ΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΡΩΤΗΣΕΙΣ, Ευαγγελία Ευσταθίου

Tο κράτησα στα χέρια μου με ανυπομονησία. Κάθε βιβλίο θυμίζει περιπέτεια, ένα ταξίδι. Από εκείνα τα ταξίδια που συνήθως για αλλού ξεκινούν και συχνά αλλού καταλήγουν. Πολλές φορές χάνεις το δρόμο, χάνεις τον προσανατολισμό μα είναι τόσο όμορφη η διαδρομή που λες: 'Χαλάλι, ας είναι!'
Κάθε ανάγνωση κρύβει μέσα της προσδοκίες. Πόσο δε, όταν γνωρίζεις προσωπικά τον/την συγγραφέα! Τότε, θέλεις πραγματικά το ταξίδι να γίνει γιορτή! Ο άνεμος της Ευαγγελίας είναι μια γιορτή! Μια γιορτή λυρισμού, συγκίνησης, συναισθήματος, περιπέτειας. Η ταύτιση με τους ήρωες εύκολη, αναπόφευκτη θα έλεγα. Κάτι σου θυμίζουν! Πρόσωπα γνώριμα, οικεία... Ίσως, παλιοί γνωστοί απο μια προηγούμενη ζωή... Ποιος ξέρει! Αυτή άλλωστε δεν είναι η επιτυχία ενός συγγραφέα; Το πίστευα πάντοτε. Πετυχημένος συγγραφέας είναι αυτός που θα σου γεννήσει εικόνες, που θα σε ταξιδέψει, που θα σε ξενυχτίσει... Όταν τα βλέφαρα κλείνουν αλλά εσύ επιμένεις να είσαι εκεί, πάνω από το βιβλίο, τότε αυτό κάτι σημαίνει.
Για μένα, η Ευαγγελία κατάφερε με μαεστρία όλα τα παραπάνω και αυτό την καθιστά στην καρδιά και στο μυαλό μου πετυχημένη και αγαπημένη συγγραφέα! Ευαγγελία μου, καλοτάξιδο κάθε βιβλίο σου γιατί πραγματικά το αξίζεις, όχι μόνο σαν συγγραφέας μα και σαν Άνθρωπος!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ο σκληρός πρώην μισθοφόρος Άλεξ Γκρέι ήταν κάποτε ο νεαρός Ρωμανός Κατράς, που κατηγορήθηκε άδικα για ένα στυγερό έγκλημα κι αναγκάστηκε να γίνει φυγάς. Τώρα, δεκαοχτώ χρόνια μετά, επιστρέφει με άλλη ταυτότητα ζητώντας δικαιοσύνη, έτοιμος να εκμεταλλευτεί και να εξαπατήσει τη μόνη γυναίκα που θα ερωτευόταν. Η Σάνια Παρίση ήταν κοριτσάκι όταν ο Κατράς, ο γιος του πατριού της, γκρέμισε τον κόσμο της. Το σοκ της προκάλεσε αμνησία. Προστατευμένη από την αγάπη και τη φροντίδα των στενών συγγενών της, πίστευε όλα όσα της είχαν πει για το παρελθόν, μέχρι που οι πραγματικές αναμνήσεις της αρχίζουν να της αποκαλύπτουν μια άλλη εκδοχή. Οι δυο τους βρίσκονται αναπόφευκτα αντιμέτωποι με τα ψέματα του παρελθόντος, τις αλήθειες του παρόντος και τα παντοτινά τους συναισθήματα''.

