Διαχωριστική γραμμή

Απόγευμα Δευτέρας, πρώτη του μήνα. Και τι πρώτη, του Απρίλη. Όχι, δεν είναι ψέμα. Σκέφτομαι πως, επιτέλους, θα αρχίσω να φεύγω από τη δουλειά και θα είναι ακόμα μέρα. Εκείνο, το βαθύ, πυκνό σκοτάδι θα δώσει τη θέση του σε ένα όμορφο σούρουπο, από εκείνα τα ανοιξιάτικα που λατρεύω. 

Η ρομαντική  μου φύση θα με κάνει να αναζητώ λευκά σύννεφα στον ουρανό και η φαντασία μου θα μου υπαγορεύει με τι μοιάζουν, ενώ ο αέρας θα μου ψιθυρίζει μυστικά. Είναι η εποχή που αφήνω το αυτοκίνητό μου, παρατάω τα κλειδιά του όπου βρω (καλά, ψέματα λόγω ημέρας- στην τσάντα μου, μην ψάχνομαι μετά) και περπατάω στο μεγάλο πάρκο της περιοχής. 

Η λίμνη με καλοδέχεται σαν άλλη κυρά της και τα νερά της, καθώς ο ήλιος χάνεται κάπου στον ορίζοντα της πόλης, φαντάζουν σχεδόν ακύμαντα. Μερικές πάπιες έρχονται κοντά μου, πιστεύοντας πως θα τις ταϊσω κάτι περισσότερο από το ψωμί που τους πετούν οι περισσότεροι, αλλά τις απογοητεύω. Η σακούλα με τα ποπ-κορν από την αγαπημένη μου πλανόδια έχει ήδη καταναλωθεί (δηλώνω λάτρης, τι να κάνω). 

Περπατώ στο πλακόστρωτο γύρω-γύρω από τη λίμνη. Χαζεύω το νερό και τελικά, κάθομαι σε ένα παγκάκι, αρκετά κουρασμένη από τη μέρα που προηγήθηκε. Όσο περνάει η ώρα, ο κόσμος πληθαίνει, όπως, άλλωστε, συμβαίνει πάντα τέτοια εποχή. Παρατηρώ τους ανθρώπους. Οι περισσότεροι περιπλανιόνται στο πάρκο ανά δυάδες. "Δεν υποφέρεται η μοναξιά'' συλλογίζομαι. ''Δεν την αντέχουν όλοι, παρότι κάποιοι την επιζητούν'' όπως εγώ αυτό το απόγευμα. Κάποιοι, φαίνονται ευτυχισμένοι, έστω και αν η ευτυχία τους κρατάει όσο αυτή η βόλτα. Το προδίδουν οι χειρονομίες, το χαμόγελο τους, η θετική αύρα που αφήνουν πίσω τους, καθώς με προσπερνούν. Άλλοι, αντίθετα, φαίνονται χαμένοι στις σκέψεις τους, όσο εγώ. 

Στο διπλανό παγκάκι, δύο έφηβοι, όχι περισσότερο από δέκαεξι φιλιούνται με πάθος, ενώ το αγόρι κρατά σφιχτά το χέρι του κοριτσιού, σαν να φοβάται μην την χάσει. Σε εκείνο το όνειρο, άλλωστε, κρατά στα χέρια του ό,τι πολυτιμότερο έχει, τον ίδιο τον έρωτα, με τη μορφή του κοριτσιού. 

Δυο γυναίκες, γύρω στα πενήντα που περνούν από μπροστά, τους κοιτούν και κουνούν το κεφάλι. Ακούω τη μία να παραμιλά για το λάθος που κάνουν οι σημερινοί νέοι να δίνονται με τόσο πάθος στον έρωτα. Έπειτα, με κοιτά, λες και περιμένει την έγκρισή μου για το σχόλιό της (σώθηκε, τώρα). 

Θέλω να της απαντήσω ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους είναι τόσο μικρή, που ούτε το φαντάζεται. Καλύτερα, ωστόσο, μια ζωή γεμάτη από ένα λάθος, παρά μια ζωή όπου το πάθος έχει εκλείψει. 

