Βροχή πάνω στην πέτρα

Καθώς ο ουρανός συννεφιάζει ολοένα και περισσότερο, η δική μου καρδιά χαμογελά ευτυχισμένη καθώς το νέο μου μυθιστόρημα βρίσκεται πια καθ' οδόν για την αγκαλιά μου. 

Τέλη Οκτωβρίου, η ''Βροχή πάνω στην πέτρα'' ετοιμάζεται να διηγηθεί τη δική της ιστορία.

Κοίτα πώς ένα φθινοπωρινό μεσημέρι αποκτά κάτι από τη λάμψη του καλοκαιριού, τελικά... 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Μάτι και στο ταξίδι που ξεκίνησε με αφετηρία τη ''Δανάη στο παλάτι του ήλιου''.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ήσαστε στο πλάι μου όλον αυτόν τον καιρό. Ξέρετε εσείς...

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

ρήτη, 1928. Η Χρυσάνθη καμαρώνει τα τρία αγόρια της, που ανδρώνονται βλέποντας τα κύματα του Λιβυκού πελάγους, σε μια γη που στάζει θρύλους και παραδόσεις.

Ο Μίνωας κάνει όνειρα για τα δώρα που θα χαρίσει στην παιδική του φίλη, τη Μάγια, ενώ την ίδια στιγμή ο Τηλέμαχος και ο Γιώργης σχεδιάζουν την επόμενη σκανδαλιά τους, πάντα υπό το βλέμμα του αυστηρού πατέρα τους και του γενάρχη παππού τους. 

Καθώς ο χρόνος τρέχει ανελέητα, μια δυνατή φιλία –ή μήπως ένας παράφορος έρωτας– χτίζεται πάνω στα βράχια μιας σπηλιάς και μια βεντέτα από τα παλιά, ντυμένη με όρκους σιωπής, απειλεί ζωές και σημαδεύει ό,τι με κόπο δημιουργήθηκε.

Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γράφεται μια από τις πιο δυνατές ιστορίες ηρωισμού και τα παλιά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια για να παρασύρουν με την ορμή τους όποιον βρεθεί μπροστά τους.

Μια τυπική κρητική οικογένεια όπου βασιλεύει ο νόμος του πατέρα, όπου η μάνα γίνεται ασπίδα για τα παιδιά της, και τρία αγόρια μεγαλωμένα τόσο ίδια, μα στην πραγματικότητα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους.

Τι θα συμβεί όταν τα μυστικά αποκαλυφθούν; Αντέχει ο έρωτας την απόσταση, τον χρόνο και τον πόνο που γεννά η αλήθεια; Μπορεί ένα θανάσιμο παρελθόν να συμφιλιωθεί με το παρόν και να γεννήσει ένα ελπιδοφόρο μέλλον; 

Από την Κρήτη στην Αθήνα του Μεσοπολέμου και από εκεί στην Κρήτη της μάχης και του ηρωισμού, μέχρι το μεταπολεμικό Λονδίνο, οι ήρωες διηγούνται την ιστορία τους καθώς η βροχή πάνω στην πέτρα γράφει τη δική της…

Magic is everywhere

Τη μαγεία, την ανακαλύπτεις εκεί που δεν φαντάζεσαι. Σε μέρη που δεν έχεις γνωρίσει και σε περιμένουν να τα επισκεφτείς, σε τραγούδια που σε νανουρίζουν σαν το κύμα της θάλασσας, σε στιγμές που θα ήθελες να ξαναζήσεις αλλά τώρα ζουν στο χρονοντούλαπο. Στην πραγματικότητα, η μαγεία κατοικεί μέσα σου. Είναι το δικό σου παραμύθι που το φτιάχνουν όλα τα παραπάνω. Μια γωνίτσα είναι στον χώρο και στον χρόνο, μα κυρίως στην καρδιά σου...

Μετριέται η αγάπη;

Ξέρεις κάτι; 
Όταν αγαπάς, αγαπάς. 

