ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το νέο μου βιβλίο, ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ, βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία! Η χαρά είναι δεδομένη. Όμως ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όσους συνέβαλλαν στην ύπαρξή του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι τουλάχιστον απαραίτητο! Και ξεκινώ... Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία που προσέφεραν για άλλη μια φορά ''σπιτικό'' στα βιβλία μου, στην  υπεύθυνη των εκδόσεων κ. Αλεξία Κιουρτσίδου για την πολύτιμη στήριξη, στον επιμελητή κ. Παναγιώτη Αποστολάτο για την εξαιρετική επιμέλεια, στην κ. Αθηνά Φούντα για το όμορφο εξώφυλλο και γενικότερα για τη μορφή του βιβλίου. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς!

Άγγελοι πολέμου

 Μεγάλη Εβδομάδα αναμένεται το νέο μου μυθιστόρημα με τίτλο '''Αγγελοι πολέμου''.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Η λαίλαπα του πολέμου κυκλώνει την Ευρώπη του 1940. Η Άλκηστη ζει με την οικογένειά της στο Λονδίνο από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Τα όνειρά της ωστόσο είναι χρωματισμένα με το γαλάζιο της ελληνικής γης, όπου και ελπίζει μια μέρα να επιστρέψει. Ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι έχει αποτυπωθεί στη μνήμη της, μα κάθε φορά σκοντάφει στην επίμονη και φαινομενικά ανεξήγητη άρνηση του πατέρα της. Μαύρο πανί για το Θάνο η επιστροφή στο νησί. Μαύρο πανί για τη μητέρα της η Άλκηστη, στης οποίας το πρόσωπο διαβάζει τα λάθη του παρελθόντος. Δύο αδελφές που βιώνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ τους και δύο αφίξεις που έρχονται να αναστατώσουν κι άλλο τη ζωή της οικογένειας.  Ένας έρωτας που ξετυλίγεται αργά και παίρνει τη μορφή φύλακα-άγγελου κι ένα συρτάρι με διπλό πάτο που κρύβει ένα ξεχασμένο γράμμα. Ένας πόλεμος που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του και χαράζει τις ψυχές των ανθρώπων ανεξίτηλα...

ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ, απόσπασμα από το νέο μου μυθιστόρημα

Eίχε χάσει κάθε διάθεση για ζωή. Τίποτα δεν την ευχαριστούσε. Πλάσμα άψυχο, κενό, χωρίς περιεχόμενο. Τα πρωινά, όταν ξυπνούσε, δεν ένιωθε ευεξία όπως θα περίμενε κανείς αλλά κούραση. Λογικό, δεδομένου ότι έμενε συχνά ξύπνια μέχρι το χάραμα. Νύχτες ολόκληρες έπιανε τον εαυτό της να κοιτά τους δείχτες του ρολογιού με ανυπομονησία, να περιμένει να κινηθούν και να πάει ο χρόνος παρακάτω, μήπως κι έπαιρνε μαζί του και τους δαίμονες της.
Οι δαίμονές της... Όχι πλάσματα τερατόμορφα, αλλά τόσο μα τόσο οικεία. Συγγενικά θα έλεγε, και η συνείδησή της ντρεπόταν ακόμα και που το είχε παραδεχτεί. Είχαν όμορφα χαρακτηριστικά, και κάποτε, όταν είχαν ανθρώπινη μορφή, της έδιναν χαρά. Τώρα, την έκαναν δυστυχισμένη. Κλεισμένη σε μια φυλακή από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει, δεν μπορούσε να σπάσει τα δεσμά της. Μα ποιος είναι μεγαλύτερος εχθρός από τον ίδιο μας τον εαυτό; Αυτός δεσμοφύλακας, αυτός φυλακισμένος. Κλεισμένος σ' ένα γυάλινο κουτί που μοιάζει εύθραυστο, αλλά κρατά γερά τα κλειδιά και δεν μας αφήνει να δραπετεύσουμε για εκεί που επιθυμούμε.
Κοίταξε τις παλάμες της. Είχαν ιδρώσει. Κόλλησε την πλάτη της στον τοίχο. Ήθελε να ουρλιάξει,  να φωνάξει την αλήθεια που απεγνωσμένα έκρυβε μέσα της. Να πει σε όλους αυτά που ήθελε αλλά δεν τολμούσε. Ένας τοίχος ουσιαστικά τη χώριζε από όσο επιθυμούσε αλλά δεν μπορούσε να αποκτήσει....

