Παρουσίαση στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζεφυρίου

Μια όμορφη βραδιά μας περίμενε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζεφυρίου για την παρουσίαση των βιβλίων ''Παροιμίες, ρητά, λογοπαίγνια'', ''Γιατί λέμε'' και ''Ήξερες ότι...'' των εκδόσεων Ελληνική Πρωτοβουλία. Μια βραδιά αφιερωμένη ουσιαστική στην Παράδοση και στην πλούσια ελληνική κληρονομιά όπως έχει διασωθεί ανά τους αιώνες φτάνοντας στις μέρες μας.

 Στα βιβλία βρίσκονται συγκεντρωμένα πλήθος παροιμιών. Συναντούμε παροιμίες για τους μήνες, τα ζώα, τα φυτά, ακόμα και τα λαχανικά.

Σκοπός των εν λόγω βιβλίων δεν ήταν απλώς η καταγραφή των παροιμιών αλλά και το να αποτυπωθεί η αιτία της ''γέννησής'' τους. Πολλές από τις παροιμίες αυτές γεννήθηκαν στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, τότε που οι Έλληνες χρειάζονταν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας για να εκφράσουν τα βάσανα και τους καημούς τους, τον πόθο για τη λευτεριά.. Άλλες πάλι μας ταξιδεύουν στην αρχαιότητα, όπου συνήθειες και τρόπος ζωής μπορεί να χάθηκαν με την πάροδο των αιώνων, ωστόσο παγιώθηκαν στην αντίληψη του Έλληνα και ταξίδεψαν μέχρι τις μέρες μας.  Tα βιβλία προλόγισε η συγγραφέας Νόη Ανδρεάδη και εγώ.

Κόκκινη κλωστή δεμένη... Παραμύθι να αρχινήσει...

Από μικρή αγαπούσα τα παραμύθια, κατά προτίμηση εκείνα που μιλούσαν για πρίγκιπες και πριγκίπισσες, δράκους και μάγισσες, μαγικά όντα και ζώα με ανθρώπινα λαλιά. Σαν παιδί αλλά και σαν ενήλικη πια, ιδιαίτερης εκτιμήσεως στην καρδιά μου χαίρουν πάντα οι νεράιδες... Τα μαγικά εκείνα όντα που χορεύουν στο φεγγαρόφωτο, ικανές να κλέψουν την ψυχή εκείνου που τις αντικρίζει. Με μαλλιά λυμένα, όμορφα φορέματα και φτερά στροβιλίζονται στο φως της σελήνης, μικρές, πανώριες θεές... Τα παραμύθια συνεχίζουν να με ακολουθούν μέχρι σήμερα. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και καθημερινή βραδινή συνήθεια λίγο πριν η μικρή ''πριγκίπισσά'' μου αποκοιμηθεί.

Αγαπώ τα παραμύθια... Αν και νομίζω πως δεν είμαι η μοναδική. Οι παιδαγωγοί από την πλευρά τους μιλούν διαρκώς για τη σπουδαιότητά τους στη ζωή των παιδιών αλλά εγώ θα συμπληρώσω... και των μεγάλων. Με ένα παραμύθι ταξιδεύεις. Ονειρεύεσαι, ταυτίζεσαι, γίνεσαι κάποιος άλλος έστω και για λίγο, προβληματίζεσαι και αναρωτιέσαι... Για τον τρόπο με τον οποίο η ζωή μπορεί κάποιες φορές να κατευθύνει τα πράγματα.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη τα παραμύθια αλλά μήπως δεν τα έχουμε ανάγκη και εμείς οι μεγάλοι; Πόσο άδεια θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτά; Και φυσικά, τα παραμύθια είναι ταυτισμένα με ένα ''ευτυχισμένο τέλος'', εκείνο που θα φέρει τη λύτρωση ή πιο σωστά την Κάθαρση στην ψυχή του πρωταγωνιστή αλλά και τη δική μας που παρακολουθούμε εναγωνίως την εξέλιξη των πραγμάτων, που θέλουμε τον ήρωά μας ευτυχισμένο.