Αν τον άνεμο ρωτήσεις, Ευαγγελία Ευσταθίου
 εκδ. Λιβάνης

Η γοητεία της μελαγχολίας, Ντίλαν Τόμας

Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι πόση μελαγχολία μπορούν να κρύψουν οι λέξεις... Πόσα αισθήματα είναι σε θέση να αποτυπώσουν αν μπουν στη σωστή σειρά και αφήσουν τα νοήματα ξέχειλα να πλημμυρίσουν τις σελίδες. Και είναι η ποίηση ένας δρόμος ασφαλής για να πατήσει κανείς πάνω της  και να ξεκλειδώσει όσα κρύβει στην ψυχή του, σε ένα συρταράκι της. ''Η γοητεία της μεγαγχολίας'' του Ντίλαν Τόμας είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

''Την μελαγχολική μου τέχνη ασκώντας,
στην σιωπή της νύχτας,
όταν μονάχο του φρενιάζει το φεγγάρι,
κι οι εραστές ξαπλώνουν
αγκαλιά με τη θλίψη τους,
παιδεύομαι το φώς να τραγουδήσω,
όχι από φιλοδοξία ή για τον επιούσιο,
ούτε για επίδειξη στο παζάρι των ταλέντων
σε φιλντισένια παλκοσένικα,
μα για την αμοιβή την ελάχιστη
απ’ τα μύχια της καρδιάς τους.

Κι έξω απ’ το φεγγάρι που φρενιάζει
δεν γράφω τούτες τις σελίδες που αφρίζουν
μήτε για τον άνδρα τον περήφανο
μήτε για τους νεκρούς που από ψηλά επιβλέπουν
με τ' αηδόνια και τις ψαλμωδίες τους
μα για τους εραστές,
που αγκαλιάζουνε αιώνων θλίψεις,
που μ’ έχουνε γραμμένο,
κι ούτε τους νοιάζει η μαστοριά κι η τέχνη μου''.

ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ με τα μάτια της ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ

Νατάσα Γκουτζικίδου: Άγγελοι πολέμου

Δεύτερος Παγκόσμιος, Λονδίνο.

Η Άλκηστη ζει σε ένα σπίτι χωρίς αγάπη, θεατής στο γάμο-παρωδία των γονιών της, αποξενωμένη από την ίδια της την αδερφή. Καθώς ο πόλεμος μαίνεται γύρω της, οι συγκυρίες το φέρνουν να δουλέψει σαν νοσοκόμα, βοηθός του γιατρού Φραγκίσκου. Παλεύοντας με τη σκληρότητα και την οδύνη, γνωρίζει εκείνον. Ο Τζόναθαν είναι σμηναγός της ΡΑΦ που χρήζεται ο άγγελος προστάτης της.

Φραγκίσκος και Τζόναθαν: Δυο άντρες διεκδικούν την ίδια γυναίκα, για αυτήν όμως οι περιστάσεις και το καθήκον δημιουργούν αλλεπάλληλα εμπόδια. Θα επιτρέψει στον εαυτό της να αφεθεί στη μαγεία του έρωτα ή αγκιστρωμένη στα πρέπει και στις τύχες των άλλων, θα προκαλέσει και τη δική της τύχη;

Υπάρχει άραγε ο άγγελός της ή είναι απλά μια αφηρημένη έννοια;

Η Άλκηστη θα δώσει πολλές μάχες για να νικήσει τις αμφιβολίες της, η πιο αδυσώπητη όμως θα είναι η τελευταία.

Οι «άγγελοι πολέμου» είναι ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα. Πέρα από το επίπεδο της μυθοπλασίας και της διαδρομής σε ένα κόσμο σημερινά αντίστοιχο παρά τη χρονική διαφορά, είναι ένα ταξίδι καρδιάς, ψυχής και νου. Ένα απάνθισμα καταστάσεων και συναισθημάτων αλλά ταυτόχρονα και μια μελέτη της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από τη σχέση γραφής και ανάγνωσης που προσφέρεται για προσεγγίσεις ψυχολογικές, κοινωνιολογικές αλλά ακόμη και θεολογικές.

Το ύφος της σωστά δομημένης γραφής συνταράζει και ταυτόχρονα μαγεύει, ο δε αναγνώστης συμπάσχει. Η ικανότητα της συγγραφικής πένας βγάζει αβίαστα στο φως τους προβληματισμούς των ηρώων αλλά και δικούς μας όσον αφορά κάθε είδος σύγκρουσης.

Οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι άνθρωποι ευδιάκριτοι, με πάθη και αισθήματα, ανεμοδαρμένοι από τη ζωή, έρμαια ανομημάτων και λαθών, φύλακες μυστικών.

Η Άλκηστη λειτουργεί με το πρέπει, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την αγωνία και τον πόνο μαζί με τη λαίλαπα του πολέμου.

Η αδελφή της η Έλλη από ξένοιαστη κοπέλα μετατρέπεται σε ένα πληγωμένο αγρίμι, εξωτερικεύοντας τη δική της ένταση με θυμό, ξεσπάσματα και απομάκρυνση από τους οικείους της.

Ο πατέρας Θάνος κουβαλάει ένα βάρος που όμως προτιμά να αγνοεί. Αποδέχεται μία παγιωμένη πλέον κατάσταση με μόνη αναζωπύρωση στη θράκα της οικογενειακής εστίας την αγάπη του για την πρωτότοκη κόρη.

Η μητέρα Μαργαρίτα είναι ψυχρή και απόμακρη προτάσσοντας συνεχώς τα ατομικά της θέλω, δίνει το παρόν μόνο σαν φυσική παρουσία, οικτίρει αλλά δεν εξηγεί, έχοντας καλά φυλαγμένους σκελετούς από το παρελθόν στο ντουλάπι της.

Από τους δύο άντρες που διεκδικούν την καρδιά της Άλκηστης, ο Φραγκίσκος είναι ο ανιδιοτελής γιατρός, επιφανειακά ψυχρός και σε αυτό το τελευταίο μοιάζει στην Άλκηστη σηκώνει τα βάρη του πολέμου αλλά και αυτά της συνείδησής του.

Από την άλλη ο Τζόναθαν είναι ο ήρωας που μοιάζει σε ιππότη παραμυθιού, πολύ καλός για να είναι αληθινός και αυτό είναι που κάνει την Άλκηστη επιφυλακτική απέναντί του. Ο Τζόναθαν βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε τούτη τη γη και τους αιθέρες, ένας άγγελος που μπαίνει στη ζωή της Άλκηστης δίνοντας την υπόσχεση ότι θα βρίσκεται πάντα δίπλα της.

Αυτοί και άλλοι που έχουν τη δική τους θέση δευτεραγωνιστή ή απλού κομπάρσου στο θέατρο της σύρραξης του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, άνθρωποι μέχρι πρότινος ανέμελοι κοινωνοί της ζωής παρασύρονται από τα καταιγιστικά πυρά. Κάποιων ο χαρακτήρας θα ατσαλωθεί, κάποιοι θα υποκύψουν στις αδυναμίες τους. Τι υπάρχει στο τέλος της διαδρομής για τον καθένα; Το φως της ελπίδας, το ημίφως της λήθης και της φυγής ή το σκοτάδι της αφάνισης;

Ας σταθούμε στην ερμηνεία της λέξης άγγελος που κατ’ αρχήν σημαίνει την μεταφορά και αναγγελία ειδήσεων, μηνυμάτων και πληροφοριών. Στο μυθιστόρημα όλα τα πρόσωπα κομίζουν και ανατρέπουν. Και αυτό είναι ένα ακόμη πλεονέκτημα στην εξέλιξη του μύθου, καθώς το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο. Η συγγραφέας έχει ποτίσει την πένα της με τις σωστές αναλογίες μυστηρίου, σύγκρουσης, αντίκρουσης που άλλοτε ενδύονται τον πικρό ρεαλισμό και άλλοτε τον ποιητικό λόγο.

