Τικ-τακ

Ναι, μετράει ο χρόνος, βαρύς και μόνος,  όπως υποστηρίζει ο Βασιλάκης. Το χειρότερο δεν είναι ότι ο χρόνος περνάει, το χειρότερο είναι να μην έχεις κανένα να μοιραστείς τις σκέψεις σου και να νιώθεις τη μοναξιά να βαραίνει στους ώμους σου. Θα μου πεις, μοναξιά σε μια πόλη με εκατομμύρια κατοίκους; Ναι, μοναξιά σε πολλές τέτοιες πόλεις. 

Έχεις νιώσει, ποτέ, μόνος, ενώ, περιτριγυρίζεσαι από δεκάδες ανθρώπους; Έχεις νιώσει πως θέλεις να χαθείς στη απεραντοσύνη του ουρανού, ανάμεσα σε δεκάδες αστέρια, μήπως και αποτινάξεις από πάνω σου την απογοήτευση;  Έχεις αισθανθεί τους τοίχους να σε συνθλίβουν, όπως σε εκείνες τις ταινίες περιπέτειας; 

Έλα, χαμογέλα λίγο, ο ήρωάς τους, πάντοτε, δραπέτευε. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν ήταν, ποτέ, μόνος. Το πίστευε, αλλά δεν ίσχυε. Την κατάλληλη στιγμή, εμφανιζόταν εκείνος/εκείνη που τον έσωζε. Το παν, δηλαδή, ήταν το μοίρασμα. Πώς  κάποιος, κάπου, κάποτε, ξέρει πού βρίσκεσαι, πώς νιώθεις, τι σκέφτεσαι, κ.λπ. κ.λπ. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να του ανοίξεις την καρδιά σου. 

Με κλειστά παραθυρόφυλλα, ο ήλιος δεν θα μπει ποτέ, όσο κι αν προσπαθεί να σε συναντήσει μέσα από τις γρίλιες.

Houston, we have a problem

Ο Νηλ Άρμοστρονγκ, πατώντας στο φεγγάρι, είπε: ''Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα'' και πέρασε στην αιωνιότητα. Όχι, φυσικά, για τη φράση, αλλά γιατί τόλμησε το ακατόρθωτο. Εκείνο που φάνταζε αδύνατο και κατ' εμέ, ακόμα φαντάζει, αλλά δεν είναι ώρα για την εξιστόρηση συνωμοσιών και άλλων παραμυθιών. 

Το θέμα είναι ότι τόλμησε, κάνοντας ένα όνειρο πραγματικότητα. Ποιος, άλλωστε, δεν έχει φανταστεί ένα ταξίδια στα αστέρια; Όχι απαραίτητα σαν αστροναύτης, αλλά σαν ταξιδιώτης που περιπλανιέται στους γαλαξίες. Και πριν βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά, σπεύδω να σας θυμίσω τις δεκάδες ταινίες και τα δεκάδες βιβλία με ανάλογη θεματική, που μεταξύ άλλων, έχουν κάνει πάταγο.

Στα δικά μου όνειρα, ο ουρανός είχε, πάντοτε, πρωταρχική σημασία. Δεν είναι τυχαίο που σαν παιδί είχα δύο μεγάλες φιλοδοξίες: να γίνω αρχαιολόγος ή αστρονόμος. Δεν ασχολήθηκα με κανένα από τα δύο, αλλά βρήκα τρόπο να πετάω στα αστέρια, γράφοντας...

Όπως είπε και μια φίλη πρόσφατα, το θέμα δεν είναι, απλώς, να ονειρεύεσαι. Το θέμα είναι να τολμάς, διαφορετικά θα μείνεις για πάντα στα όνειρα και ο ύπνος (και μόνο αυτός) θα σε κρατάει για πάντα αγκαλιά. Οπότε, κάνε εσύ το επόμενο βήμα, σαν άλλος Νηλ Άρμοστρονγκ (πάψε να περιμένεις μόνο από τους άλλους)  και παρά το τίμημα, άνοιξε φτερά και πέτα. Τα όνειρα, όπως και καθετί σπουδαίο στη ζωή, απαιτεί κόπο. 

Εσύ, θα μείνεις, για πάντα, στη γη;