Λίγα λόγια για την Κατερίνα Τζαβάρα

Είναι μέρες τώρα που σκέφτομαι για ποιο από τα βιβλία της Κατερίνας Τζαβάρα να  μιλήσω. Για το τελευταίο με τίτλο ''Πού ν' απλώσω τόση αγάπη'', για το ''Πετάει... ο γάιδαρος'' ή για τη σειρά ''Μαγικές διαδρομές στην τέχνη'', μια όμορφη σειρά παιδικών βιβλίων που στόχο έχει να ταξιδέψει τα παιδιά στον υπέροχο κοσμο της τέχνης με τρόπο που να μπορούν να τον αντιληφθούν τα παιδικά τους μάτια.

Και το δίλημμα φυσικά παραμένει γιατί η Κατερίνα Τζαβάρα, νηπιαγωγός στο επάγγελμα, γράφει παιδικά βιβλία που είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς. Αρκεί μια γνωριμία μαζί της για να καταλάβει κάποιος το γιατί. Η Κατερίνα είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και πάθος για τη ζωή, ένας άνθρωπος που λατρεύει τα παιδιά και αυτό φαίνεται σε κάθε βιβλίο της. Άλλωστε, τα βιβλία που γράφει ο καθένας μας είναι σε μεγάλο βαθμό αντανάκλαση του ποιοι είμαστε εμείς και πώς είναι δομημένος ο εσωτερικός μας κόσμος, πόσο στέρεα είναι τα θεμέλιά του. Αν δεχτούμε πως αυτό ισχύει, τότε στην περίπτωση της Κατερίνας δεν έχω παρά να πω πως είναι τυχεροί οι μαθητές της και όσοι ζουν κοντά της. 

Σε κάθε βιβλίο της η Κατερίνα πραγματεύεται μια αλήθεια: άλλοτε τη συγγνώμη, άλλοτε την έννοια της οικογένειας, την φιλία, τον έρωτα στην τρυφερή παιδική ηλικία, την αλληλεγγύη και την αγάπη με τρόπο κατανοητό και ταυτόχρονα, τρυφερό. Φτιάχνει όνειρα και γεννά εικόνες, ταξιδεύει την παιδική φαντασία και προτείνει...

Κατερίνα Τζαβάρα: μιια εκπαιδευτικός, μια πολύπλευρη και πολυτάλαντη προσωπικότητα, ένας άνθρωπος που μάχεται για τη ζωή και κάνει το σχολείο έναν καλύτερο τόπο για τα παιδιά μας... Κατερίνα, σ' ευχαριστώ. 

Τα βιβλία της Κατερίνας Τζαβάρα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Διάπλους.

Αγανακτισμένοι ή βολεμένοι;

Βράδυ Σαββάτου κάπου σε κάποιο προάστιο της Αττικής, μακριά από το κέντρο. Στον κεντρικό δρόμο επικρατεί αληθινό πανδαιμόνιο, αφού η περιοχή σφύζει από ζωή εξαιτίας των πολλών καφέ και γενικότερα, εστιατορίων που έχει να επιδείξει. Σε μία γωνία, σταυροδρόμι για  διαβάτες και αυτοκίνητα, βρίσκεται το υποκατάστημα τράπεζας μεγάλων συμφερόντων. Δεξιά και αριστερά κοιμούνται άστεγοι, είτε σε κάποιο παγκάκι ή στις κόγχες που σχηματίζει το γειτονικό κτίριο. Εκ πρώτης, οι περαστικοί εκπλήσσονται. Το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Άλλωστε, η εικόνα αυτή, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, αφορούσε μόνο στο κέντρο της Αθήνας και όχι στα περίχωρα. Αφού πέρασει το πρώτο σοκ, όλοι συνεχίζουν το δρόμο τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτόματο delete απο τη μνήμη.