Η αγάπη δεν μετριέται σε ποσότητα. Δεν υπάρχει ''σ' αγαπώ πολύ'', υπάρχει σκέτο ''σ' αγαπώ''. 

Δεν υπάρχουν ενδιάμεσα στην αγάπη, ούτε τρόπος ν' αγαπάς τον άλλον. 

Δεν υφίσταται το ''σ' αγαπώ με τον τρόπο μου''. 

Δεν διδάσκεται καν.
Ο τρόπος είναι ένας.
Όταν αγαπάς, το δείχνεις.
Στα μικρά και στα απλά φαίνεται η αγάπη.
Ξέρω τι θα μου πεις, ότι είναι κοινότυπο.
Ναι, είναι.
Πες μου όμως πόσες φορές είδες αυτήν την κοινοτυπία να επαναλαμβάνεται στη ζωή σου...

Μπορείς να μην αγαπάς τον Οκτώβρη;

Όταν πήγαινα σχολείο, ο μήνας που με δυσκόλευε περισσότερο ήταν ο Οκτώβρης γιατί ήταν ο μόνος μήνας χωρίς μι. Έντεκα ολόκληρους μήνες να θυμάσαι ότι οι μήνες γράφονται με μι κι εκεί που θεωρούσες τη γνώση κατακτημένη, να έρχεται ο μοναδικός του χρόνου να τα γκρεμίσει όλα. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως και τους μαθητές  μου αυτός ο μήνας είναι που τους ταλαιπωρεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ξέρω πως από σήμερα και μέχρι το τέλος του, θα διορθώνω διαρκώς ημερομηνίες αλλά δεν με πειράζει. Θα χαμογελώ κάθε φορά που θα το κάνω, γιατί θα θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου παιδί και δύο υπέροχους δασκάλους να μου το υπενθυμίζουν.

Στην πραγματικότητα όμως, ο Οκτώβρης είναι ένας μήνας ξεχωριστός, που καμία σχέση δεν έχει με τα αδέλφια του, τον Σεπτέμβρη και τον Νοέμβρη που ο ένας κάνει ό,τι μπορεί (συνήθως) για να μας πείσει ότι το καλοκαίρι τελείωσε και ο άλλος ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον χειμώνα δίνοντάς μας μια μικρή γεύση για ό,τι θα επακολουθήσει.

Ο Οκτώβρης δεν είναι τέτοιο παιδί. Είναι  καλόκαρδος και χαρούμενος. Παρότι το καλοκαίρι βρίσκεται πίσω του, έχει την ικανότητα να σε πείσει πως τίποτα δεν άλλαξε, πως μπορείς ακόμα να χορέψεις στα σύννεφα (των ονείρων σου) και να αγγίξεις το χάδι ενός ζεστού ουρανού αλλά και να προκαλέσει μικρά λιοπύρια χαράς στη μέση του φθινοπώρου. 

Είναι ο μήνας που μπορεί να πείσει μέχρι και τη θάλασσα να μην ανταριάσει ακόμη. 

Και για να παίξουμε με τους στίχους του Ν. Μωραϊτη, μπορείς να μην αγαπάς τον Οκτώβρη;

Όχι, δεν μπορείς.  

Καλό μήνα!

Καλοκαιρινός κολυμβητής για πάντα

Κανένα καλοκαίρι δεν φεύγει από μέσα σου, εκτός κι αν το αφήσεις. Το καλοκαίρι δεν είναι μια εποχή σαν τις άλλες. Είναι ιδέα, μια μικρή γιορτή που ζει στην ψυχή σου και κάθε που ανακατεύονται τα νερά της θάλασσάς της είτε βγαίνει στην επιφάνεια, είτε κουρνιάζει στα τρίσβαθά της και τη μετονομάζεις σε χειμώνα. Είναι όλα εκείνα που κουβαλάς μέσα σου και δεν θες να αποχωριστείς. Κι όταν συμβαίνει, φοράς παλτό αντί για μαγιό. Στο χέρι σου όμως είναι να γίνεις ένας αιώνιος καλοκαιρινός κολυμβητής...