Αναμένεται σύντομα!

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ, Κάκια Ξύδη

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να αναγνώσω ένα βιβλίο νιώθω ένα γνώριμο πια καρδιοχτύπι. Ένα παραπάνω βέβαια όταν πρόκειται για το βιβλίο κάποιου που γνωρίζω προσωπικά, έστω κι αν αυτό το ''προσωπικά'' σημαίνει διαδικτυακή συζήτηση.  Η Κάκια, η συγγραφέας του εν λόγω έργου, μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ενίσχυσε την ανυπομονησία μου να το πάρω στα χέρια μου.
Ηρωίδα του βιβλίου η Τάνια. Μια γυναίκα που στα 47 νιώθει τη ζωή να την προσπερνάει κι εκείνη απλός παρατηρητής που δεν μπορεί να κάνει τίποτα να τη σταματήσει. Παντρεμένη με τρία παιδιά, τραπεζικός υπάλληλος στο επάγγελμα, βιώνει μια καθημερινότητα αρκετά οικεία στους περισσότερους από εμάς. Μέχρι που... Ένα κλικ, μια στιγμή και όλα ανατρέπονται και η Τάνια συνειδητοποιεί πως η ζωή δεν πρέπει να την προσπερνάει άλλο! Παίρνει αποφάσεις που αλλάζουν δραστικά την πληκτική καθημερινότητά της ξαφνιάζοντας ακόμα και την ίδια.
Την αγάπησα την Τάνια, δεν το κρύβω. Την αγάπησα και νομίζω πως θα αγαπηθεί κι από τους αναγνώστες γιατί δεν είναι μια ηρωίδα απρόσιτη αλλά μια γυναίκα ''καθημερινή'', ας μου επιτραπεί ο όρος. Παντρεύτηκε θεωρητικά τον τέλειο άντρα, πίστεψε πως άγγιξε το παραμύθι που όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε, εγκλωβίστηκε στο γάμο που θεωρούσε τέλειο, άφησε τα όνειρά της... Μέχρι που μια μέρα κατάλαβε πως τα όνειρα έχουν τον τρόπο τους να εμφανίζονται ξανά και ξανά στη ζωή μας και να την ανατρέπουν και όσα θέλαμε να ζήσουμε είναι πάντα εκεί να μας περιμένουν!
Φοβισμένη στην αρχή- πώς να τα βάλεις με τη συνήθεια και να ξεφύγεις από αυτήν;- μα δυναμική στη συνέχεια καθώς συνέρχεται από το λήθαργο στον οποίο είχε ''πέσει'' για χρόνια, κάνει ουσιαστικά την επανάστασή της κόντρα σε ό, τι την πονούσε. Μα άλλα δεν θα πω για την υπόθεση γιατί ήδη νομίζω πως είπα πολλά.
Με γλώσσα άμεση και κατανοητή, δίχως να κουράζει, η συγγραφέας περνά τα μηνύματά της. Εξαιρετικές οι διατυπώσεις των προβληματισμών και των σκέψεων της ηρωίδας, όμορφες οι περιγραφές του ταξιδιού που καιρό ονειρεύεται να κάνει η Τάνια και επιτέλους πραγματοποιεί! Θαρρείς και βρίσκεσαι μαζί της!
Δικαιολογημένος και έξυπνος κατά συνέπεια κα ο τίτλος. Ταξίδι στην ομίχλη είναι αυτό που πρέπει  να κάνουμε για να τα βάλουμε με μια κατάσταση παγιωμένη και να βρούμε το δρόμο προς την ελευθερία όπως ο καθένας την ορίζει ως κατάσταση. Μα το πιο δύσκολο ταξίδι τελικά είναι αυτό που κάνουμε με συντροφιά τον εαυτό μας. Αυτός είναι άλλωστε που καλούμαστε τις περισσότερες φορές να αντιμετωπίσουμε. Κι όταν τελικά σταθούμε σαν ίσος προς ίσος απέναντί του, τότε όλα μπορούν να αλλάξουν. Και είναι αυτή η ευκαιρία μας να αναγεννηθούμε πραγματικά, σαν άλλος φοίνικας που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Όπως ακριβώς συνέβη και με την Τάνια... Καλοτάξιδο να είναι!!