Από την άλλη, οι άγγελοι είναι πνευματικά όντα που συναντούμε σε πολλές θρησκείες, ο κρίκος ανάμεσα στον κόσμο και το υπερβατικό. Λέγεται πως ο καθένας μας έχει τον προσωπικό του φύλακα άγγελο, είτε αυτό ειδωθεί στο καθαρά θρησκευτικό πλαίσιο είτε μεταφορικά όπως πολύ συχνά το χρησιμοποιούμε για ένα αγαπημένο πρόσωπο, καθοδηγητή στην κατανόηση του καλού και του κακού. Άγγελοι και δαίμονες, έκπτωτοι άγγελοι και αυτοί οι τελευταίοι, όπως η Μαργαρίτα και ο Χρήστος που πήραν τη δική τους απόφαση στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας.

Τελειώνοντας θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα που συνειρμικά με οδηγεί από το μύθο των αγγέλων πολέμου στον ποιητικό λόγο του Οδυσσέα Ελύτη. Από το πρόσω ηρέμα, συλλογή «ιδιωτική οδός».

«Ω, ας είναι καλά ο άγγελός μου ο κατεβασμένος από κάποιο τέμπλο, θεός του ανέμου συνάμα κι Έρως και Γοργόνα, θάλεγες τον είχα κάνει πριν γεννηθώ ειδική παραγγελία. Με την ευλογία του παλαντζάρω καλύτερα τις φουρτούνες τις δικές μου και προχωρώ στις επικίνδυνες περιοχές, τα ύφαλα και τις κρυφονεριές, περασμένα μεσάνυχτα με αναμμένα τα δικά μου φωτάκια».

«Άγγελοι πολέμου» για να αφουγκραστούμε και τη δική μας καρδιά!

(το παραπάνω κείμενο είναι η εισήγησή μου στην παρουσίαση του βιβλίου της Νατάσας Γκουτζικίδου «Άγγελοι πολέμου» που έγινε στο Ζάππειο στα πλαίσια της 34^ης έκθεσης βιβλίου στις 27/05/2011).

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΟ ΦΑΡΟ, Ευρυδίκη Αμανατίδου

(Η Ελένα) σταμάτησε να πληκτρολογεί και κοίταξε κατσουφιασμένη τη φωτογραφία της άγνωστης. Το οστεώδες ανεμικό πρόσωπο με τα αμυγδαλωτά μάτια και τα μαλλιά πιασμένα σε ένα χαλαρό σινιόν ερχόταν σε αντίθεση με την αγέλαστη έκφρασή της. Το βλέμμα της έκρυβε το μυστήριο της Ανατολής κι επίσης πόθο και πλάνες υποσχέσεις. Ο μακρύς λαιμός πρόβαλε κατάλευκος μέσα από ημιδιαφανείς δαντέλες. Σαν ένας μίσχος λουλουδιού, σαν κρίνος. Διάβασε ξανά τις τέσσερις λέξεις που ο Αλφιέρι είχε σημειώσει στο πίσω μέρος της φωτογραφίας: κρίνος, θάλασσα, ζωή, αλάτι. Αν τα συνέδεε, θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι ο κρίνος της θάλασσας είναι το αλάτι της ζωής, ο μοναδικός συνδυασμός των λέξεων που είχε κάποια λογική συνέχεια. Ίσως το όνομα της γυναίκας να θύμιζε κάποιο λουλούδι. Το μόνο που της ερχόταν στο μυαλό ήταν το Κρινιώ. Ο κρίνος της θάλασσας χαρακτηριζόταν από μία σπάνια βελούδινη ομορφιά και η ζωή του ήταν άρρηκτα δεμένη με το υγρό στοιχείο, καθώς οι σπόροι του ταξίδευαν σαν ελπιδοφόροι εξερευνητές σε αναζήτηση νέας γης. Ήταν σύμπτωση άραγε που και αυτό το στοιχείο την οδηγούσε στις Αλυκές, καθώς οι αμμοθίνες της περιοχής ήταν διάσπαρτες με κρίνους από τον Ιούλιο μέχρι τα μέσα του Σεπτεμβρίου; … (Απόσπασμα από το βιβλίο)