Τελικά, δεν λέω τίποτα. Νιώθω πως δεν έχει νόημα. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αισθανθεί το μεγαλείο του έρωτα, στα δικά μου μάτια, είναι κενός, έτσι κι αλλιώς. 

Παίρνω την τσάντα μου και αφήνω το παγκάκι που φιλοξένησε εμένα και τις σκέψεις, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στα νερά της λίμνης. Καθώς φεύγω, ένα άλλο ζευγάρι δίπλα μου λογομαχεί με πάθος. 

Τόσο ίδιες, τόσο διαφορετικές κάποιες έννοιες...

Η δύναμη των λέξεων

Λένε πως οι λέξεις έχουν δύναμη. Λέω, πως οι λέξεις έχουν ψυχή. Ζωντανεύουν και φτιάχνουν μικρά θαύματα. Κάνουν τους ανθρώπους να μισούν, να αγαπούν, να συμπαθούν ή να αντιπαθούν, να ερωτεύονται... 

Πόσες φορές δεν κρεμαστήκαμε απο τα χείλη κάποιου, σαν πολυέλαιοι, επειδή χειριζόταν εξαιρετικά τον λόγο; Πόσες φορές δεν γλυκαθήκαμε με μια λέξη, αντί με γλυκό του κουταλιού συκαλάκι και πόσες φορές δεν πικραθήκαμε, επειδή μια λέξη έφερνε περισσότερο σε δηλητήριο; 

Η απάντηση, σύντομη και απλή: πολλές.

Δεν ξέρω τι σόι ηχώ έχει η κάθε λέξη. Ξέρω, πάντως, μία που όταν την ακούν οι άνθρωποι πανικοβάλλονται και αυτή, δεν είναι άλλη από το τέλος. Ξέρω πολλά τέλη, και δεν αναφέρομαι στα τέλη κυκλοφορίας και άλλα (πολύ) δυσάρεστα. 

Το τέλος μιας φιλίας, μιας επαγγελματικής συνεργασίας, μιας σχέσης (με αυτόν τον τίτλο μέχρι και Όσκαρ πήραμε. Πήραμε, πήραν, δεν έχει σημασία).

Η λέξη 'τέλος' τρομάζει γιατί έχει οριστικό και ενίοτε, αμετάκλητο χαρακτήρα. Σημαίνει αυτό που όταν τελειώσει, δεν θα αρχίσει ξανά ή και να αρχίσει δεν θα είναι ποτέ ίδιο. Κάτι θα έχει ραγίσει, κάτι θα έχει σπάσει ανεπανόρθωτα. Ακόμα κι αν καταφέρεις να το κολλήσεις, πάντα, κάτι θα λείπει. Θα είναι εκείνο το μικρό, κομματάκι που έχει θρυμματιστεί τόσο πολύ, ώστε δεν αξίζει καν να το αναζητήσεις, οπότε, μοιραία, θα πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων. 

Τότε, ακριβώς, οι άνθρωποι πανικοβάλλονται. Πανικοβάλλονται γιατί καλούνται να αντιμετωπίσουν μια νέα κατάσταση, όπου θα κυριαρχεί το ''χωρίς'' και το ''άνευ''. Χωρίς τον φίλο που έχασες, χωρίς εκείνον που νόμιζες για έρωτα της ζωής σου, χωρίς το συνεργάτη που εμπιστευόσουν.

 Υπάρχουν, όμως κι εκείνοι, οι άλλοι, που γοητεύονται από το άγνωστο, που ξέρουν πως όλα ή σχεδόν όλα σε αυτή τη ζωή, κάποτε, τελειώνουν. Είναι εκείνοι που προσδένονται γερά στη θέση τους, σφίγγουν τα δόντια, τελειώνουν ό,τι δεν πάει άλλο με οποιοδήποτε κόστος και πάνε παρακάτω.

Άλλωστε, κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. 

Εσύ που γκρινιάζεις, μπορεί στην επόμενη στροφή να βρεις ό,τι αναζητάς κι αυτό δεν μπορεί παρά να έχει, μόνο, ένα όνομα ξαφνικός έρωτας Γύρνα το τιμόνι.