνα. Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις εξαιτίας της πολιτικής του δράσης.  Από το ποιητικό του έργο ξεχωρίζουν:

• «Crepusculario»
• «Veinte poemas de amor y una canciσn desesperada»
• «Residencia en la tierra»
• «Tercera residencia»
• «Canto general»
• «Los versos del capitαn»
• «Odas elementales»
• «Extravagario»
• «Memorial de Isla Negra» και
• «Confieso que he vivido»

Ο ίδιος, αναφερόμενος στο έργο του, έλεγε χαρακτηριστικά:
''Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης''.