Δάκρυα από αλάτι, Βασιλική Λεβεντάκη

Περπατάς στα γραφικά στενά της Μονμάρτης ή νοιώθεις το χρόνο να σε γυρίζει στο παρελθόν, χαζεύοντας το μαγευτικό τοπίο του Μον Σεν Μισέλ… Μαρτυράς τον παφλασμό της θάλασσας ή γαληνεύεις κάτω από τους μελωδικούς ήχους της φυσαρμόνικας…. Κι είσαι εκεί… Στο Παρίσι… Να ζεις μια ερωτική ιστορία μέσα απ’τη μοναδική πένα της Νατάσας Γκουτζικίδου, παρακολουθώντας τις ζωές των πρωταγωνιστών της να σε παρασύρουν στο μεθύσι της δικής τους ύπαρξης, μέσα απ’το πάθος, την αγάπη, τα έντονα συναισθήματα. Πληθωρική αφήγηση, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες και μια ιστορία που σε παρασύρει μέχρι το τέλος… Δεν ξέρω αν τα Δάκρυα είναι από Αλάτι… Σίγουρα πάντως τα Δάκρυα από Αλάτι της πολυαγαπημένης μας Νατάσας θα δώσουν την πιο γευστική απόλαυση στα αναγνωστικά σας ταξίδια!!!

Xωρίς στέγη...

Πρωινό Πέμπτης, μιας ηλιόλουστης χειμωνιάτικης Πέμπτης που μοιάζει με τόσες άλλες. Βγαίνω στο μπαλκόνι, στο μικρό μου βασίλειο όπως μου αρέσει να το αποκαλώ αφού η θέα από αυτό με αποζημιώνει τις μέρες που αισθάνομαι κουρασμένη. Το βλέμμα μου ταξιδεύει, χάνεται στα δέντρα και αγκαλιάζει τον γαλάζιο ουρανό. Έπειτα, γυρνάει πίσω, στη γειτονιά. Στους δρόμους που περπατάω κάθε μέρα, στους ανθρώπους με τους οποίους ανταλλάζω δύο-τρεις κουβέντες φιλικές και έχουν αποδείξει την αξία του καλού γείτονα, στον δρόμο όπου κυλάει όλη  μου η ζωή.

Ξαφνικά, στάση. Τέλος στο ονειροπόλημα. Το βλέμμα μου επικεντρώνεται σε έναν μικρό, μαύρο όγκο. Μου θυμίζει πεταμένο σκουρόχρωμο πανί, ίσως μια μαύρη πλαστική σακούλα απορριμμάτων. Τελικά, κινείται. Είναι ένας σκύλος. Αλλάζει θέση, ίσως δεν βολεύεται, ίσως τον τρόμαξε το φορτηγό που πέρασε και τάραξε την ηρεμία του. Τώρα, ξεχωρίζω καλά τα χαρακτηριστικά του. Μοιάζει με κυνηγόσκυλο και η ράχη του γυαλίζει στον ήλιο. Από το πουθενά, μου έρχεται η εικόνα του στο μυαλό. Ναι, είναι ο σκύλος που είδα προχτές το βράδυ επιστρέφοντας σπίτι. Φοράει κολάρο στο λαιμό, αν φανεί αρκετά παρατηρητικός κάποιος, σημάδι πως κάπου, κάποτε, κάποιος τον φρόντιζε και τώρα όχι. 

Γεγονός είναι πως τον τελευταίο καιρό, τα αδέσποτα ζώα έχουν αυξηθεί κατά πολύ στην περιοχή. Κάθε μέρα κι από ένα καινούριο, όλα φοβισμένα, τα περισσότερα εξοικειωμένα με τον άνθρωπο. Όταν συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα, πλησιάζουν, συμμετέχουν σε μικρές συμμορίες και αναζητούν φαγητό. Αν κάτι με παρηγορεί είναι το γεγονός ότι στο στενό που μένω, ο δρόμος είναι γεμάτος πιατάκια για τα αδέσποτα. Κάποιοι ακόμα νοιάζονται...

