Ήρθε το φθινόπωρο...

Το φθινόπωρο ήταν πάντοτε η αγαπημένη μου εποχή, σε αντίθεση με το καλοκαίρι που με γέμιζε μελαγχολία. Μοιάζει αντιφατικό, μα δεν μου άρεσε ποτέ το γεγονός πως το καλοκαίρι η Αθήνα ερήμωνε, θυμίζοντας περισσότερο πόλη-φάντασμα. Κι αν το φθινόπωρο έχει τη φήμη της εποχής που όλα μαραζώνουν, εγώ θα διαφωνήσω.  Για μένα, το φθινόπωρο είναι εποχή ανασύστασης και γλυκιάς μελαγχολίας.

Τα δέντρα ετοιμάζονται να πετάξουν τα φύλλα τους, που σταδιακά κιτρινίζουν και πέφτουν στη γη. Γεμίζουν τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι και οι κήποι με φύλλα ξερά, που τα πιτσιρίκια απολαμβάνουν να πατάνε ,μόνο και μόνο για να ακούσουν τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν καθώς σπάνε.  Ο ήλιος μοιάζει ξαφνικά λιγότερο απειλητικός. Κάνει την εμφάνισή του στον ουρανό και συντροφεύει γλυκά τις πρωινές εργασίες και τους περιπάτους, καθώς ένα δροσερό αεράκι αγκαλιάζει τα κορμιά.  

Σταδιακά, αλλάζουν τόσο οι μέρες, όσο και οι νύχτες. Μικραίνουν οι μέρες, μεγαλώνουν οι νύχτες και ψυχραίνουν.  Η πρώτη βροχούλα κάνει την εμφάνισή της δειλά. Μερικές σταγόνες στη διψασμένη γη, που καρτερά τον ερχομό της. Να έρθει και να την αναστήσει. 

Τα παιδιά ετοιμάζονται πια για την επιστροφή τους στο σχολείο. Τσάντες, τετράδια, γόμες και μολύβια. Πυρετώδεις οι προετοιμασίες, μεγαλώνει η ανυπομονησία για τη συνάντηση με τους παλιούς φίλους, τους συμμαθητές που αποχωρίστηκαν για μήνες και τώρα, έχουν τόσα να πούνε, τόσα να μοιραστούν. 

Πότε-πότε, κοιτάμε με γλυκιά μελαγχολία τις φωτογραφίες του καλοκαιριού, τότε που αφεθήκαμε στη ραστώνη και στην ανεμελιά του και υποκριθήκαμε πως οι υποχρεώσεις μπορούν να περιμένουν για λίγο...

Συχνά, ταξιδεύω πίσω στο χρόνο και θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, να γυρνάω από το σχολείο τις πρώτες σχολικές μέρες. Φορτωμένη με μια τσάντα στον ώμο, γεμάτη μπόλικα βιβλία, να απολαμβάνω την φθινοπωρινή λιακάδα. Μα και σαν ενήλικη, να επιστρέφω από τη δουλειά, σταματημένη σε κάποιο φανάρι, με το ραδιόφωνο να παίζει το αγαπημένο τραγούδι του καλοκαιριού και το αεράκι να δροσίζει την ψυχή μου, με την ανανεωτική πνοή που φέρνει μαζί του και με γεμίζει με την πολυπόθητη ελπίδα...  Καλό φθινόπωρο!

Σου γράφω, Μαίρη Γκαζιάνη

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η ποίηση είναι ένας ιδιαίτερος χώρος δημιουργίας, και ενίοτε δυσνόητος. Οι λέξεις πλάθονται στα χέρια του ποιητή, ο οποίος με μαεστρία δίνει νοήματα, γεννάει εικόνες και αναμοχλεύει αναμνήσεις μέσα σε λίγες μόνο γραμμές. Ομολογώ πως αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των ποιητών που πραγματικά θαυμάζω. Σε αντίθεση με τον ‘πλατειασμό’ ενός μυθιστορήματος, στην ποίηση, o λόγος είναι σύντομος και κοφτός αλλά εξίσου μαγικός.