Λίγο πιο κάτω συναντάς κι άλλους, αλλά το θέαμα δεν σοκάρει το ίδιο. Μάλλον επειδή αρχίζει να γίνεται οικείο το σκηνικό και να ενσωματώνεται στο περιβάλλον. Στα πρόσωπα κάποιων περαστικών διακρίνεις θλίψη, στεναχώρια, σε κάποιων άλλων οίκτο και σε κάποιους, λιγότερους ίσως, εμφανή ανακούφιση που δεν είναι αυτοί στη θέση τους ή και αδιαφορία, λες και δεν τους αγγίζουν όσα βλέπουν να διαδραματίζονται μπροστά τους. 

 Κάποτε, ο Μπρεχτ έγραψε:" Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου".

Είναι τα λόγια αυτά του Μπρεχτ που νιώθω πως αντικατοπτρίζουν ιδανικά τις μέρες που ζούμε. Η δυστυχία γύρω μας πληθαίνει εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, την οποία επικαλούμαστε πια όλοι είτε πληττόμαστε αληθινά από αυτήν είτε όχι. Κι όσο αυξάνεται η δυστυχία, αυξάνεται και ο αριθμός των αστέγων. Γέμισαν, διάβασα κάπου, οι σπηλιές γύρω από του Φιλοπάππου από άστεγους, οι περισσότεροι εκ των οποίων μακροχρόνιοι άνεργοι που αδυνατούσαν πια να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Κάπου αλλού έδιναν τον ορισμό του 'Νεόφτωχου'' και πάει λέγοντας...

Και δεν μπορώ να μην αναρωτιόμαι, πώς είναι δυνατόν σε μια χώρα που γέννησε τον πολιτισμό να επιτρέπεται τόση δυστυχία... Πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουμε τις ζωές μας σαν να μην μας αφορά ό,τι συμβαίνει γύρω μας... Μα κυρίως, πώς είναι δυνατόν να μην συσπειρωνόμαστε σε μία γροθιά για το κοινό καλό; Το πρόβλημα του γείτονα, ακόμα κι αν υποθετικά δεν μας αφορά τώρα, λοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος να το οικειοποιηθούμε... Αυτό είναι μια γνώση απόλυτη. 

Μέχρι πρόσφατα είχαμε τους Αγανακτισμένους. Κάποιος με ρώτησε πού τους θυμήθηκα... Κατέληξα στο συμπέρασμα πως μάλλον δεν ήμασταν αρκετά αγανακτισμένοι, γι' αυτό και χάθηκε ο παλμός. Βολεμένοι ήμασταν που γίναμε (ξε)βολεμένοι και αυτό μας πείραξε αρκετά για να διαδηλώσουμε. Φαίνεται όμως πως κι αυτό το συνηθίσαμε γρήγορα και είπαμε, δεν βαριέσαι... 

Μέχρι που μια μέρα, σαν τον Μπρεχτ κι εμείς, ίσως αν μείνουμε χωρίς δουλειά ή χάσουμε το σπίτι μας, αποφασίσουμε πως είναι καιρός να παλέψουμε και αναζητήσουμε συναγωνιστές αλλά δεν βρούμε κανέναν πρόθυμο... Δεν χρειάζεται να φτάσεις στο χείλος του γκρεμού για να παλέψεις. Χώρια που καμιά φορά ο γκρεμός είναι πιο κοντά από ότι νομίζεις.

Όταν έβλεπα τους συναδέλφους μου να απολύονται, εγώ δεν μίλησα γιατί είχα ακόμη τη δουλειά μου. Όταν έβλεπα το σπίτι του διπλανού μου να κατάσχεται, δεν με ένοιαξε γιατί το δικό μου σπίτι ήταν ασφαλές. Όταν είδα τον μισθό μου να συρρικνώεται και να με εκμεταλλεύεται ο εργοδότης μου κατάλαβα πως δεν υπήρχε κανείς να αντισταθεί μαζί μου. 