Ένας θόρυβος τραβά την προσοχή του. Ο σκύλος σηκώνει το κεφάλι του και κοιτά προς τα εκεί. Στα δικά μου μάτια, μοιάζει μελαγχολικός. Να αναπολεί άραγε την περασμένη του ζωή;  Ξαφνικά, κάποιος τον βαρέθηκε. Κάποιος θεώρησε πως δεν χωρά στον προϋπολογισμό του και τον πέταξε στον δρόμο. Πώς είναι δυνατό να πάψεις να ενδιαφέρεσαι για ένα πλάσμα τόσο κοντά σε σένα; 

Γεμίζω πίκρα. Η εικόνα της πόλης μοιάζει μουντή απότομα. Το μικρό μου βασίλειο έγινε σκοτεινό. Ένας ακόμα άστεγος, σκέφτομαι. Άνθρωποι και ζώα, τόσο κοινή η μοίρα μας κι ας θεωρούν κάποιοι πως διαφέρουμε..

YΓ. Δεν ξέρω αν η φωτογραφία είναι ψεύτικη, αποτέλεσμα φωτομοντάζ αλλά με εκφράζει. 

Ταξίδι στις εποχές

Αναζητώ τις λιακάδες που χάθηκαν, τα φύλλα που πέφτουν στη γη και θυμάμαι τα καλοκαίρια που διαβήκαμε για να φτάσουμε στο σήμερα. Η ζωή είναι μια αληθινή γιορτή γεμάτη εναλλαγές για να μην βαρεθούμε ποτέ αυτό το πάρτι στο οποίο είμαστε όλοι καλεσμένοι, αλλά ξεχνάμε συνήθως να φέρουμε το δώρο μας. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο, δεν χρειάζεται να είναι σπουδαίο, φτάνει να είναι αληθινό. Φτάνει να το χαρίζεις από καρδιάς...

Τα ''Δάκρυα από αλάτι'' μέσα από τα μάτια της Κατερίνας Σωπύλη

Τα ''Δάκρυα από αλάτι''  μέσα από τα μάτια της Κατερίνας Σωπύλη (συγγραφέας)

Ένα ταξιδιάρικο βιβλίο , γραμμένο από τη μοναδική πένα της Νατάσας Γκουτζικίδου. Η ηρωίδα είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας , ψάχνει να βρει τι είναι αυτό που θα την κάνει ευτυχισμένη ώστε να αντέξει την ατελείωτη μοναξιά που την στοιχειώνει. Η Νατάσα Γκουτζικίδου με μαεστρία χτίζει συναισθηματικούς , θεόρατους τοίχους που φαντάζουν αδιαπέραστοι ,καθώς η Ζοζεφίνα βλέπει τη ζωή που έχασε στη δίνη των γεγονότων που στιγμάτισαν τη ζωή της. 

Ένα ταξίδι στο ερωτικό Παρίσι θα φέρει τις καταστάσεις και την ίδια την ηρωίδα σε ένα μεγάλο δίλημμα... Εκεί η Ζοζεφίνα θα ζήσει τη ζωή που δεν έζησε ώσπου... Η συνέχεια δίκη σας. Ένα βιβλίο που αξίζει να αγαπηθεί.

Η Νατάσα μας αποδεικνύει ότι ένα βιβλίο δεν μπορεί να μετρηθεί από το πόσο μεγάλο είναι σε μέγεθος , μα πόσα έχεις να μας δώσει. Το βιβλίο της, Δάκρυα από αλάτι, είναι ένα μικρό , μεγάλο αριστούργημα, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες. Τα συγχαρητήρια μου στην Νατάσα Γκουτζικίδου, ευχόμενη να κάνω πολλά ακόμα λογοτεχνικά ταξίδια μέσα από τα βιβλία της.

Τα ''Δάκρυα από αλάτι'' μέσα από τα μάτια της Βούλας Αθανασιάδου

Τα ''Δάκρυα από αλάτι'' μέσα από τα μάτια της Βούλας Αθανασιάδου (αναγνώστρια)


Στην Νατάσα Γκουζικίδου, με ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Μήπως έγραψες κάτι ψεύτικο, κάτι φανταστικό? Ναι, για μερικούς ίσως, για μένα όχι. Το ταξίδι στην Νορμανδία, το αβαείο, με την μια όψη στην άμπωτη, και την άλλη στην παλίρροια......Ταξίδι μακρινό, μα όχι ψεύτικο. Έτρεχαν αναζητώντας καταφύγιο, να φωλιάσει μια αγάπη, από εκείνες που ο χρόνος μια φορά φέρνει στην ζωή του ανθρώπου. Άσχετα από το αποτέλεσμα, πόση ευτυχία μπορεί να νιώσει κάποιος μέσα από τέτοια αγάπη, ακόμα και αν έρθει η στιγμή που το άλλο μισό χαθεί για πάντα. Τι σημασία έχει? Οι αναμνήσεις, μακρυά από τα πρέπει, αρκούν.........η ευτυχία που θα νιώσει ο άνθρωπος μέσα από μια τέτοια αγάπη, αφήνει σημάδια ανεξίτηλα, ευτυχώς για πάντα. Θα πονέσεις, θα κλάψεις , θα πληγωθείς, μα το αποτέλεσμα θα είναι στο τέλος το ίδιο. Μια γέμιση ψυχής, θες να θυμάσαι πάντα τις πολύτιμες στιγμές, που έρχονται όταν δεν το περιμένεις...