Η γνωριμία μου με την Μαίρη Γκαζιάνη έγινε πριν αρκετούς μήνες μέσα από το Facebook και ομολογώ πως ανήκει στις γνωριμίες για τις οποίες χαίρομαι πραγματικά. Θεωρώ πως πρόκειται για μια ιδιαίτερα δημιουργική γυναίκα, ένα αληθινά ανήσυχο πνεύμα. Την Μαίρη τη γνώρισα σαν ζωγράφο. Οι πίνακές της με γοήτευσαν από την πρώτη στιγμή. Έκρυβαν μια μελαγχολία, τη χαμένη αθωότητα της νιότης ντυμένη με τα χρώματα του φθινοπώρου. Κάθε πίνακάς της όμως (και αυτό μου έκανε εντύπωση) συνοδευόταν από μερικούς στίχους.

Σαν πέρασε ο καιρός, η Μαίρη μου εξομολογήθηκε πως έγραφε. Έγραφε από την ψυχή της, όπως αποκάλυψε και αυτό ήταν φανερό, τουλάχιστον για μένα. Η γραφή της ήταν γεμάτη ευαισθησία και λυρισμό. Αφήνονταν οι λέξεις να καθαγιάσουν την ψυχή, όπως η βροχή το χώμα μετά από ξηρασία.

Στην ποίηση της Μαίρης συναντά κανείς τον έρωτα σε όλες του τις εκφάνσεις του. Το πάθος, η δύναμη της στιγμής, ο απόλυτος έρωτας, η απογοήτευση όταν οι προσδοκίες ματαιώνονται, η θλίψη και ο θυμός… Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη, όπου περιγράφονται όλα τα παραπάνω.

Η γραφή της Μαίρης Γκαζιάνη βρίσκει ακριβώς το στόχο της: προκαλεί το θυμοειδές, δεν αφήνει αμφιβολία για όσα θέλει να πει. Δημιουργεί εικόνες, αφουγκράζεται το συναίσθημα, σε καλεί κοντά της. Κάθε ποίημά της αφήνει το δικό του ξεχωριστό στίγμα, αυτό δηλαδή που το κάνει να ξεχωρίζει στη συνείδηση του αναγνώστη.

Θύμησες μακρινές, αναμνήσεις που θα προτιμούσαμε να σβήσουμε, μνήμες που ο χρόνος συχνά ανακαλεί προκαλώντας οδυνηρούς κραδασμούς στην ψυχή , η κάθαρση που αργεί να έρθει αλλά όταν τα καταφέρει ανακουφίζει τους πληγωμένους…

Άλλωστε, ο τίτλος της συλλογής είναι ενδεικτικός. ‘Σου γράφω’ και όλα ξαναζούν μέσα από μερικές αράδες στο χαρτί…  Καλοτάξιδο, Μαίρη μου!

 ''Καληνύχτα αγαπημένε μου...

αγαπημένε μου
και τι να σου χαρίσω που δεν έχεις
να σου χαρίσω ολοστρόγγυλο τον ήλιο
για να τον δεις την ώρα που θα φεύγεις αγαπημένε μου
μια καλημέρα για το τέλος και ένα σύννεφο
να κρύψει το φεγγάρι να αντέχεις
σαν μακραίνω από σένα αγαπημένε μου
και τα κομμάτια που θα μείνουν
να ΄ναι δικά μου μόνο γιατί εγώ αντέχω
στα κομμάτια αγαπημένε μου...''

 

Σου γράφω, Μαίρη Γκαζιάνη

Εκδ. Βιβλιοπωλείο  Άβακας

 

 

Αγγελική Βοϊράκου, νέα γυναίκα δημιουργεί...