Ευτυχώς, οι παραμυθάδες συνηθίζουν να μας το προσφέρουν απλόχερα το ''happy end'' αναγνωρίζοντας φαντάζομαι και εκείνοι πόσο σημαντικό είναι. Οι ρίζες του παραμυθιού μας ταξιδεύουν πολύ πίσω στο χρόνο. Μάλλον είναι αδύνατο να τις εντοπίσουμε παρά τις διάφορες θεωρίες που αφορούν στη γένεσή του. Όχι ότι έχει σημασία. Αντιθέτως! Για μένα αυτό δείχνει πόσο σημαντική είναι η συμβολή τους στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση από πολύ παλιά.
Δεν ξέρω αν σήμερα εξακολουθούμε να πιστεύουμε στα παραμύθια, εκτός βέβαια αν πρόκειται για λόγους παιδαγωγικούς. Προσωπικά, τα αγαπώ ιδιαίτερα για όλα αυτά που μου προσφέρουν. Μόνο που καμιά φορά αναρωτιέμαι... πόσο εφικτό είναι να ζήσουμε το δικό μας παραμύθι; Και μάλιστα εκείνο με το ευτυχισμένο τέλος... Αυτό που συχνά λαχταράμε αλλά δεν μπορούμε να έχουμε...

Βιβλιοπρόταση: ''Οι γέφυρες του Μάντισον''

Τις συνάντησα πριν χρόνια στο δρόμο μου και με συγκίνησαν όσο ελάχιστα βιβλία. Ο λόγος για τις «Γέφυρες του Μάντισον» του Oυώλλερ Ρόμπερτ Τζαίημς. Πριν λίγες μέρες τις ξαναθυμήθηκα όταν η αγαπημένη μου φίλη Σοφία ζήτησε να της προτείνω να μια ιστορία αγάπης. «Οι γέφυρες του Μάντισον» μου φάνηκαν ιδανική επιλογή. Έβγαλα λοιπόν το βιβλίο από το χρονοντούλαπο του μυαλού μου και το ξεφύλλισα νοερά μαζί της. Χρειάστηκε βέβαια να ψάξω να το βρω και στη βιβλιοθήκη μου όπου μετά από μια μετακόμιση υπήρχε το αδιαχώρητο…  

  Ένα υπέροχο, λυρικό βιβλίο που εξελίσσεται στην κομητεία Μάντισον της Αιόβα με φόντο την τρυφερή ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων που ήρθαν κοντά εντελώς απρόσμενα. Ο Ρόμπερτ Κίνκαιντ, πενήντα δύο χρονών, φωτογράφος στο Νάσιοναλ Τζεογκράφικ,  άνθρωπος ιδιαίτερος, φτάνει στην κομητεία του Μάντισον για να φωτογραφίσει τις γέφυρες της πόλης. Εκεί συναντά τη Φραντσέσκα Τζόνσον,  μια σαρανταπεντάχρονη γυναίκα που ζει μοιρασμένη ανάμεσα στην οικογένειά της και στα όνειρα μιας άλλης ζωής που εδώ και καιρό μοιάζει μακρινή. Η γνωριμία τους θα σταθεί μοιραία και για τους δυο, η λογική όμως θα πρυτανεύσει και τα θέλω θα γίνουν πρέπει… 

Το 1995 το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος εκτός από σκηνοθέτης της ταινίας υπήρξε και πρωταγωνιστής της έχοντας στο πλευρό του τη μοναδική Μέριλ Στριπ.