Διάλεξα αυτούσιο το συγκεκριμένο απόσπασμα από το βιβλίο της Ευρυδίκης Αμανατίδου ''Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΟ ΦΑΡΟ'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, καθώς το αγαπώ ιδιαίτερα. Γνώρισα την Ευρυδίκη μέσω του διαδικτύου και συγκεκριμένα μέσω του facebook. Πάντοτε, μου έκαναν εντύπωση οι προσεγμένες αναρτήσεις της, το ανήσυχο πνεύμα της. Επομένως, Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΟ ΦΑΡΟ  ήταν η αναμενόμενη ''αντίδραση'' σε μια πρώτη ''επικοινωνία'' μαζί της. Και φυσικά με δικαίωσε! Με το παραπάνω θα έλεγα!
Από την πρώτη κιόλας στιγμή ταξιδεύεις στις σελίδες του βιβλίου ζητώντας διαρκώς να πας παρακάτω. Πλοκή που εξελίσσεται με γρήγορους ρυθμούς, καταιγιστική, δίχως όμως να κουράζει. Εικόνες να γεννιούνται κάθε τόσο στο μυαλό του αναγνώστη. Νοερά βρίσκεσαι πότε στη φάρμα του Άρη Μαρδά και πότε νιώθεις την αλμύρα της θάλασσας στο πρόσωπό σου...

Χαρακτήρες δυναμικοί και καλοσμιλευμένοι. Ο καθένας κρατά με σθένος το κλειδί της ύπαρξής του. Πώς να μην ξεχωρίσει η Έλενα Στολς; Μια νεαρή τυχοδιώκτρια, μια γυναίκα με πείσμα και πυγμή, έτοιμη να λύσει κάθε μυστήριο. Έτοιμη να αντιμετωπίσει την πρόκληση της ηλικιωμένης κοντέσας και να ανακαλύψει πού βρίσκεται ο Σφραγιδόλιθος της Γένουας. Πώς να μην προκαλέσει την προσοχή του αναγνώστη ο μυστηριώδης Δήμος Μπελιές ή ο γοητευτικός Άρης Μαρδάς;
Με γλώσσα λιτή και απέρριτη, απουσία εκφράσεων εντυπωσιασμού, η συγγραφέας Ευρυδίκη Αμανατίδου δημιουργεί με την πένα της ένα δυνατό μυθιστόρημα που κρατά καθηλωμένο και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Και στο επίκεντρο πάντα ο φάρος! Σημείο αναφοράς στην ιστορία των ελληνικών θαλασσών, σημείο αναφοράς στη ζωή των Ελλήνων ναυτικών.
"Ο φάρος δεσπόζει αδιάφορος στα ανθρώπινα δράματα, ανεπηρέαστος από ένα τραγικό έγκλημα. Υπομένει απλώς τη φθορά του χρόνου ή περιμένει την επιστροφή του φύλακά του;''

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΟ ΦΑΡΟ, Ευρυδίκη Αμανατίδου
εκδόσεις Μίνωας

Παρουσίαση ''Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΧΛΗ''

 Σε μια όμορφη βραδιά μας προσκάλεσε τη Δευτέρα 9 Μαίου 2011 και ώρα 20:30 μμ. ο συγγραφέας Βασίλης Πέρρος με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του ''Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΧΛΗ''.  Ένα βιβλίο ύμνος στη ναυτική ζωή. Ο Βασίλης μου έκανε την τιμή να το προλογίσω και ιδού πώς ''βίωσα'' εγώ την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΧΛΗ.