''Ο Σαίξπηρ λέει ότι
είμαστε φτιαγμένοι από υλικά ονείρων.

Αλλά τι είναι τα όνειρα
πέρα από επιθυμίες;

Επιθυμίες που ζούνε μέσα μας τις βουβές μυστικές ζωές τους κρυμμένες πολλές φορές και από τα μάτια της ψυχής μας.

Η Τάνια Σωτηρίου, μια γυναίκα που πέρασε τη μισή της ζωή δικαιολογώντας και φροντίζοντας τους άλλους, κάποια στιγμή άκουσε ανάμεσα στα τόσα πρέπει και τα τόσα μη τη φωνή της επιθυμίας και την ακολούθησε σε αυτό το ταξίδι που μοιάζει με όνειρο.

Όμως τα ταξίδια όπως και τα όνειρα έχουν ένα τέλος.
Εκεί, στο ξύπνημα σε περιμένει πάντα ο εαυτός σου, οι αναμνήσεις του ταξιδιού και μια φωνούλα μέσα σου να αναρωτιέται μήπως ήταν όνειρο...''   (Από το βιβλίο)

 

Νέο βιβλίο... κοντεύει!!

Κοντεύει (επιτέλους) να ολοκληρωθεί το νέο μου μυθιστόρημα που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία. Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα και περιμένω τις απόψεις σας!

 "Είναι στιγμές που η απουσία γίνεται βασανιστική. Κεντρίζει το κορμί μα κυρίως ταλαιπωρεί την ψυχή. Την παρακινεί σε ταξίδια νοερά, κεντά την περιέργεια να πλάσει εικόνες και σκέψεις που θ' απαλύνουν τον πόνο... Την παίρνει από το χέρι ν' αγγίξει όσα ονειρεύεται... Γεννά μέσα της την προσμονή... την ελπίδα... πως όλα μπορούν ν' αλλάξουν... Μα είναι πλάνη! Κι έπειτα, της γυρνά την πλάτη και γελά σαν σκανδαλιάρικο παιδί...''

Καλή Χρονιά!

Καλή χρονιά σε όλους! Να είναι δημιουργική και γεμάτη έμπνευση! Να ζεστάνει τις καρδιές και να φέρει κοντά μας πρόσωπα αγαπημένα! Χρόνια πολλά!

Τα χρόνια της ντροπής

Μια όμορφη βραδιά αφιερωμένη στα ''Χρόνια της ντροπής'' (Περικλής Γρίβας, εκδ. Ελληνική Πρωτοβουλία)  έλαβε χώρα το Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010 και ώρα 6 το απόγευμα. Για το βιβλίο μίλησαν η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα Βενετούλη, εγώ και φυσικά ο συγγραφέας Περικής Γρίβας για το βιβλίο του. Σας παραθέτω μέρος της ομιλίας μου για ένα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο....

Χρόνια πέτρινα, χρόνια ντροπής… Αυτές οι φράσεις πέρασαν από το μυαλό μου ολοκληρώνοντας το βιβλίο του Περικλή Γρίβα. Χρόνια μαύρα τα χρόνια του Εμφυλίου για τη χώρα μας, μια σελίδα τόσο σκοτεινή που μέχρι σήμερα ελάχιστοι τολμούν  να αγγίξουν… Ποτέ άλλοτε η χώρα μας δεν ένιωσε τέτοια αποστροφή για ένα κομμάτι της Ιστορίας της. Και πώς άλλωστε να μην συμβεί αυτό όταν ο αδελφός πέθαινε από το χέρι του αδελφού του, ο πατέρας έβλεπε τα παιδιά του να αλληλοσκοτώνονται, όταν ο φίλος δεν δίσταζε να δολοφονήσει το φίλο…. Αυτοί που κάποτε ήταν σύμμαχοι ενάντια του κοινού εχθρού που τότε λεγότανε Ιταλός ή Γερμανός, τώρα ορκισμένοι εχθροί, ικανοί να φτάσουνε στα άκρα. 

Αυτή την τραγική για την πατρίδα μας σελίδα πραγματεύεται το βιβλίο του Περικλή. Με αφετηρία την Κανδήλα Αιτωλοακαρνανίας, γενέτειρα του συγγραφέα, ταξιδεύουμε στο χρόνο για να διδαχτούμε και να μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές όσα μας πλήγωσαν με την ευχή, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο συγγραφέας, ‘’Ποτέ ξανά!’’

