Goodbye summer

Bράδυ Κυριακής, ''σουλατσάρω'' στην αρχική μου σελίδα στο Facebook. Δεκάδες αναρτήσεις για το καλοκαίρι που φεύγει, για την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου. Αισθάνομαι πως διαβάζω τον επικήδειο του φετινού καλοκαιριού, ο οποίος- τι σύμπτωση- είναι ακριβώς ίδιος με του περσινού.

Προσωπικά, ανήκω  στους γκρινιάρηδες του καλοκαιριού. Δεν το συμπαθώ ιδιαίτερα, μάλλον δεν το συμπάθησα ποτέ. Με κουράζουν οι μεγάλες μέρες, αυτές που ξεκινούν πολύ νωρίς το πρωί και φτάνει εννιά + για να τελειώσουν, επιτέλους. Άλλωστε, σε τι διαφέρει το καλοκαίρι από τον χειμώνα, αφού οι διακοπές σου δεν γίνεται να διαρκέσουν περισσότερο από μία βδομάδα; Μία βδομάδα και αυτό εφόσον είσαι αρκετά τυχερός, πια.

Πέρα από την προοπτική της άδειας που σου προσφέρει το καλοκαίρι μετά από έναν ολόκληρο κοπιαστικό χειμώνα, σου προσφέρει στιγμές. Από όποιαν οπτική γωνία και αν το δεις, το καλοκαίρι είναι στιγμές. Είναι το μπάνιο σε κάποια από τις εκατοντάδες πανέμορφες ελληνικές ακρογιαλιές, είναι ο καφές σε κάποια ξαπλώστρα και η αίσθηση πως κάποιος άλλος φροντίζει για σένα (ακόμα κι αν αυτόν τον καφέ τον πληρώνεις για χρυσάφι), είναι τα μικρά, υπαίθρια καφέ, οι βόλτες στην άδεια πόλη και η εύκολη πρόσβαση σε όποια γωνιά της θελήσεις, είναι η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας μακριά από όλους και όλα, λες και αυτόματα παραγράφονται οι υποχρεώσεις (σαν αδίκημα ένα, ένα πράγμα, μετά το πέρας της πενταετίας) και αποκτάς μόνο δικαιώματα. Βασικά, ένα δικαίωμα: το να αισθανθείς για λίγες στιγμές ένας μικρός Κροίσος.

Στην Ελλάδα, υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που παίρνουν άδεια μόνο το καλοκαίρι. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς να πληρώνονται τις υπερωρίες και χωρίς να παίρνουν ρεπό. Είναι λογικό, λοιπόν, να περιμένουν το καλοκαίρι με ανυπομονησία. Από αύριο - οι πιο τυχεροί από την επόμενη βδομάδα- όλοι επιστρέφουμε στη γνωστή καθημερινότητά μας, εκείνη που ορίζει πως άδεια, ξανά, του χρόνου... Αυτό για όσους επιμένουν να υποστηρίζουν πως είμαστε ένας τεμπέλης λαός. 

Ευτυχώς, το παρήγορο στην όλη ιστορία είναι πως ως Έλληνες ξέρουμε να φτιάχνουμε στιγμές και να τις απολαμβάνουμε υπό όλες τις συνθήκες...

Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα

Κοιτάζω, σπάνια, τις διαφημιστικές ταμπέλες στο δρόμο. Συνήθως, με ενοχλούν τα έντονα χρώματα κι ο ακόμα πιο έντονος φωτισμός τους το βράδυ. Καμιά φορά, όμως, ρίχνω μια ματιά σε αυτές στο μετρό, κυρίως, επειδή παρουσιάζουν μουσικές και θεατρικές παραστάσεις. 

Το βλέμμα μου πέφτει σε διαφήμιση ιδιωτικού καναλιού. Το σλόγκαν παραδέχεται πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα. Στο μεταξύ, στο μυαλό μου ''σκάνε'', ήδη, φράσεις του τύπου ''τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία'' και διάφορα κλισέ της εποχής. 

Είναι, όμως, παραδέχομαι πως από τις λίγες φορές που μια διαφήμιση καταφέρνει τόσο καλά να παίξει με το μυαλό μου. Παράλληλα, λοιπόν, με τα κλισέ που αναβοσβήνουν στο μυαλό μου, σαν πινακίδες από νέον το βράδυ, σκέφτομαι μερικά από τα ωραιότερα πράγματα που δεν είναι πράγματα κι όμως, γεμίζουν την ψυχή και σε κάνουν να αισθανθείς πλούσιος, έστω και για ένα λεπτό.

Μια βόλτα στη θάλασσα καθώς ο ήλιος δύει, ένα παιδικό χαμόγελο, μια νύχτα με φεγγάρι, ένα τηλεφώνημα από πρόσωπο αγαπημένο, η φιλία που ενώνει δύο ανθρώπους, το γέλιο, η αγάπη σε όλες τις μορφές της, μια αγκαλιά, ο έρωτας...

Και η μουσική παίζει δυνατά στο αυτοκίνητο. Ζήσε τις στιγμές. Αξία: ανεκτίμητη (μετά από αυτό, καμία διαφήμιση δεν έμεινε παραπονεμένη).