Το να είσαι γυναίκα, μάνα, σύντροφος, ποιήτρια, στιχουργός και θεατρική σεναριογράφος, με κάνει να κουράζομαι και μόνο στη σκέψη. Άραγε πόσες ώρες χρειάζεται στη διάθεσή της η Αγγελική Βοϊράκου για να μπορεί να ανταποκριθεί σε όλα;  Έχοντας τις απορίες στο μπλοκάκι μου, τη συνάντησα για μια απολαυστική κουβεντούλα μαζί της.

1)       Αγγελική, διάβασα στο βιογραφικό σου πως σε ηλικία 8 ετών κέρδισες  διαγωνισμό σχολικής ποίησης.  Τι σε ενέμπνευσε σ’ εκείνην την ηλικία; Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να γράψεις;

 To θέμα αφορούσε  στο Πολυτεχνείο.  Σύμφωνα με τα όσα είχα ακούσει για τα γεγονότα του 17^ης Νοεμβρίου και με τον τρόπο, που το παιδικό μου μυαλό μπορούσε να αξιοποιήσει τις πληροφορίες, εμπνεύστηκα ένα ποίημα. Το ποίημα αυτό υπήρξε η αφετηρία για την ενασχόλησή μου με το γραπτό λόγο.

 2)       Ποιήτρια, στιχουργός, σεναριογράφος. Ποιο απ’ όλα ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία σου;

Παρόλο που το καθένα έχει τη δική του ιδιαιτερότητα,  κατά κάποιο τρόπο είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Είναι τρεις διαφορετικοί τρόποι έκφρασης των συναισθημάτων    του ίδιου ανθρώπου.  Δεν μπορώ να πω ότι κάποιο από αυτά είναι περισσότερο ή λιγότερο κοντά σε μένα. Εξαρτάται από την έμπνευση της στιγμής.

3)      Η  γραφή είναι ταλέντο ή μπορείς να το κατακτήσεις παρακολουθώντας σεμινάρια;

Παρακολουθώντας κάποια σεμινάρια μπορείς να κατακτήσεις την τεχνική, που είναι σαφώς ένα πολύ βασικό κομμάτι. Το ταλέντο όμως είναι κάτι έμφυτο. 

4)      Έχω την εντύπωση πως ο χώρος του θεάτρου είναι σε μεγάλο βαθμό ανδροκρατούμενος. Πώς σε αντιμετωπίζουν οι άνδρες συνάδελφοί σου;

Ναι, είναι μια πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, ζούμε στο 2012 και η γυναικεία παρουσία πλέον είναι συνηθισμένη και αποδεκτή. Από τη λίγη εμπειρία που έχω, με όσους άντρες έχω συνεργαστεί ως τώρα, δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα απολύτως πρόβλημα.

5)      Ευκαιρίες υπάρχουν τελικά;

Πιστεύω πως το ταλέντο σε συνδυασμό με τη σκληρή δουλειά καλλιεργούν το έδαφος για να υπάρξουν ευκαιρίες. Από κει και πέρα, πρέπει να υπάρχει και το σωστό timing για να αξιοποιηθούν αναλόγως.  

6)      Το μέλλον σε ανησυχεί; Ανήκεις σε αυτούς που τα βλέπουν όλα μαύρα και άραχνα ή θα βρούμε τελικά την άκρη σαν λαός;

Η χώρα μας δοκιμάζεται σκληρά για μια ακόμη φορά, όμως η ίδια η ιστορία έχει δείξει ότι σαν λαός πάντα βρίσκουμε τρόπο να τα καταφέρουμε. Όταν πιάσεις πάτο,  μόνο ανοδική πορεία μπορείς να έχεις. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα γεννήθηκε ο μύθος του φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του. Προσωπικά, δηλώνω οπαδός του φοίνικα.

7)      Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σου; Σε εμπνέει όταν γράφεις;

Κυρίαρχο. Από αρχαιοτάτων χρόνων,  ο έρωτας αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Πώς θα μπορούσα λοιπόν να αποτελώ εξαίρεση;

8)      Θα εγκατέλειπες τα πάντα για τη μεγάλη ευκαιρία;

Ένας πνευματικά ώριμος άνθρωπος, ποτέ δεν εγκαταλείπει τα πάντα για τη μεγάλη ευκαιρία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Όλα χρειάζονται στη ζωή μας στη σωστή δόση και με λίγη καλή θέληση, όλα συνδυάζονται.