Η Δανάη στο παλάτι του Ήλιου, με τα μάτια της Γιώτας Αντωνοπούλου

Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο της Νατάσας Γκουτζικίδου "Η Δανάη στο παλάτι του ήλιου ". Αρχικά εντυπωσιάστηκα από την περιποιημένη έκδοση. Η ζωγραφική μεσα στις σελίδες που σου δίνει την αίσθηση ότι και εσύ , ο αναγνώστης , είσαι μέσα στο χώρο που διαδραματίζεται η ιστορία!! Έπειτα, όλη η πλοκή , όλη η ιστορία!! Δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στο συγγραφικό, πηγαίο ταλέντο της Νατάσας! Από τα ονόματα των ηρωών μέχρι τα κοσμητικά επίθετα όλα δένουν μεταξύ τους ... Σαν κομμάτια ενός παζλ!! Η συγγραφέας παρουσιάζει αριστοτεχνικά και δύσκολες καταστάσεις και αυτό το θεωρώ σπουδαίο .. Τα παιδια πρεπει να μαθαίνουν οτι ο κόσμος που ζούμε δεν ειναι παραδεισένιος, αλλά με σωστούς προβληματισμούς και χειρισμούς μπορούμε να τον κάνουμε οπως τον ονειρευόμαστε!! Natasa Goutzikidou A οφείλω να σου πω ότι σου παει το παιδικό βιβλίο!! Αυτό το παραμύθι το θεωρώ must στην παιδική βιβλιοθήκη και οχι μονο!!! Σε ευχαριστώ που με ταξίδεψες και που άγγιξες την ψυχή μου!

Η Δανάη στο παλάτι του Ήλιου μέσα από τα μάτια της Γιώτας Αντωνοπούλου, νηπιαγωγός-αναγνώστρια

Να ζεις στα άκρα

Θυμάμαι πως ήταν ένα από εκείνα τα βράδια στην αυλή της γιαγιάς.

Με κοίταξες και με αποφασιστικότητα είπες μόνο μία φράση, πως θες να ζήσεις στα άκρα. 

Σε κοίταξα ξαφνιασμένη και η πιο αυθόρμητη σκέψη που έκανα ήταν να ρωτήσω τι σημαίνει ''άκρα''. Δεν με κοίταξες καν, μόνο έστρεψες το βλέμμα προς το κάστρο και μετά προς το ποτάμι, εκεί όπου χανόταν η νύχτα. 

Μου είπες πως άκρα είναι να ισορροπείς πάνω σε ένα πεζούλι κοιτώντας το φεγγάρι και κάνοντας τα σύννεφα μαξιλάρι. 

Άκρα είναι να κοιτάς τη θάλασσα και να σε νανουρίζει το τραγούδι της.

Άκρα είναι να κρατάς το χέρι του αγαπημένου σου και να αισθάνεσαι τόσο πλούσιος που κανένας σεΐχης πουθενά στον κόσμο δεν θα μπορέσει να συγκριθεί μαζί σου. 

Άκρα είναι να κοιτάς τα αστέρια και να βλέπεις το πρόσωπο των ανθρώπων που αγαπάς όσο μακριά κι αν βρίσκονται. 

Άκρα είναι να ακούς τον ήχο της βροχής πάνω στο καπό του αυτοκινήτου κρατώντας στην αγκαλιά σου αυτόν ή αυτή που αγαπάς και να παίζεις με τις υαλοκαθαριστήρες.

 Μετά, δεν είπες τίποτα.
Σώπασες για λίγο και τελικά, έφυγες.
Σκέφτηκα πως τα άκρα θυμίζουν κάτι από ευτυχία.

Μα και η ευτυχία άκρο δεν είναι; Αν δεν ήταν άκρο θα μπορούσαν να την αγγίξουν όλοι, αλλά στην πραγματικότητα την αρπάζουν μόνο οι γενναίοι για να παραφράσω τα λόγια του Μαχάτμα Γκάντι,