Δεσμοί ζωής

Λένε πως μπορεί να συναντήσουμε χιλιάδες ανθρώπους στη ζωή μας, αλλά μόνο ένας ή μόνο μερικοί- αν το πρώτο ενδεχόμενο ακούγεται λειψό- θα  αγγίξουν την ψυχή μας.  Σε κάποιους θα ακουστεί ρομαντικό, κάποιοι άλλοι θα σπεύσουν να μου αποδείξουν πως έχω άδικο και κάποιοι, λίγοι, κατά τη γνώμη μου, θα συμφωνήσουν. Και δεν εννοώ απλώς να συμφωνήσουν γιατί είναι μια ιδέα που ακούγεται ωραία. 

Καθημερινά, συναντάμε δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο μας και με πολλούς από αυτούς  αισθανόμαστε αυτομάτως πως ταιριάζουμε, πως είναι ακόμα και το άλλο μας μισό. Άλλωστε, όταν με έναν άνθρωπο έχεις κοινά ενδιαφέροντα το να αισθανθείς πως ταιριάζεις, το να «έρθετε» κοντά, ιδίως όταν έχεις κάνει τη μοναξιά φίλη καλή, μου φαντάζει αρκετά εύκολο. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος  που μερικές φορές βιαζόμαστε να «βαφτίσουμε» κάποιον φίλο ή να τον δούμε σαν τον έρωτα της ζωής μας.

 Όχι πως δεν είναι σημαντικό να ταιριάζεις με τον άλλο (σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης κι αν αναφερόμαστε) στα απλά και στα καθημερινά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλοι  οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να αγγίξουν την ψυχή σου. Το άγγιγμα της ψυχής είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, πολύ πιο σημαντικό. Το πετυχαίνει μόνο εκείνος που μπορεί να μοιραστεί μαζί σου χωρίς ανταλλάγματα. Εκείνος που μπορεί να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου και να μην τρομάξεις. Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου δείξει ποιος πραγματικά είσαι, ακόμα κι αν εκ πρώτης φανεί σκληρός μαζί σου ή και τρομαχτικός. Το βέβαιο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πετύχει να δημιουργήσει μαζί σου έναν δεσμό για μια ζωή. Μπορείς να αντιληφθείς εγκαίρως εκείνον που μπορεί πράγματι να αγγίξει την ψυχή σου. Είμαστε άραγε σε θέση να αποκρυπτογραφήσουμε την επιφάνεια όταν τείνει να γίνει συνήθεια;

Το φάντασμα των περασμένων Χριστουγέννων...

Kάποτε, όχι πολύ παλιά, ήμουν από εκείνους  που δεν περίμεναν με ανυπομονησία τα Χριστούγεννα και γενικότερα τις γιορτές. Θεωρούσα υπερβολή όλην αυτήν την ξέφρενη χαρά και τον ενθουσιασμό από τα πλήθη που ξεχνούσαν ό,τι τα απασχολούσε και έβαζαν ένα μόνιμο χαμόγελο χαράς στα χείλη, θαρρείς και το είχες κολλήσει με κόλλα. Τουλάχιστον έναν ολόκληρο μήνα πριν, το μόνο που απασχολούσε τους πάντες ήταν πού θα περάσουν τις γιορτές, τι θα φορέσουν και τι θα μαγειρέψουν ενώ ο στολισμός του σπιτιού τους έπρεπε να είναι ο καλύτερος της γειτονιάς. Δεν είχε καμία σημασία που το 'καλύτερο' τις περισσότερες φορές άγγιζε τα όρια της υπερβολής, θυμίζοντας μιαν άλλη γιορτή...

Σημασία έχει πως όλοι έδειχναν ευτυχισμένοι, ακόμα κι αν στα βάθη της ψυχής του έκρυβε ο καθένας πίκρες, στεναχώριες, θλίψη για όσα δεν έγιναν... Ήταν οι δεκαπέντε μέρες ευδαιμονίας που κάποιοι περίμεναν ακόμα κι όλον τον χρόνο. 

Και ύστερα άλλαξαν οι εποχές... Ήρθαν τα πάνω-κάτω. Ανακαλύψαμε πως ζούσαμε μια πλασματική ευτυχία ή έτσι τουλάχιστον έτσι μας είπαν. Τα πρόσωπα έπαψαν να στολίζονται από χαμόγελα και η καλή διάθεση έπεσε από το ζενίθ στο απόλυτο ναδίρ.