9)      Ξαπλώνοντας  το βράδυ, κάνεις απολογισμό της μέρας που πέρασε; Κι αν ναι, ποια είναι η τελευταία σου σκέψη πριν αποκοιμηθείς;

Απολογισμός,  μεγάλη κουβέντα. Προσπαθώ, όσο αυτό είναι δυνατόν. Έρχονται σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό μου πριν κοιμηθώ αναφορικά με τη μέρα που πέρασε. Όταν διαπιστώσω ότι έχω κάνει κάποιο λάθος,  η τελευταία μου σκέψη είναι να μην το επαναλάβω.

10)   Ποια είναι η σχέση σου με τα social media; Εργαλείο προβολής και δικτύωσης ή μέσο προς αφορισμό;

Τα social media είναι εργαλείο προβολής και δικτύωσης. Είναι πλέον ο καταλληλότερος τρόπος να προβληθεί η δουλειά ενός ανθρώπου και να γίνει ευρύτερα γνωστή.

11)   Μίλησέ μας για την τελευταία σου δουλειά.

Το φετινό καλοκαίρι συνυπογράφω με τον ταλαντούχο  και πολλά υποσχόμενο δημιουργό Χρήστο Ρενιέρη  τα επτά από τα οκτώ νούμερα της μουσικής επιθεώρησης «Άνγκελα και θηλυκά στα κάγκελα», με την απολαυστική Καίτη Φίνου. Στο πλευρό της,  τέσσερις ακόμη ταλαντούχες ηθοποιοί: η Μαρίτα Ρίτζι, η Λίνα Κουστένη, η Μικαέλα Ζούστη και η Κατερίνα Αναστασίου. Η ιστορία αφορά σε για πέντε γυναίκες, οι οποίες σχολιάζουν και καυτηριάζουν με χιουμοριστικό τρόπο την επικαιρότητα και όχι μόνο. Θα χαρούμε ιδιαίτερα να σε δούμε σε κάποια από τις παραστάσεις μας.

Υπόσχομαι να είμαι εκεί! Σ’ ευχαριστώ πολύ, Αγγελική, ραντεβού στα… Κάγκελα!

Κι εγώ  σ’ ευχαριστώ, Νατάσα.

Ταξίδι σε τόπο αγαπημένο... (2)

Νομίζω πως δεν υπάρχει άνθρωπος να μην αγαπάει τα ταξίδια. Κάθε τόπος και μια ιστορία, ένα παραμύθι για μικρά αλλά και  λίγο μεγαλύτερα ''παιδιά''. Περπατώντας στα χώματά του, αφουγκράζεσαι την ιστορία, την ανθρώπινη πνοή, τον αχό των ημερών που προηγήθηκαν και άφησαν το χνάρι τους. Υπάρχουν ωστόσο τόποι που βρίσκουν ακόμα πιο εύκολα το μονοπάτι που οδηγεί στην καρδιά μας.  Ένας τέτοιος είναι για μένα η Ρόδος, το νησί των Ιπποτών.

Δεν ξέρω αν φταίει η αγάπη μου για τα κάστρα κάθε λογής ή η ανυπέρβλητη γοητεία που απορρέει από το ιπποτικό πρότυπο, ξέρω μόνο πως από την πρώτη φορά που βρέθηκα στο νησί, δέθηκα μαζί του με δεσμούς άρρηκτους. Ήμουν μαθήτρια της Γ’ Λυκείου και αφορμή της πρώτης εκείνης επίσκεψης, τι άλλο πέρα από την πενθήμερη σχολική εκδρομή.