H ομίχλη είναι φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα, πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους ή της θάλασσας. Δεκάδες σκηνοθέτες την έχουν χρησιμοποιήσει ως ιδανικό σκηνικό στις ταινίες τους κυρίως για να προσδώσουν μυστήριο και να κρατήσουν τον θεατή σε ένταση. Πόσους πρωταγωνιστές φιλμ δεν έχουμε παρακολουθήσει χαμένους στην ομίχλη να αναζητούν προσανατολισμό; Ειδικά όταν το σκηνικό μεταφέρεται στη θάλασσα τότε ο θεατής περιμένει με μεγαλύτερη αγωνία τη συνέχεια… Γιατί είναι η θάλασσα ένα τοπίο άλλοτε σκοτεινό, άλλοτε μανιασμένο μα πάνω απ’ όλα, συνώνυμο του γαλάζιου της χρώματος και της ελευθερίας. Προσωπικά λατρεύω τη θάλασσα και η ομίχλη, αν και με τρομάζει, με γοητεύει. Κατά συνέπεια ήδη από το εξώφυλλο, το βιβλίο του Βασίλη με είχε κερδίσει. Είχε καταφέρει το πιο σημαντικό: να μου τραβήξει το ενδιαφέρον, να με αναγκάσει να το ανοίξω… Από τη μία η θάλασσα να κυριαρχεί σε πρώτο πλάνο και από την άλλη ο τίτλος ‘ Η τελευταία ομίχλη’. Μα καλά, αναρωτήθηκα, είναι δυνατόν να μην υπάρξει άλλη ομίχλη; Τελειώνει ποτέ; Το μόνο που απέμενε λοιπόν να κάνω ήταν να ξεκινήσω την ανάγνωση για να καταλάβω τι ακριβώς υποδήλωνε ο τίτλος.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο Βασίλης σε μυεί στον κόσμο της θάλασσας, στον κόσμο των ναυτικών. Το σκηνικό οικείο για όλους, ακόμα και για εμάς που δεν είμαστε μέρος του. Ένα βαπόρι, ένα πλοίο H ομίχλη είναι φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα, πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους ή της θάλασσας. Δεκάδες σκηνοθέτες την έχουν χρησιμοποιήσει ως ιδανικό σκηνικό στις ταινίες τους κυρίως για να προσδώσουν μυστήριο και να κρατήσουν τον θεατή σε ένταση. Πόσους πρωταγωνιστές φιλμ δεν έχουμε παρακολουθήσει χαμένους στην ομίχλη να αναζητούν προσανατολισμό; Ειδικά όταν το σκηνικό μεταφέρεται στη θάλασσα τότε ο θεατής περιμένει με μεγαλύτερη αγωνία τη συνέχεια… Γιατί είναι η θάλασσα ένα τοπίο άλλοτε σκοτεινό, άλλοτε μανιασμένο μα πάνω απ’ όλα, συνώνυμο του γαλάζιου της χρώματος και της ελευθερίας. Προσωπικά λατρεύω τη θάλασσα και η ομίχλη, αν και με τρομάζει, με γοητεύει. Κατά συνέπεια ήδη από το εξώφυλλο, το βιβλίο του Βασίλη με είχε κερδίσει. Είχε καταφέρει το πιο σημαντικό: να μου τραβήξει το ενδιαφέρον, να με αναγκάσει να το ανοίξω… Από τη μία η θάλασσα να κυριαρχεί σε πρώτο πλάνο και από την άλλη ο τίτλος ‘ Η τελευταία ομίχλη’. φορτηγό που ετοιμάζεται για ταξίδι. Όχι ταξίδι αναψυχής, εδώ πρόκειται για δουλειά. Ένα ακόμα ταξίδι… Πυρετώδεις οι προετοιμασίες, σκληρή εργασία από μέρους όλων. Πρέπει να φύγει στην ώρα του γιατί το εμπόρευμα δεν γίνεται να περιμένει. Αν κάτι πάει στραβά η συμφωνία χαλά. Στο τιμόνι του βαποριού, στο ρόλο του υποπλοιάρχου, ο καπετάν Μπάμπης. Πολυταξιδεμένος, χρόνια στη θάλασσα, θαλασσόλυκος αληθινός. Την έχει χορτάσει από χρόνια αλλά δεν λέει να την εγκαταλείψει, κι ας τον παιδεύει. Φουρτούνες ένα σωρό, καταιγίδες το ίδιο αλλά η θάλασσα πλανεύτρα μάγισσα τον καλεί διαρκώς κοντά της κι εκείνος ν’ απαντά σε κάθε κάλεσμά της. Είναι η ζωή του αυτή. Καμία εντύπωση δεν του προκαλούν πια τα φυσικά φαινόμενα όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συγγραφέας. Μα ένα πλοίο χρειάζεται πολλά χέρια για να ταξιδέψει και πολλά μυαλά να συνεργαστούν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, διότι εκείνη, η θάλασσα, δεν αστειεύεται.  Στο πλευρό του ναυτικοί πολλοί. Ο καπετάν Ανέστης, ο λοστρόμος ο Αντώνης, ο λαδάς (καμαρότος) ο Λευτέρης, ο μάγειρας ο Νίκος, ο ηλεκτρολόγος ο Δημήτρης αλλά και οι ξένοι ναυτικοί. Όλοι γίνονται ένα. Η εθνότητα δεν παίζει κανέναν ρόλο. Ο σκοπός κοινός: να φτάσει το βαπόρι εγκαίρως στον προορισμό του να παραδώσει το πολυπόθητο εμπόρευμα, να επιστρέψουν και αυτοί στα σπίτια τους. Και το ταξίδι ξεκινά… Με μποφόρ ή όχι, με οποιοδήποτε πρόβλημα, οι ναυτικοί θα κάνουν το καθήκον τους… Μα το τίμημα παραμένει…

