Της γης τα μυστικά...

 

Κάθε τόπος έχει τα μυστικά του. Είναι αποτυπωμένα στην πέτρα, στη γη που οργώνει το αλέτρι,  στο χωράφι που τρυπά το υνί, στην ακτή που ξαποσταίνει το κύμα από το μακρινό του ταξίδι, στο κελάρυσμα του νερού καθώς κατεβαίνει από το βουνό να ανταμώσει  τη θάλασσα. Η γη κρύβει καλά τα μυστικά της, ενίοτε σε μέρη που ούτε καν φανταζόμαστε. Κάτω από το χώμα κοιμούνται συχνά οι μεγαλύτεροι θησαυροί, συνήθως, αποκαμωμένοι από το χρόνο, κατατρεγμένοι από τον άνθρωπο που δεν γνωρίζει όρια. Περιμένουν υπομονετικά το ξύπνημα, γιατί μια μέρα θα ανοίξουν ξανά τα μάτια τους στο φως…

Το κύμα

Το κύμα ψιθύριζε τα μυστικά του πελάγους, όπως τα κουβαλούσε μαζί του χιλιάδες χρόνια τώρα. Τα απίθωνε προσεχτικά στην ακτή και μετά, έφευγε ακολουθώντας τους θαλασσινούς ανέμους... Και επαναλαμβανόταν κάθε στιγμή, κάθε λεπτό το αιώνιο ταξίδι του. Έφτανε ως τα πέρατα του κόσμου, εκεί όπου οι εφτά θάλασσες ανταμώνουν και έπειτα, επέστρεφε στο ακρογυάλι, παντοτινό καταφύγιο μα και ερμητήριο συνάμα. Ξάπλωνε στην άμμο, έφερνε κοχύλια συντροφιά του και μιλούσε με τα γλαροπούλια. Πότε-πότε, ανασήκωνε το βλέμμα και παρατηρούσε τους ανθρώπους. Άλλοτε, τους αγκάλιαζε τρυφερά, να νιφτούν στα νερά του, και άλλοτε, θύμωνε με τα καμώματά τους και βρυχόταν δυνατά. Μα πάντα, αγαπούσε τους ανθρώπους, συντρόφευε τις στιγμές τους και ξέβραζε τελικά στην ακτή αναμνήσεις, προσμονές και αλήθειες. Και κινούσε ξανά για το ταξίδι του, εκεί όπου οι εφτά θάλασσες ανταμώνουν....