Τα φετινά Χριστούγεννα φαντάζουν αρκετά αδιάφορα σε όλους. Πόσο εύκολο άλλωστε είναι το αντίθετο όταν βλέπεις το μισθό σου να συρρικνώνεται (αν ανήκεις στους τυχερούς κι έχεις ακόμα δουλειά) ή όταν χάνεις την εργασία σου.... Μια βόλτα δε στην αγορά δείχνει το μέγεθος της κρίσης. Στη θέση των αλλοτε στολισμένων κατααστημάτων συναντά κανείς λουκέτα και κούτες στο πάτωμα. Όσοι επιμένουν ακόμα ενάντια στην κρίση, βλέπουν τα καταστήματά τους άδεια...

Κι όμως, μπορούμε και με λιγότερα. Δεν πειράζει που φέτος το καρότσι μας δεν θα είναι τιγκαρισμένο με παιδικά παιχνίδια. Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται δέκα κούκλες. Περισσότερο χρειάζονται την αγάπη μας και να μας νιώθουν κοντά τους. Δεν πειράζει ούτε που δεν θα πιούμε δέκα μπουκάλια κρασί από εκείνο το ακριβό και δεν θα μοιάσουμε στους Γάλλους. Δεν πειράζει επίσης που δεν θα περάσουμε τις γιορτές σε κάποιο κοσμικό χιονοδρομικό κέντρο. Θυμάσαι το χωριό μας; Εκείνο που μοιάζει με πόλη-φάντασμα αφού το έχουμε ξεχάσει όλοι;

Τα φετινά Χριστούγεννα, σε αντίθεση με τις άλλες χρονιές, τα περιμένω καιρό τώρα. Όχι γιατί φέτος είναι καλύτερα από πέρσι, αλλά γιατί επιτέλους κατάλαβα πως αξίζει τον κόπο να χαμογελάω. Γιατί επιτέλους κατάλαβα πως ό,τι αξίζει είναι οι στιγμές και για κανέναν λόγο δεν πρέπει να το ξεχνάω. Γιατί, πάνω από όλα, είναι αχαριστία όταν σου δίνεται μια ευκαιρία να χαμογελάσεις να μην το κάνεις...  Καλές γιορτές!

Ακόμα και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης

''Όταν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον εαυτό του μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα" γράφει ο συγγραφέας Χρήστος Λαμπρούδης στο πρώτο του έργο με τίτλο ''Ακόμα και οι θεοί συγκινούνται'', βρίσκοντάς με απόλυτα σύμφωνη. 

Τον Χρήστο είχα την τιμή να τον γνωρίσω (από κοντά) όταν προλόγισε το βιβλίο μου 'Θυμήσου πόσα μου χάρισες' στην Θεσσαλονίκη τον περασμένο Οκτώβρη με την επίσης αγαπημένη, Κατερίνα Τζαβάρα. Στο ταξίδι της επιστροφής, παραδέχομαι πως το βιβλίο του ήταν η συντροφιά μου. 

Ήδη από τις πρώτες κιόλας σελίδες, αντιλαμβάνεται κανείς πως κρατά στα χέρια του ένα βιβλίο που υπόσχεται να τον ταξιδέψει σε μιαν άλλη κυριολεκτικά διάσταση. Λίγο διαφορετική, μα τόσο παράξενα οικεία... Ήρωας ένα πλάσμα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως η Σκέψη, που οδηγείται σε μια αναζήτηση στον κόσμο των ανθρώπων αλλά και του φανταστικού. 

Ο ήρωας εκφράζει μεγαλοφώνως τις σκέψεις του για τη ζωή, τον θάνατο, την αγάπη, την ελευθερία, την προδοσία και τη λογική. Περιφέρεται άλλοτε σε ερήμους και άλλοτε σε δάση, με την κρυφή ελπίδα πως θα βρει τελικά αυτό που αναζητάει, ακόμα κι όταν το ταξίζει μοιάζει ατέρμονο. 