‘Η τελευταία ομίχλη’ θεωρώ πως είναι ένας αληθινός ύμνος στη ζωή και στον αγώνα των ναυτικών, που μπορεί όλοι να φανταζόμαστε αλλά μάλλον απέχει πολύ από τον ελκυστικό χαρακτήρα που μπορεί να του προσδίδει η θάλασσα και η έννοια του ταξιδιού γενικότερα. Ο συγγραφέας καταφέρνει ιδιαίτερα εύστοχα να περάσει το μήνυμά του, που δεν είναι άλλο από τις δυσκολίες, τις κακουχίες που καλείται να αντιμετωπίσει ο ναυτικός σε κάθε εποχή, ακόμα και σήμερα που η τεχνολογία έχει πραγματικά θριαμβεύσει.

 Όταν άκουσα πως πρόκειται για αναφορά στη ναυτική ζωή φαντάστηκα πως θα υπάρχουν αρκετοί όροι της ναυτικής ορολογίας που ενδεχομένως με κουράσουν γιατί διαβάζοντας θα έπρεπε παράλληλα και να τους αποκρυπτογραφώ. Αυτό όμως όχι μόνο δεν συνέβη αλλά αντιθέτως οι όροι φάνταζαν αυτόματα οικείοι, σαν μέρος της καθημερινότητάς μου. Σε αυτό βέβαια συνέβαλλαν οι εξαιρετικές περιγραφές αλλά και γενικότερα η απλή γλώσσα που σε έκανε να αισθανθείς οικείο το περιβάλλον. Με λεξιλόγιο λιτό, χωρίς βαρύγδουπες περιγραφές ή λυρισμούς που συχνά κουράζουν, το κείμενο έβρισκε ευθύς το στόχο του. Μεμιάς, βρισκόσουν στο βαπόρι και γινόσουν μέρος του πληρώματος.