"Η Καρδιοκλέφτρα'' της Γιώτας Αθανασίου

Πριν λίγες μέρες περπατούσα στον κεντρικότερο δρόμο της περιοχής όπου διαμένω όταν το βλέμμα μου προσέλκυσε μια εικόνα… Ήταν μια αφίσα κολλημένη στο τζάμι γνωστού βιβλιοπωλείου της περιοχής και παρουσίαζε ένα βιβλίο που είχε πρόσφατα κυκλοφορήσει. Αν και βιαστική, με την κόρη μου να μου κρατά το ένα χέρι και αρκετά ψώνια στο άλλο, στάθηκα να τη χαζεύω… Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή, το όμορφο εξώφυλλο που έφερε στο μυαλό μου τρυφερές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, ο τίτλος ή το όνομα της συγγραφέως… Μάλλον ένα συνονθύλευμα όλων αυτών… Και παρά το γεγονός ότι η μικρή μου με τραβούσε να φύγουμε, εγώ συνέχισα να τη χαζεύω…

Το βιβλίο ήταν «Η καρδιοκλέφτρα» της Γιώτας Αθανασίου, το οποίο κυκλοφορεί από τις Ευβοικές Εκδόσεις Κίνητρο Ε. Καλέμη και πρόκειται για το πρωτόλειο της συγγραφέως. Ένα ποιητικό παραμύθι μπολιασμένο με χρώματα, ευωδιές και εικόνες από έναν τόπο ευλογημένο στην καρδιά της συγγραφέως, τον Οξύλιθο Ευβοίας.
Προτού αναφερθώ στο βιβλίο, θα ήθελα να μιλήσω πρώτα για τη Γιώτα. Ζω σε έναν μικρό δήμο της Αττικής ή πιο σωστά σε ένα μεγάλο χωριό όπου λίγο-πολύ όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Με τη Γιώτα, αν και ηλικιακά δεν απέχουμε πολύ, δεν έτυχε να έχουμε κοινές παρέες ή να συναντηθούμε στα σχολικά μας χρόνια. Ωστόσο, υπήρχε στην άκρη του μυαλού μου εξαιτίας της φιλίας που με ένωνε πριν χρόνια με το μικρότερο αδελφό της. Η Γιώτα όμως πάντα ξεχώριζε, αυτό το ξέραμε όλοι. Ήταν από τα παιδιά εκείνα που στο μικρό μας σχολείο άφησε κληρονομιά ένα κοφτερό μυαλό και μια ευγένεια ψυχής πραγματικά εντυπωσιακή. Με αυτά τα λόγια την περιέγραφαν οι καθηγητές μας κάθε φορά που άκουγαν το όνομα Αθανασίου διά στόματος του αδελφού της. Και να που τώρα οι δρόμοι μας ενώθηκαν με τρόπο απρόσμενο…
Μα ποια είναι στ’ αλήθεια η καρδιοκλέφτρα ή καλύτερα τι είναι μια καρδιοκλέφτρα; Άνθρωπος, ιδέα, ένας τόπος, μια εικόνα ή μήπως ένα όνειρο;
Λόγος λιτός μα συνάμα τόσο λυρικός που θαρρείς και η Καρδιοκλέφτρα θα ξεπεταχθεί από τις σελίδες του βιβλίου και θα ζωντανέψει εμπρός στα μάτια σου…Γραφή που σε συνεπαίρνει, σε κάνει να ταξιδεύεις μαζί της με συντροφιά το όνειρο, ωδή στην έμπνευση που τα βήματα κάθε συγγραφέα οδηγεί σε μονοπάτια συχνά δυσπρόσιτα, αλλά στο τέλος φωτεινά! Μια γλυκιά αγκαλιά που περικλείει μέσα της την παράδοση του τόπου μας!

Δεν ξέρω τι άγγιξε περισσότερο τα μειλίχια της ψυχής μου… οι εικόνες που ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου καθώς περιδιάβαινα τις σελίδες ( η μεγαλύτερη νομίζω επιτυχία ενός συγγραφέα είναι αυτό ακριβώς), οι αναμνήσεις των δικών μου παιδικών χρόνων που ήρθαν να ζωντανέψουν ξανά στην ψυχή μου, τα δεκάδες συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα μου… Το σίγουρο είναι πως «Η καρδιοκλέφτρα» κατάφερε να κλέψει και τη δική μου καρδιά! Δεν θα σας κουράσω άλλο παρά θα σας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα, κατάθεση ψυχής της συγγραφέως, μερικές αράδες που αποδεικνύουν τη μαγική δύναμη της πένας της!