Μετά από μια απίστευτη ταλαιπωρία στο λιμάνι του Πειραιά, λόγω απεργίας, φτάσαμε αργά το βράδυ στο νησί. Ομολογώ πως με την κούραση που αισθανόμουν, είχα ήδη μετανιώσει για τη συμμετοχή μου. Καθώς όμως το λεωφορείο, που μας πήγαινε στο ξενοδοχείο, διέσχιζε την πόλη, τόσο μαγευόμουν. Αρκούσαν λίγα μόλις λεπτά για να αισθανθώ πως βρίσκομαι σε άλλην εποχή.

Το κάστρο των Ιπποτών, φωταγωγημένο τη νύχτα, μου έγνεφε από μακριά, κραυγάζοντας την κυριαρχία του στο νησί. Ο πέτρινος όγκος του, επιβλητικός, δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. 

Περπατώντας στα σοκάκια του κάστρου, αισθάνεσαι την αύρα του παρελθόντος να σε περιτριγυρίζει. Νιώθεις πως όπου να’ ναι, από κάποια γωνιά, θα ξεπεταχτεί ένας ιππότης, έτοιμος να υπερασπιστεί το κάστρο του ή πως κάπου στο σκοτάδι βρίσκεται κρυμμένη μια κοπελιά που περιμένει να τον ανταμώσει.

Το βράδυ, οι σκιές φαίνονται μεγαλόπρεπες, γιγαντώνονται και το φάντασμα της ιστορίας κάνει την εμφάνισή του καθώς οι ηλεκτρικές δάδες (σύγχρονο εύρημα, αλλά απόλυτα ταιριαστό στο περιβάλλον) ρίχνουν χαμηλά το φως τους στα τείχη.

Στην Οδό των Ιπποτών, ένα ρίγος διαπερνά τη ραχοκοκαλιά κι ας την έχω περπατήσει δεκάδες φορές. Κλείνω τα μάτια και η ζωηρή φαντασία μου γεννά στιγμές: έφιππους ιππότες που παρελαύνουν πάνω σε υπερήφανα άτια, ζογκλέρ και ταχυδακτυλουργούς να ψυχαγωγούν τον κόσμο, τύμπανα και μουσικές. Βέβαια, ίσως η αλήθεια να απέχει κατά πολύ απ’ όσα εγώ φαντάζομαι, μα ποιος να βάλει χαλινάρι στη φαντασία;

Γεγονός πάντως είναι πως το νησί του Ήλιου γνώρισε μεγαλεία ήδη από την αρχαιότητα. Σε τι να πρωτοαναφερθείς; Στον περίφημο Κολοσσό, ο οποίος μέχρι σήμερα αποτελεί μυστήριο ακόμα και για τους ειδικούς, στην υπέροχη Λίνδο, όπου τρεις περίοδοι της Ιστορίας (αρχαία, βυζαντινή και μεσαιωνική) σμίγουν αρμονικά, στις Εφτά Πηγές όπου η φύση αφηγείται το δικό της παραμύθι; Ακόμα και το Ροδίνι, μια ανάσα από την πόλη, διηγείται τα περασμένα μέσα σε καταπράσινο ντεκόρ.

Τη Ρόδο, την έχω επισκεφτεί σε όλες τις εποχές του χρόνου. Την λάτρεψα όμως ανοιξιάτικη. Τότε, που οι παπαρούνες στο Κάστρο ξεφυτρώνουν από τις πολεμίστρες, ξετυλίγοντας κατακόκκινο χαλί. Το ανοιξιάτικο άρωμα του νησιού είναι μοναδικό, όπως άλλωστε και της κάθε εποχής στον ευλογημένο αυτό τόπο. Λίγη παραμυθένια διάθεση, λίγη θαλασσινή αλμύρα, το σύγχρονο πρόσωπο της πόλης, τα ατελείωτα μαγαζιά με ομπρέλες, ο παραλιακός δρόμος με τα καφέ και τα πεντανόστιμα γλυκά, τα πλακόστρωτα δρομάκια στην παλιά πόλη συνθέτουν την απόλυτη μαγεία και το ρολόι του χρόνου μας ταξιδεύει γλυκά στο παρελθόν...