Ο συγγραφέας έχει πλάσει με μαεστρία έναν ολόκληρο κόσμο, μέσα στον οποίο έχει ενσωματώσει το πλάσμα. Μέσω του ήρωά του ασκεί ενίοτε κριτική στον κόσμο των ανθρώπων, αναφερόμενος πότε στη σχέση τους με τη θρησκεία και πότε στις επιλογές που κάνουν.

Ο ήρωάς του βιβλίου μας αναζητά ουσιαστικά το δρόμο προς την ελευθερία, όπως ο καθένας την ορίζει και τη βιώνει...

Ένα βιβλίο για τους λάτρεις της φανταστικής λογοτεχνίας, αλλά και για όλους εκείνους που αναζητούν το Φως όταν όλα δίπλα μας καταρρέουν... Καλοτάξιδο, Χρήστο  μου!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
 
Ούτε κι εγώ ο ίδιος θυμάμαι πια πόσο καιρό περιπλανιέμαι. Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά Όταν άνοιξα τα μάτια μου και συνειδητοποίησα ότι βρίσκομαι σε έναν ξένο κι άγνωστο κόσμο. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω εάν είναι όλα αυτά πραγματικότητα. Μήπως είμαι ξύπνιος μέσα σε ένα όνειρο; Περιφέρομαι ψάχνοντας για απαντήσεις. Πρέπει να βρω ποιος είμαι, πώς βρέθηκα εδώ. Οι απορίες μου, όλα αυτά που πρέπει να ξεδιαλύνω, άρχισαν να περιπλέκονται σαν τους κρίκους μιας αλυσίδας επάνω μου. Τη νιώθω να με πλακώνει! Να με πνίγει! Στ' αλήθεια, τι μου συμβαίνει;
Πρέπει να βρω για ποιον λόγο βρίσκομαι εδώ. Με ποιον τρόπο θα ελευθερωθώ.


Ακόμα και οι θεοί συγκινούνται, Χρήστος Λαμπρούδης
Εκδ. Οσελότος.

Η γυναίκα των Δελφών, Ελένη Στασινού

Δελφοί, ο ομφαλός της γης. Τόπος ιερός, ακτινοβολεί ακόμα το ελληνικό πνεύμα. Αυτός είναι και ο τόπος που επέλεξε η συγγραφέας κυρία Ελένη Στασινού ως σκηνικό για το βιβλίο της 'Η γυναίκα των Δελφών'.  Ήδη από τις πρώτες σελίδες, ο αναγνώστης μεταφέρεται νοερά στους Δελφούς της μεταεπαναστατικής Ελλάδας  (Καστρί τότε καθώς οι αρχαίοι θησαυροί ‘κοιμούνται’ ακόμα κάτω από το χώμα). Η χώρα, ρημαγμένη από τον πόλεμο και τις έριδες και ο λαός, κουρασμένος να αγωνίζεται για την επιβίωσή του κόντρα στην πείνα, τους ληστές και τις κακουχίες, παλεύουν να βρουν μια θέση στον ήλιο. Στο επίκεντρο η Πηγή, νέα, όμορφη, μορφωμένη, έξω από τα δεδομένα της εποχής αλλά και μυστηριώδης, θα γίνει το μήλον της έριδας ανάμεσα σε δύο αδέλφια με αποκορύφωμα μια αδελφοκτονία.  Με μοναδικό ουσιαστικά σύμμαχο τον πατέρα της, η Πηγή θα παλέψει κόντρα σε κάθε μικροαστική αντίληψη της εποχής και θα διεκδικήσει την ίδια τη ζωή ενώ θα είναι παρούσα στην υπογραφή που θα αλλάξει την μοίρα του τόπου και θα αναδείξει ένα από τα σημαντικότερα ιερά της αρχαιότητας.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, η συγγραφέας μυεί τον αναγνώστη στην εποχή που περιγράφει. Γλώσσα ιδιαίτερη, που ίσως ξαφνιάσει κάποιους στην αρχή, γλαφυρή, χωρίς περιττές περιγραφές και πλοκή που κυλάει γοργά, η κ. Στασινού παρουσιάζει με έξοχο τρόπο το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό πλαίσιο της εποχής στην οποία εστιάζει. Τα ήθη και τα έθιμα, η ντοπιολαλιά, οι αντιλήψεις της εποχής και ιδιαίτερα η θέση της γυναίκας, ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό  τονίζονται στο κείμενο που ζωντανεύει έξοχα την Ελλάδα των περασμένων χρόνων.