"Λιγοστά τα παραμύθια που διάβασα σαν ήμουν παιδί. Πολύ περισσότερα εκείνα που τόκισε η ανάγκη μου να λερώνω κάθε άνοιξη τα περιθώρια του χρόνου με μπογιές. Γκρι, άσπρο – μαύρο, βαθύ μπλε, μπορντό, απαλό ροζ, λ ε υ κ ό κι ύστερα … πράσινο. Μόνο πράσινο. Πράσινο ανοιχτό, πράσινο κλειστό, με γαλάζιες ανταύγειες, πράσινο κυπαρισσί, λαδί αγαπημένο. Σαν τα μάτια των Αγγέλων.
Κι αν μεγαλώνω, κρατώ ακόμη δυο μολυβιές από ουρανό στην πίσω τσέπη. Και ξύνω τα μολύβια μου να ντύσω την σκιά μου πολεμώ. Και στριμώχνομαι. Ανάμεσα στις «φωτεινές μοναξιές των ανθρώπων» – ναι, δάσκαλε;…ναι δάσκαλε!-.
«Η καρδιοκλέφτρα» είναι διαδρομή 10 χρόνων, ταλάντευση μεταξύ ονείρου και αλήθειας. Εκπεφρασμένη μέσω μιας συνήθειας αγαπημένης: της αντίστροφης δεύτερης ανάγνωσης. Εκείνης που εναρμονίζει την αταξία των πραγμάτων –λόγων και ειδώλων- που με φαινομενική ασυμφωνία συγκεντρώνονται γύρω μας. Κείμενα που γοητεύονται από το αποσπασματικό, δεμένα εσωτερικά, με αντίδοτο στην μοναξιά φάρους – ε ι κ ό ν ε ς.
Πρωτόπειρη γραφή, αχνή η μολυβιά. Λίγο πριν τις ξεμακρύνει ο νους, λίγο πριν χαθούν σε βαρκάδα, έρχομαι και τις απλώνω εδώ. Ζεστή και υγρή η αίσθηση. Και χάνομαι μέσα τους. Και γελώ. Γιατί στα μάτια μου στεφάνι – θρόνο υφαίνει με ηλιαχτίδες του ο ήλιος.
Ας είναι το πρώτο ψέλλισμα που γίνεται κραυγή, το αλλόκοτο αίσθημα πως κάτι σμιλεύεται μέσα μας και αγωνιζόμαστε να είμαστε εκεί για να του δώσουμε μορφή''.

                                                                                                         (αντί προοιμίου, Γιώτα Αθανασίου)

Ένα βιβλίο για εκείνους που ονειρεύονται ακόμα το γαλάζιο του ουρανού, κάνουν όνειρα για τη ζωή και δεν έχουν χάσει… την ελπίδα!
Την Κυριακή 11 Ιουλίου 2010, στις 19:00 μμ. στο Πνευματικό Κέντρο Νέας Ερυθραίας θα πραγματοποιηθεί η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου.

''Της φωτιάς και του έρωτα'' στο βιβλιοπωλείο AGORA στο Περιστέρι

Την Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010 και ώρα 20:30 μμ σας περιμένω όλους στο βιβλιοπωλείο Agora (Σοφ. Βενιζέλου 55) στο Περιστέρι για μια ακόμα παρουσίαση του τρίτου μου μυθιστορήματος με τίτλο ''Της φωτιάς και του έρωτα''. Για το βιβλίο θα μιλήσει η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα- Βενετούλη. Θα σας περιμένω όλους για μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά με συντροφιά.... το βιβλίο!!