Άραγε τα δάκρυα της αγάπης, είναι από αλάτι ή ζάχαρη? Καλό σου βράδυ, και σ'ευχαριστώ από την καρδιά μου, για το υπέροχο ταξίδι σου!

''Δάκρυα από αλάτι'' με τη ματιά της Μαίρης Τσίλη

ΔΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΑΛΑΤΙ μέσα από τα μάτια της Μαίρης Τσίλη (συγγραφέας)

''Τα Δάκρυα από αλάτι'' είναι ένα βιβλίο που είχα τη χαρά και την τιμή να το διαβάσω σε μια εξαιρετικά ιδιαίτερη χρονική περίοδο στη ζωή μου. Και το ερωτεύτηκα. Και αφέθηκα γλυκά στις σελίδες του από τις πρώτες κιόλας λέξεις. Γέμισαν τα μάτια μου με εικόνες και η καρδιά μου και ο νους με μυριάδες συναισθήματα και σκέψεις. Διαβάζοντας, καρδιοχτυπούσα και κρατούσα την καρδιά μου ακόμα και την ανάσα μου πολλές φορές. Η γραφή της Νατάσας, λιτή, ξεκάθαρη, υπέροχη, μονάκριβη και μοναδική. Η περιγραφή όλων μα όλων των χαρακτήρων τόσο ατόφια και ακριβής που ένιωσα ότι είμαι κοντά τους. Όλες οι σκηνές ζωντανές και με πνοή και απίστευτα αρμονικά συνταιριασμένες. Ο έρωτας ειδωμένος κι αποτυπωμένος από την οπτική της αγχωτικής εκείνης "εκλογίκευσης" που την χαράζουν "τα δεν πρέπει", "τα δεν είναι σωστό", "τα τι θα πει ο κόσμος" αλλά και τα γρανάζια από ρεαλισμό της καθημερινότητας και βέβαια ο φόβος της ανθρώπινης καρδιάς για τον επερχόμενο πόνο και το τέλος. Στο Παρίσι δεν ταξίδεψα απλά μα βρέθηκα και περπάτησα παρέα με τη Ζοζεφίνα κάτω από το φεγγαρόφωτο και κάτω από τη βροχή μέσα σε μια ατμόσφαιρα φθινοπωρινή. Μ' άρεσε και θαύμασα τις πινελιές από δάκρυα που περίτεχνα και με σημασία έβαλε η Νατάσα στα κατάλληλα σημεία του βιβλίου. Δάκρυα από έρωτα.. δάκρυα στο πρόσωπο.. δάκρυα της θάλασσας..

Κλείνοντας νιώθω την ανάγκη να ομολογήσω το εξής: Διαβάζοντας την τελευταία σκηνή και την τελευταία φράση στην τελευταία σελίδα, κύλησε αθέλητα ένα δάκρυ από τα δυο μου μάτια. Από ζάχαρη ήταν κι έσμιξε με ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα και με τη μελωδία μιας φυσαρμόνικας....

Νατάσα Γκουτζικίδου, υποκλίνομαι στην πένα σου και στη γραφή σου!