Ο Βασίλης χρησιμοποίησε εύστοχα τη γραμμική αφήγηση. Τα γεγονότα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Σε κάθε σελίδα βλέπεις την ιστορία να εξελίσσεται. Τα πρόσωπα δεν μένουν στάσιμα αλλά βιώνουν τις καταστάσεις καθώς ο χρόνος κυλάει. Κι όσο κυλάει, εσύ ανυπομονείς να μάθεις τη συνέχεια και όχι μόνο… Ταυτίζεσαι με τους ήρωες, γίνεσαι μέρος της ιστορίας και αυτό θεωρώ πως είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα ενός συγγραφέα, κάτι που νομίζω πως ο Βασίλης κατέχει με το παραπάνω. Δεν έχει σημασία με ποιον ήρωα θα ταυτιστείς, το βέβαιο είναι πως η ταύτιση αυτή σημαίνει πως ο συγγραφέας σε έχει κερδίσει και μάλιστα με το παραπάνω!

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα τέχνασμα- αν μπορώ να το αποκαλέσω έτσι- που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας και έδωσε άλλη πνοή στη ροή της ιστορίας. Και αυτό το τέχνασμα ήταν η διαίσθηση, το ένστικτο αν θέλετε της μοναδικής ηρωίδας του συγγραφέα, της γυναίκας του καπετάν Μπάμπη. Γιατί όπως φαντάζεστε σε ένα μυθιστόρημα για ναυτικούς οι ήρωες είναι κατεξοχήν άνδρες. Ο Βασίλης αποφάσισε να μην μείνει μόνο σε αυτούς αλλά να αναφερθεί και σε εκείνους που μένουν πίσω  και συνήθως δεν είναι άλλοι από την οικογένεια του ναυτικού… Σύζυγος, παιδιά, γονείς… Γιατί αν ο ναυτικός τραβά έναν Γολγοθά, οι δικοί του άνθρωποι τραβούν το δικό τους… Μένουν πίσω, καρτερούν την επιστροφή του αγαπημένου τους, ζουν με την αγωνία του αν αυτός που βρίσκεται εκεί έξω, αντιμέτωπος με κύματα μανιασμένα θα επιστρέψει ή όχι…

  

‘Η τελευταία ομίχλη ‘ του Βασίλη Πέρρου με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος. Με συγκίνησε, με ταξίδεψε, με γέμισε θλίψη αλλά και με μια δύναμη πρωτόγνωρη, γιατί ο άνθρωπος όλα τα μπορεί, όλα τα αντέχει… Παλεύει μέχρι τέλους ενάντια στη Φύση, ενάντια στον ίδιο τον Άνθρωπο. Πριν το τέλος, το θάρρος, η τόλμη, η ανθρωπιά θριαμβεύουν… Καλοτάξιδο!

Παρουσίαση ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ

Μήνας των λουλουδιών ο Μάιος και μήνας παρουσιάσεων για το νέο μου βιβλίο ''ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ''. Με αφετηρία το όμορφο Διδυμότειχο σας περιμένω την Παρασκευή 6 Μαίου και ώρα 20:00 μμ στην αίθουσα του 1ου ΕΠΑΛ Διδυμοτείχου. Την σκυτάλη παίρνει η Θεσσαλονίκη! To Σάββατο, 7 Μαίου 2011, από τις 17:30 μέχρι τις 19:00 θα σας περιμένω στο περίπτερο 13 STAND 81 των εκδόσεων ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για να τα πούμε από κοντά! Έπεται όμως και συνέχεια! Καφέ ΓΑΖΙΑ (Καρόλου Ντηλ 22 & Γεωργίου Σταύρου), ώρα 20:00 μμ για την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ με συντροφιά τον Χρήστο Φασούλα και το Δημήτρη Μουρατίδη.

Παρουσίαση βιβλίου

Τη Δευτέρα 9 Μαίου 2011 και ώρα 20:00 μμ. (τοποθεσία: CLASSIC MICROCARS CLUB,  ΜΕΛΕΝΙΚΟΥ 24 - ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ) έχω τη χαρά να μιλήσω για το βιβλίου του Βασίλη Πέρρου ''Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΧΛΗ''. Θα χαρώ να τα πούμε από κοντά και να συζητήσουμε για ένα βιβλίο ύμνο στη ναυτική ζωή!