Παρουσίαση ''Της φωτιάς και του έρωτα'' στο βιβλιοχώρο Έναστρον

Την Κυριακή 23 Μαίου και ώρα 19:30 μμ πραγματοποιήθηκε η επίσημη παρουσίαση του τρίτου μου μυθιστορήματος με τίτλο ''Της φωτιάς και του έρωτα'' στο βιβλιοχώρο Έναστρον. Η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα και σε αυτό συνέβαλλε σημαντικά ο ιδιαίτερα φιλόξενος χώρος του Έναστρον, μα κυρίως οι αγαπημένοι φίλοι που με πλημμύρισαν με την αγάπη τους! Για το βιβλίο μίλησαν η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα- Βενετούλη, η Έφη Βαρδάκη και ο επιμελητής του βιβλίο.

Παραθέτω την ομιλία μου σχετικά με το βιβλίο...  

"Ποτέ δεν ξέρεις τι θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το επόμενο βιβλίο σου. Ίσως είναι ένα τραγούδι ή ένα συναίσθημα που γέννησε με τη σειρά του μια εικόνα αγαπημένη και πλημμύρισε τα μειλίχια της ψυχής. Ρίζωσε βαθιά μέσα σου και σε έκανε να ονειρευτείς. Στην περίπτωση της «Φωτιάς και του έρωτα» ήταν η ιστορία που μου διηγήθηκε η αγαπημένη φίλη Έφη Βαρδάκη και αφορούσε στη Μικρασιάτισα γιαγιά της και όσα εκείνη βίωσε κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η σκέψη της γιαγιάς Παρής και της δύναμης που έκρυβε μέσα της, το πώς αυτή η γυναίκα στάθηκε στα πόδια της και έστησε μια ζωή από την αρχή σε έναν τόπο αφιλόξενο για εκείνη, συντρόφευσαν τη γραφή μου και παράλληλα αποτέλεσαν ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, μια σπουδαία διδαχή πως ο άνθρωπος όλα τα μπορεί, αρκεί να οπλιστεί με θάρρος και υπομονή.

Στόχος μου δεν ήταν να γράψω ένα ιστορικό μυθιστόρημα εμμένοντας αποκλειστικά στα γεγονότα της περιόδου αλλά να περιγράψω μέσα από μυθοπλαστικά στοιχεία τον αγώνα των ανθρώπων που επέζησαν για επιβίωση. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε σε όσες μαρτυρίες διάβασα, γιατί η συγγραφή του συγκεκριμένου έργου ήταν ίσως πιο απαιτητική από οποιαδήποτε άλλη φορά, ήταν το γεγονός πως οι άνθρωποι αυτοί, σαν άλλος φοίνικας, κατόρθωσαν να ξαναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους με μοναδικό εφόδιο την ίδια την ελπίδα που κρατήθηκε ζωντανή μέσα τους.

Κατόρθωσαν να στήσουν μια καινούργια ζωή ουσιαστικά πάνω σε συντρίμμια με μέσα πενιχρά αλλά με όρεξη και διάθεση για δημιουργία. Κάθε ήρωας αυτού του βιβλίου καλείται να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα αλλά κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό, να σταθεί με περηφάνια απέναντί του και να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες. Πάνω από όλα όμως, καλείται να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, να τη διεκδικήσει και να την κερδίσει. Από ποιον να τη διεκδικήσει; Μα από το ίδιο του το είναι, την ίδια του την ύπαρξη.

Η προσφυγιά και ο ξεριζωμός από την εστία σου ακούγονται έννοιες τρομαχτικές, μα ακόμα περισσότερο τρομαχτικό είναι να τις βιώνεις. Προσπάθησα να μπω στη θέση αυτών των ανθρώπων, να νιώσω ό, τι ένιωσαν, να αφήσω πίσω μου ό, τι άφησαν και το συναίσθημα ήταν πραγματικά οδυνηρό. Από τα συναισθήματα εκείνα που εύχεσαι ποτέ να μην βιώσεις, από τα συναισθήματα που δεν θες να γνωρίσεις. Όμως οι άνθρωποι αυτοί άντεξαν, τα κατάφεραν και αυτή τη θέληση είναι που θέλησα να αποδώσω όσο πιο παραστατικά μπορούσα με την όποια δύναμη μπορεί να κρύβει η πένα μου.