‘Η γυναίκα των Δελφών’, ένα από τα βιβλία που συντρόφευσαν μοναδικά το καλοκαίρι μου και μου άφησαν μια ξεχωριστή αίσθηση πληρότητας.  Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ‘Η γυναίκα των Δελφών’ απέσπασε μια σημαντική διάκριση και μεταφράζεται στο εξωτερικό από έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Ιταλίας.  Καλοτάξιδο κ. Στασινού και σε πολλές ακόμα διακρίσεις!

Η γυναίκα των Δελφών, Ελένη Στασινού

Εκδ. Ωκεανός

Θυμήσου πόσα μου χάρισες... με τα μάτια της Σωτηρίας Κυρμανίδου

"Θυμήσου πόσα μου χάρισες" είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου της Νατάσας Γκουτζικίδου.Εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2012,απο τη ΔΥΑΣ Εκδοτική,την επιμέλεια του κειμένου,έκανε ο Δημ.Καραναστάσης και αριθμεί 430 σελίδες.(με ακόμη δέκα σελίδες με κριτικές του βιβλίου και παραθέσεις βιβλίων της συγγραφέως και άλλων εκδόσεων του εκδοτικού οίκου)

Το εξώφυλλό του κοσμεί η φιγούρα μιας όμορφης γυναίκας,ακουμπισμένη σε ένα πιάνο,με τα κύματα να βρέχουν και να φιλούν τα πόδια τους γλυκά,νοσταλγικά.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με έντονη πλοκή,απερίγραπτη γραφή,ποιητική ενίοτε,γοητευτική που σε συναρπάζει,ταυτίζοντάς σε με τους χαρακτήρες που αναδύονται.Λάτρεψα την μαχητικότητα της Μελίνας.Υποπτεύθηκα κάποια στιγμή την εμπλοκή του Αλέξανδρου στο θάνατο της Μαρίνας....μυστικά που οι αποκαλύψεις τους πονάνε,ανατρέπουν ζωές,θριμματίζουν ψυχές.Αν θα ήθελα να περιγράψω το απόσταγμα της ανάγνωσης με ένα λόγο,αλλά βαρύνουσας σημασίας,είναι ότι το άτρωτο στο

 χρόνο,το κυρίαρχο στη ζωή αλλά και η σπουδαιότερη αποσκευή μας για την αιωνιότητα ....είναι η πηγαία και καθάρια αγάπη.Είναι αυτή που μας δίνει νόημα να αγωνιζόμαστε,μας εμπνέει να συνεχίσουμε και να ατενίζουμε το ουράνιο τόξο και τη χαραυγή....Η συγγραφέας μας κρατά σε αγωνία,αλλά σιγά,σιγά αποκαλύπτονται τα μυστικά,πάλι σε ένα πάντρεμα του παρόντος με τον παρελθόντα χρόνο,με συσχετισμούς και δέσιμο της ιστορίας.Πόνεσα για τη Λουίζα και τον ανεκπλήρωτο έρωτά της...μα στ'αλήθεια η ζωή δεν μας έχει μάθει σε τέτοιες αποτυχίες;
Θάθελα πολύ να λικνισθούμε όλοι στις νότες των στίχων..."Θυμήσου πόσα μου χάρισες,θυμήσου πόσα μου πήρες".

Με μάγεψες Νατάσα με τον τρόπο της γραφής σου.Ειλικρινά σε συγχαίρω και εύχομαι εγκάρδια να μας δώσεις και άλλα αποκυήματα του νου,της αστείρευτης φαντασίας σου και της καρδιάς σου .
Με την αγάπη μου
Σωτηρία Κ.