Μαίρη Τσίλη

Νατάσα Γκουτζικίδου – «Το μυστικό των Αλόγων – Η επιστροφή», εκδ. Ελληνική Πρωτοβουλία, 2013 /Ευδοξία Κολυδάκη, δικηγόρος

Η συνέχεια του «Μυστικού των Αλόγων» δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη και πιο συναρπαστική. Όταν η άρτια και ρεαλιστική γραφή, οι ολοζώντανες περιγραφές των τοπίων και του ιπποφορβείου, η αβίαστη αφήγηση, χωρίς τίποτε το περιττό να κουράζει ή να αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, (το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα, με δεξιοτεχνία, το ένα κεφάλαιο διαδέχεται το άλλο αρμονικότατα), συνδυάζονται με την εξαιρετική πλοκή, το μεταφυσικό στοιχείο, το μυστήριο, τον έρωτα και την ένταση, που είναι τα κυριότερα στοιχεία του βιβλίου, το αποτέλεσμα είναι έξοχο. Η Νατάσσα Γκουτζικίδου με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μας μεταφέρει αυτή τη φορά, μετά από χρόνια, στον ίδιο χώρο, όπου στο πρώτο της βιβλίο εξελίχθηκε η ιστορία της Άννας. Η Άννα εξακολουθεί και παραμένει και στην «Επιστροφή» βασικός χαρακτήρας της ιστορίας, και μάλιστα με καταλυτικό ρόλο, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια. Ωστόσο, το παλιό αρχοντικό δεν φαίνεται να έχει αποκαλύψει όλα τα μυστικά του, η παρουσία δε, μίας νέας κοπέλας, θα είναι το έναυσμα, η αφορμή και ο λόγος να δημιουργηθεί εκ νέου μυστηριώδης ατμόσφαιρα σε αυτό, αφού η Νεφέλη, δοκιμάζεται ως προς τις δικές της ψυχικές αντοχές, με την αλλαγή της ζωής της. Δεν θα είναι εύκολη η διαδρομή της Νεφέλης από τα σκοτάδια στο φως, ούτε η αποτίναξη τόσων αρνητικών, συσσωρευμένων από έτη, συναισθημάτων. Πολύ περισσότερο που η ίδια, άθελα της ;;, ή κινούμενη από το υποσυνείδητο ;;, «αντιλαμβάνεται» το αθέατο, πασχίζει να το κατανοήσει και να το αποδεχθεί, όπως και να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα που της μεταφέρουν τα όνειρά της. Γεγονότα τραγικά, ανεξήγητα, προκαλούν έντονη δυσαρμονία στο νέο της περιβάλλον, την ταράζουν, της ανατρέπουν τις ισορροπίες που πίστεψε πως είχε βρει, τη θλίβουν, και τη φέρνουν σε απόγνωση. Η αγωνία και η ένταση κορυφώνονται, όταν πλέον γίνεται φανερό, ότι ένας άνθρωπος, μοναχικός, ανασφαλής, ψυχικά διαταραγμένος, εμπαθής, είναι η αιτία για όσα γεγονότα έχουν ήδη συμβεί, τα οποία μοιάζουν αρχικά ασύνδετα και άσχετα μεταξύ τους. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, ο κίνδυνος μοιάζει να μην έχει απομακρυνθεί, όμως στο τέλος, τίποτε δεν είναι αρκετό ή ικανό, να εμποδίσει την πραγματικότητα να έλθει στο φως.

Ένα απόσπασμα από το τέλος του βιβλίου, το οποίο μου άρεσε πολύ, είναι χαρακτηριστικό της ποιητικής γραφής, που η Νατάσσα Γκουτζικίδου, μεταχειρίζεται σε κάθε της βιβλίο, αλλά πάντα μας εκπλήσσει με τη δύναμη του γραπτού της λόγου και τα συναισθήματα που δημιουργεί στον αναγνώστη: 

«Είναι οι στιγμές που η μοναξιά βαραίνει τους ώμους. Άλλοτε, τη νιώθεις σαν τραγούδι λυπητερό που ξετυλίγεται αργά μέσα από νότες και στίχους και άλλοτε, σαν κιτρινισμένο φύλλο που ξαπλώνει στη γη, όταν η διαδρομή του φτάσει στο τέλος. Μα η φύση κάποτε αναγεννιέται. Χαράζει τη νέα αυγή με φόντο καταπράσινα φυλλώματα και μαργαρίτες που φυτρώνουν σε μια γη, άλλοτε στέρφα, μα τώρα λουλουδιασμένη. 

Το τέλος της ιστορίας, παρά τις δοκιμασίες, τις δυσκολίες και τις, εξ ανάγκης, ανατροπές στη ζωή των ηρώων, είναι λυτρωτικό και αισιόδοξο, και περιμένει κάθε (νέο) αναγνώστη της «Επιστροφής» να το ανακαλύψει. Εύχομαι τα καλύτερα στη Νατάσα, και στην «Επιστροφή» της, κάθε φορά μας εκπλήσσει ευχάριστα !!!!!!!!!