Λίγο πριν το τέλος δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον τίτλο του βιβλίου. Από τη μία η φωτιά, στοιχείο της φύσης, τρομαχτικό αλλά συνάμα με μια γοητεία παράξενη και από την άλλη ο έρωτας, στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, ίσως το ισχυρότερο κομμάτι της ύπαρξής μας. Δυο στοιχείο με ένα κοινό χρώμα να τα ενώνει: το κόκκινο του πάθους και της έντασης. Όταν συναντηθούν, τότε το αποτέλεσμα είναι ορμητικό σαν χείμαρρος, τότε το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο με τίτλο «Της φωτιάς και του έρωτα».

Ακολούθησαν ευχαριστίες.

Αντίστοιχα, η Τέσυ Μπάιλα- Βενετούλη έγραψε...

«Μόνο η γιαγιά Σουλτάνα έστεκε σιωπηλή δίπλα στο παράθυρο. Το βλέμμα της ήταν συννεφιασμένο και η ψυχή της ανταριασμένη. Το όνειρό της ήταν σημαδιακό. Εκείνη ήξερε. Είχε μεγαλώσει μαθαίνοντας να αναγνωρίζει τα σημάδια όταν εκείνα της παρουσιάζονταν και το χτεσινοβραδινό όνειρο ήταν προφητικό. Τέχνη πανάρχαια η αναγνώριση των οιωνών, την είχε διδαχθεί όταν ήταν πολύ νέα από τη μάνα της και δεν μπορούσε να την αγνοεί, παρά τα σχόλια των θυγατέρων της που ακολουθούσαν νέα εποχή.

Μια πόλη τυλιγόταν στις φλόγες, φωνές και ουρλιαχτά ξεχύνονταν σα χείμαρρος που με τα ορμητικά νερά του παρέσερνε τα πάντα στο διάβα του. Όχι, δεν ήταν ένας άσημος Ηρόστρατος αυτός που έβαλε τη φωτιά, για να κερδίσει μια θέση στο πάνθεον της ιστορίας. Όχι! Αυτή η φωτιά ήταν κάτι άλλο, διαφορετικό, ανεξέλεγκτο, τόσο τρομακτικό και βίαιο που το αίμα πάγωσε προς στιγμήν στις φλέβες της Σουλτάνας».

Κάπως έτσι, ξεκινά το νέο μυθιστόρημα της ΝΑΤΑΣΑΣ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ. Μια αγάπη παίρνει φωτιά την ώρα που μια πόλη καίγεται και η λαίλαπα της ιστορίας χαράζει στη ζωή των πρωταγωνιστών της ανεξίτηλα τα σημάδια της. Ένα όνειρο που προοικονομεί την εξέλιξη μιας αναπόφευκτης τραγωδίας και οι μνήμες θα ανακατευτούν από τότε και για πάντα με τις στάχτες χωρίς να μπορέσουν ποτέ να γίνουν αποκαΐδια στην ψυχή ενός ολόκληρου λαού.

Βρισκόμαστε στα 1922. Μια γυναίκα, η Σουλτάνα ονειρεύεται την καταστροφή της Σμύρνης και απεγνωσμένα ξεκινά μια μάταιη προσπάθεια να πείσει την οικογένειά της να εγκαταλείψει την πόλη αυτή, πριν ξεσπάσει το κακό. Κανείς δεν την ακούει. Η καταστροφή έρχεται καλπάζοντας αλλά όλοι επιμένουν να αγνοούν την αλήθεια και τις εκκλήσεις της Σουλτάνας, συνεχίζοντας την ζωή τους.

Η δίνη των γεγονότων που σάρωσαν την Ελλάδα και οδήγησαν σε μια άλλη πραγματικότητα τη σύγχρονη ιστορία θα βρει τους κατοίκους της Σμύρνης απροετοίμαστους και την οικογένεια της Σουλτάνας τυλιγμένη στην καταστροφική της μανία.