Μια γυναίκα, η Αγγέλικα αναζητεί το παιδί που κάποιοι της αρπάξανε, ένας άντρας, ο Γιώργης, πάντοτε ταγμένος σε εκείνη που αγάπησε και ας γνώρισε την προδοσία, η Γκλόρια, θύμα και συνάμα ηθικός αυτουργός που στο τέλος ορίζει την ιστορία, ένας ιερωμένος που δεν είναι ό, τι δείχνει, ο Παύλος που τα χρήματα τον μεταμόρφωσαν χωρίς ποτέ να αφαιρέσουν από μέσα του τη καταχθόνια ψυχή του, ο Νίκος, η Αθανασία, η Νίκη, ο Γρηγόρης, η Μαρία… και στο τέλος, η Σύλβια που φτάνει από την Αμερική για να ξεθάψει το παρελθόν και να τακτοποιήσει τους παλιούς λογαριασμούς που μένουν από χρόνια ανοιχτοί.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου σκιαγραφούνται με τέτοιο τρόπο ώστε η ταύτιση μαζί τους καθίσταται αναπόφευκτη. Κάθε ένας από αυτούς κρατά το δικό του κλειδί που θα ξεκλειδώσει την ιστορία και θα ενισχύσει την πλοκή. Δεν ξέρω ποιον από τους ήρωες αγάπησα ή μίσησα περισσότερο. Κάποιοι με προβλημάτισαν, άλλοι, όπως η Αγγέλικα με έκαναν να ταυτιστώ μαζί τους ενώ χαρακτήρες όπως ο Παύλος με έκαναν να θυμώσω και συνάμα να αναζητήσω τα ανελαστικά όρια της ανθρώπινης ψυχής. Τραγικότερη ίσως φιγούρα αυτής της Σύλβιας… Ένας άνθρωπος που σηκώνει μόνος του ουσιαστικά το σταυρό του μαρτυρίου και μέχρι το τέλος παλεύει… ενάντια σε όλα.

Οι ήρωες του βιβλίου πιόνια σε μια σκακιέρα όπου δεν υπάρχει νικητής παρά μόνο ηττημένοι. Άνθρωποι που η μοίρα όρισε να κινηθούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και κατέληξαν στοιχειωμένοι από ένα παρελθόν τόσο σκληρό που ούτε ο χρόνος δεν κατόρθωσε να αποτινάξει από πάνω τους. Κάθε στιγμή αναμετριούνται μαζί του, κάθε λεπτό οι μνήμες ανασαλεύουν και έρχονται ξανά και ξανά στην επιφάνεια… Είναι οι Ερινύες που τελικά ζωντανεύουν…

Οι εικόνες και τα πρόσωπα εναλλάσσονται, δεδομένου ότι ο συγγραφέας δεν επιλέγει τη γραμμική αφήγηση για να μας ταξιδέψει. Ωστόσο, είναι τέτοιος ο τρόπος που καθοδηγεί την ιστορία του ώστε κάθε άλλο παρά κουράζει ή αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη ενώ ταυτόχρονα αποδεικνύει πόσο εύστοχα χειρίζεται το λόγο. Κάθε σκηνή παίρνει σάρκα και οστά, ζωντανεύει μπροστά μας και μαζί ζωντανεύουν εκείνα τα χρόνια… τα χρόνια της ντροπής. Τίτλος ιδιαίτερα εύστοχος αφού προβληματίζει προτού καλά-καλά ξεκινήσει κανείς την ανάγνωση του βιβλίου. Γιατί χρόνια ντροπής αναρωτήθηκα αντίστοιχα για να πάρω την απάντηση στις σελίδες που ακολούθησαν…

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στο πρωτόλειο του Περικλή, τα τρία διηγήματά του με τίτλο ‘’Δέρμα που γνώρισε το αλάτι’’. Όταν τα διάβασα, ένιωσα πραγματικά συγκλονισμένη. Μερικούς μήνες μετά διαβάζοντας τα ‘’Χρόνια της ντροπής’’ συνειδητοποίησα πως ο Περικλής είναι ένας συγγραφέας που ήρθε για να μείνει στα λογοτεχνικά δρώμενα. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός πως βρισκόμαστε κάτω από την ίδια εκδοτική στέγη και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα που μου επέτρεψε να μιλήσω για το βιβλίο του. Καλοτάξιδο Περικλή!