Η Ελλάδα του ξεριζωμού και των χαμένων πατρίδων ζωντανεύει για άλλη μια φορά στις λογοτεχνικές σελίδες, καθώς η ιστορική γνώση που παρατίθεται από τη συγγραφέα αποδεικνύει την άριστη σχέση της με το συγκεκριμένο ιστορικό αντικείμενο, γεγονός που σηματοδοτείται από μια βαθειά μελέτη της περιόδου αυτής αλλά και από πληροφορίες που συνέλεξε για την καθημερινή ζωή της εποχής.

Αν είναι αλήθεια η διαπίστωση ότι κάθε συγγραφέας έχει ένα εντελώς προσωπικό του τρόπο, με τον οποίο συνδιαλέγεται με ένα θέμα για να το αναδείξει ως λογοτεχνικό έργο, τότε η Νατάσα Γκουτζικίδου, διαλέγει να σφυρηλατήσει τους ήρωες της αφουγκραζόμενη την οδύνη τους και με την διεισδυτική της ματιά να καταδείξει την ιστορική μνήμη που αναπόφευκτα θα στοιχειώνει τη ζωή τους για πάντα.

Με πρωταγωνιστή έναν έρωτα, που ανολοκλήρωτος έμεινε να αιωρείται στην καρδιά της Κρίνας, οι χαρακτήρες του έργου μάχονται να ισορροπήσουν και να επιβιώσουν. Ο αναγνώστης παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον, μέσα από την προσωπική εξέλιξη των ηρώων, ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας, όπως αυτή γράφτηκε από τη Μικρασιατική καταστροφή και τα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς ενός ξεριζωμένου και πληγωμένου λαού. Οι ευρηματικές ανατροπές καθηλώνουν κυριολεκτικά τον αναγνώστη, ενώ το τέλος θα δώσει για άλλη μια φορά στη ζωή την ευκαιρία να ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Για όποιον έχει παρακολουθήσει τη συγγραφική πορεία των τριών βιβλίων της κ. Γκουτζικίδου είναι φανερή η εξέλιξη της συγγραφικής της ωριμότητας, καθώς το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια νέα λογοτεχνική της εμφάνιση που αναιρεί το ύφος των προηγούμενων. Από την επιφάνεια της πεζογραφικής γραφής η Νατάσα περνά σε μια συγκαλυμένη ποιητική εκφορά του λόγου, και καταφέρνει να στήσει το θέμα της με μια ισχυρή ισορροπία. Το μελαγχολικό κλίμα της καταστροφής μιας ολόκληρης πόλης και μαζί της μιας ολόκληρης γενιάς ονείρων ανατρέπεται, μετατρέποντας σε αισιοδοξία ζωής τη οδύνη ενός αφανισμού.

Με λόγο λιτό αλλά ακριβή και συνάμα τόσο μεστό, η συγγραφέας καταφέρνει να επικοινωνήσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της μ’ έναν καίριο και άμεσο τρόπο. Η κορύφωση της συγκινησιακής φόρτισης γίνεται με την περιγραφή συγκλονιστικών εικόνων, που συχνά συνταράζουν τον αναγνώστη, χωρίς ποτέ να γίνονται μελό ή να περιττολογούν. Εντυπωσιακός άλλωστε είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τους χώρους της συγγραφικής της πραγματικότητας, δημιουργώντας μια εικόνα γεωγραφικά προσανατολισμένη στα τοπία της μνήμης όσων τα βίωσαν αλλά και όσων τα γνώρισαν μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας ή τις αφηγήσεις των προγόνων τους. Ο χρόνος στο έργο αυτό που εξελίσσεται γραμμικά είναι η γενετική μήτρα της αφήγησης, αλλά και των εκφραστικών πηγών που η συγγραφέας επιλέγει για να δημιουργήσει το κλίμα του έργου και μια καταβύθιση στον ψυχισμό των ηρώων της.

Στο βιβλίο της αυτό η Νατάσα Γκουτζικίδου μας καλεί και πάλι σε ένα ταξίδι στη χαμένη πατρίδα της Σμύρνης, συνθέτοντας εκ νέου όμως την εικόνα του τέλους της, σε μια προσπάθεια να δείξει τη σημασία του στην εξέλιξη μιας νέας αρχής. Η πλοκή εξελίσσεται σταδιακά. Άλλωστε το παρελθόν επιστρέφει πάντα να σκαλίσει τις μνήμες και να διεκδικήσει τη θέση του, αναζωπυρώνοντας τις στάχτες της προσφυγιάς, στη ζωή των ηρώων. Σταδιακά, γίνεται ο πυρήνας μιας ολόκληρης αναμέτρησης με την ελπίδα, που θα διεκδικήσει το τέλος της ιστορίας. Η συγγραφέας εξάλλου δεν αρκείται στην απλή παρουσίαση και καταγραφή της ιστορίας, αλλά με γνώμονα ένα κοινωνικό, ιστορικό και συγκινησιακό πλαίσιο, μεταβάλλει την ιστορία της σε έναν μικρόκοσμο, στον πυρήνα του οποίου κινείται ένας ολόκληρος κόσμος ηθικών αξιών.

Έννοιες όπως αγάπη, έρωτας, χρέος, πάθος, πόνος, θάνατος και τελικά λύτρωση και αξία της ζωής εμπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι αισθήσεων, το οποίο στροβιλίζεται σε όλη τη διάρκεια της αναγνωστικής διαδικασίας, για να ξεδιπλωθεί στο τέλος, αποκαλύπτοντας μιαν άλλη αλήθεια. Την αλήθεια όσων προτιμούν πάντα τη ζωή, τον έρωτα, τη χαρά, από τη θλίψη μιας αναπόδραστης μοίρας. Και είναι χαρακτηριστικό ότι στο τέλος του βιβλίου οι ήρωες ανακαλύπτουν ότι η συνέχεια της ζωής και των ονείρων νοηματοδοτούν την προσωπική μας αλήθεια για πάντα.

« Μεγάλη κουβέντα το πάντα».

«Μεγάλη για εκείνον που δεν την εννοεί».

«Πόσο μπορεί να διαρκέσει ένα πάντα;» αναρωτιέται η πρωταγωνίστρια στο τέλος του βιβλίου, για να λάβει την απάντηση: «Θα το κάνουμε να διαρκέσει για όλη μας τη ζωή, όσο χρειαστεί».

Αντίθετες μεταξύ τους έννοιες όπως το φως και το σκοτάδι. Η αρχή και το τέλος. Η δύση και η ανατολή, ο θάνατος και η ζωή, ή καλύτερα η φωτιά και ο έρωτας αναμειγνύονται συνεχώς μέσα στις σελίδες του βιβλίου, σε μια πάλη μεταξύ τους για το ποια θα επικρατήσει. Και ο αναγνώστης μένει να αναμετρά τον προσδιορισμό των ηθικών αξιών τους. Και να ανακαλύψει έτσι ότι, όση φωτιά και να κάψει ένα όνειρο, ο έρωτας θα του δώσει και πάλι ζωή, γιατί η δύση δεν είναι πάντα το σκοτεινό τέλος μιας μέρας αλλά η ώρα που κατασταλάζει το φως και μας επιτρέπει να δούμε καλύτερα τα πράγματα μέσα στις αντιθέσεις του.

Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστήσω την Νατάσα Γκουτζικίδου και τον εκδότη κ. Αλιπράντη που μου εμπιστεύτηκαν την παρουσίαση του βιβλίου αυτού και να τους ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο!

''Το πορτρέτο της σιωπής '' και ''Της φωτιάς και του έρωτα'' μαζί στη Χαλκίδα

''Το πορτρέτο της σιωπής'' και ''Της φωτιάς και του έρωτα'' ταξιδεύουν ως την όμορφη Χαλκίδα για μια μοναδική παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο Αλφαβητάρι την Τετάρτη 19 Μαίου και ώρα 19:30 μμ. Εγώ και η Τέσυ Μπάιλα Βενετούλη σας περιμένουμε!!